Αμαλία Καλυβίνου

Προς την Ομοσπονδία Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδος - ΟΕΝΓΕ

2011-06-10T17:53:00.006+03:00

Ελαβα το ηλεκτρονικό μήνυμα με ημ/νία 10 Μαΐου 2011 και το θέτω προς κρίσιν:

Θέμα: Αναφορά-Καταγγελία της λειτουργίας αρχείου με τίτλο «Εθνικό Αρχείο Νεοπλασιών» από το ΚΕ.ΕΛ.Π.ΝΟ. χωρίς την άδεια της Αρχής Προστασίας ΔΠΧ και συναφή θέματα

Αξιότιμοι Κύριοι,

Με την παρούσα θέτω υπ’ όψιν σας και καταγγέλλω ορισμένα κακώς κείμενα που υπέπεσαν στην αντίληψή μου σχετικά με τη λειτουργία του «Εθνικού Αρχείου Νεοπλασιών» και την καταγραφή του καρκίνου στη χώρα μας.

1. Το «Εθνικό Αρχείο Νεοπλασιών» λειτούργησε και λειτουργεί χωρίς άδεια από την Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα (ΑΠΔΠΧ). Αυτό προκύπτει από τις σχετικές απαντήσεις που έλαβα από την ΑΠΔΠΧ (βλ. συνημ.#1 και συνημ.#2) και από σχετική τηλεφωνική επικοινωνία στις 6 Μαΐου 2011.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το ως άνω έγγραφο της ΑΠΔΠΧ (βλ. συνημ.#1), οι μόνες άδειες που έχουν εκδοθεί ποτέ για αρχεία νεοπλασιών είναι α) η μονοετής άδεια 459/2002 για το «Ελληνικό Αρχείο Νεοπλασιών» (που έληξε στις 29.7.2003 χωρίς να ανανεωθεί) και β) η πενταετής άδεια 983/2009 για το «Κέντρο Καταγραφής Καρκίνου» του Πανεπιστημίου Κρήτης.
Επίσης, εκκρεμεί αίτηση του ΚΕΕΛΠΝΟ για παράταση-ανανέωση της άδειας του Εθνικού Αρχείου Νεοπλασιών από 17.6.2009. Πλην όμως, η αίτηση αυτή πάσχει για πολλούς λόγους. Εν συντομία οι κυριότεροι λόγοι είναι:

Ζητήθηκε παράταση-ανανέωση άδειας που δεν προϋπήρξε (από την ως άνω απάντηση της ΑΠΔΠΧ δεν προκύπτει προηγούμενη άδεια στο όνομα Εθνικό Αρχείο Νεοπλασιών).
Το ΚΕΕΛΠΝΟ ταυτίζει το «Ελληνικό Αρχείο Νεοπλασιών» (που είχε λάβει μονοετή άδεια ως άνω) με το «Εθνικό Αρχείο Νεοπλασιών» (αυτό προκύπτει από διάφορα κείμενα και από την επικοινωνία μου με την ΑΠΔΠΧ). Πρόκειται όμως για δύο αρχεία που «συστάθηκαν» (δηλ. ιδρύθηκαν) με διαφορετικές νομοθετικές διατάξεις, από τις οποίες δεν προκύπτει σχέση συνέχειας (βλ. και Σημείωση#1, παρακάτω). Εξάλλου, ο λόγος για τον οποίο θεσμοθετήθηκε το «Εθνικό Αρχείο Νεοπλασιών» (Δεκ. 2003) ήταν για να αντικαταστήσει το απολύτως «αποτυχημένο» «Ελληνικό Αρχείο Νεοπλασιών» (αυτό τουλάχιστον προκύπτει από σχετική συζήτηση στη Βουλή το 1998 και από απόφαση του ΚΕΣΥ
του 2002 - βλ. συνημ.#3 και συνημ.#4).
Σύμφωνα με τους όρους της άδειας αλλά και με το νόμο 2472/1997, η άδεια του «Ελληνικού Αρχείου Νεοπλασιών», που έληξε στις 29.7.2003 και δεν ανανεώθηκε ποτέ, θα έπρεπε να έχει ανακληθεί και να έχουν επιβληθεί οι προβλεπόμενες κυρώσεις. Έπρεπε να είχε ανακληθεί διότι από τη λήξη της άδειας και επί 6 χρόνια, η ΑΠΔΠΧ δεν είχε καμία ένδειξη συμμόρφωσης προς τους όρους και τις υποδείξεις που είχε θέσει στην άδεια εκείνη αλλά ούτε και ενημέρωση για τις πάρα πολλές αλλαγές που επισυνέβησαν εν τω μεταξύ.

2. Από το τέλος του Οκτωβρίου 2010 (που υπέπεσε στην αντίληψή μου), στην ιστοσελίδα του ΚΕΕΛΠΝΟ αναφέρεται πως «το "Εθνικό Αρχείο Νεοπλασιών" λειτουργεί με άδεια από την Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα» (βλ. συνημ.#5). Είναι προφανές, ότι εκ των πραγμάτων και εκ της φύσεως του ΚΕ.ΕΛ.Π.ΝΟ, ως οργανισμού του Υπουργείου Υγείας για την προάσπιση της δημόσιας υγείας, δημιουργείται παραπληροφόρηση των πολιτών και, ιδιαιτέρως, των επαγγελματιών υγείας, που ενδέχεται να εμπιστεύθηκαν ή να εμπιστευθούν στο ΚΕΕΛΠΝΟ ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα ασθενών.

3. Το «Έντυπο καταγραφής κακοήθους ή οριακής κακοήθειας νεοπλάσματος», που χρησιμοποιείται για τη δήλωση των νεοπλασιών μέχρι σήμερα, είναι το ίδιο που σχεδιάστηκε και χρησιμοποιήθηκε από το 1990 (βλ. συνημ.#6).
Το έντυπο αυτό είναι ακατάλληλο για την αποτύπωση του καρκίνου στη χώρα μας μια και δεν ακολουθεί τις διεθνείς ή Ευρωπαϊκές καταγραφές. Όπως προαναφέρθηκε, η ακαταλληλότητα τόσο του εντύπου όσο και του μηχανισμού καταγραφής, είχε κριθεί από το 1998 στη Βουλή και από απόφαση του ΚΕΣΥ το 2002 (βλ. συνημ.#3 και συνημ.#4).

Κατά συνέπεια, όλος ο κόπος που καταβάλλεται από εκατοντάδες ιατρούς (νοσοκομειακούς κυρίως) για τη συμπλήρωση του εντύπου, είναι άνευ αντικρύσματος (πέραν του ότι κοστίζει σε χρόνο και χρήμα).

(κλικ! για μεγέθυνση)

Πλέον των ανωτέρω, θέτω υπόψη σας ότι σε πρόσφατο άρθρο του 1ου Ενημερωτικού Δελτίου του ΚΕΕΛΠΝΟ (βλ. συνημ.#8) υπάρχει μια πολύ συνοπτική περιγραφή της λειτουργίας του «Εθνικού Αρχείου Νεοπλασιών» κατά τα τελευταία 2,5-3 χρόνια. Στο ως άνω άρθρο υπάρχουν σημεία που δημιουργούν ερωτηματικά και απορίες.
Δεν αποτελεί πρόθεση της παρούσης επιστολής μου να παραθέσω σε βάθος τα θέματα που θίγονται και τα ερωτηματικά που δημιουργούνται από το ως άνω άρθρο (αυτό θα γίνει προσεχώς με διεξοδικότερη ανάλυση). Όμως, θα επισημάνω το σημείο στο οποίο το ως άνω άρθρο αναφέρει ότι «δεν υπήρξε ηλεκτρονικό αρχείο από το 1994 έως το 2008 που (το Εθνικό Αρχείο Νεοπλασιών) μεταφέρθηκε στο ΚΕΕΛΠΝΟ». Αν η αναφορά αυτή είναι ακριβής, αυτό σημαίνει ότι επί 14 χρόνια οι υπάλληλοι των αρχείων νεοπλασιών (βλ. και Σημείωση#1, περί των 2 αρχείων) απλώς παραλάμβαναν και αποθήκευαν άχρηστα συμπληρωμένα έντυπα. Εκτός των ερωτημάτων που εγείρονται σχετικά με το αν ελέγχθηκαν ποτέ αυτές οι «δημόσιες υπηρεσίες», εγείρονται και ερωτηματικά για το κατά πόσο ήταν πλήρεις ή ακριβείς διάφορες απαντήσεις υπουργών στη Βουλή, σχετικά με την καταγραφή των νεοπλασιών.

****

Εξ όσων έθεσα υπόψη σας ανωτέρω, είναι προφανές ότι υπάρχουν σημεία που απαιτούν άμεση διερεύνηση και ενδεχομένως περαιτέρω ενέργειες από τους αρμοδίους.
Επιπλέον, επειδή είναι αδιανόητο να καλούνται οι ιατροί να συμπληρώνουν έντυπα τα οποία είναι άχρηστα και δεν οδηγούν σε κανένα αποτέλεσμα, οφείλετε να πάρετε θέση απέναντι στο ζήτημα.
Τέλος, δεδομένου ότι η πληροφόρηση των επαγγελματιών υγείας (αλλά και όσων εμπλέκονται ή ενδιαφέρονται) για το θέμα της καταγραφής του καρκίνου στη χώρα μας, είναι ελλιπής και αποσπασματική και δεδομένου ότι «πολλά ακούμε για σχέδια αλλά σχέδια δεν βλέπουμε» (σχέδια που έχουν πληρωθεί εκατοντάδες χιλιάδων Ευρώ), οφείλετε να ζητήσετε την άμεση δημοσιοποίησή τους και ανάρτησή τους στο διαδίκτυο (όπως προβλέπεται εξάλλου και από το «Πρόγραμμα Διαύγεια»).

Με εκτίμηση, κλπ

Υστερόγραφο

1. Παρακαλώ σημειώστε ότι η παρούσα θα απευθυνθεί ταχυδρομικώς και σε άλλους σχετικούς φορείς.

2. Παρακαλώ σημειώστε ότι η ηλεκτρονική έκδοση της παρούσας Αναφοράς/Καταγγελίας που σας αποστάλθηκε, περιέχει συνδέσμους προς τα παρακάτω συνημμένα έγγραφα στα οποία παραπέμπει το κείμενο. Με τον τρόπο αυτό είναι δυνατή η πλοήγηση μέσα στην παρούσα επιστολή αλλά και η ανάκτηση (κατέβασμα/download) των συνημμένων εγγράφων μέσα από το διαδίκτυο (Internet).
Παρακαλώ σημειώστε επίσης, ότι στα ως άνω σχετικά έγγραφα, που είναι αναρτημένα στο διαδίκτυο, τα στοιχεία επικοινωνίαςμου (διεύθυνση, τηλέφωνο και e-mail) δεν είναι ορατά για ευνόητους λόγους.

Κατάλογος συνημμένων εγγράφων:

1. Έγγραφο της Αρχής ΠΔΠΧ με αριθμό πρωτοκόλλου Γ/ΕΞ/953/04.02.2011
Διαδικτυακός Σύνδεσμος:
http://canreg.files.wordpress.com/2011/04/dataprotectionauthorityreply_4-2-2011_locov.pdf

2. Έγγραφο της Αρχής ΠΔΠΧ με αριθμό πρωτοκόλλου Γ/ΕΞ/1167-1/21.03.2011
Διαδικτυακός Σύνδεσμος:
http://canreg.files.wordpress.com/2011/04/dataprotectionauthorityreply_21-3-2011_locov.pdf

3. Συζήτηση της ερώτησης 4587/2.12.1998, του βουλευτή κ. Γ. Σούρλα, Πρακτικά Βουλής της 2.3.1999, Θ’ Περίοδος, Σύνοδος Γ’, Συνεδρίαση ΠΗ’, Αναφορές-Ερωτήσεις 2ου κύκλου
Διαδικτυακός Σύνδεσμος:
http://canreg.files.wordpress.com/2011/04/08-grparliament_tue2-3-1999-lo.pdf

4. ΚΕΣΥ, Απόφαση 2, της 173ης Ολομέλειας, 20.6.2002
Διαδικτυακός Σύνδεσμος:
http://canreg.files.wordpress.com/2011/02/11-kesydecision_2002.pdf

5. Έγγραφο ΚΕΕΛΠΝΟ, αναρτημένο στο Internet, με τίτλο «Θεσμικό πλαίσιο»
α) Σύνδεσμος στις ιστοσελίδες του ΚΕΕΛΠΝΟ:
http://www.keelpno.gr/images/stories/keelpno/spanies_nosoi/thesmikoplaisio.pdf
β) Το ίδιο έγγραφο και οι σχετικές φωτογραφίες του στις 30.4.2011 υπάρχει αποθηκευμένο και σε ημέτερο σύνδεσμο.

6. «Έντυπο Καταγραφής Κακοήθους ή Οριακής Κακοήθειας Νεοπλάσματος»,
α) Σύνδεσμος στις ιστοσελίδες του ΚΕΕΛΠΝΟ:
http://www.keelpno.gr/images/stories/keelpno/spanies_nosoi/neoentiponeopl.pdf
β) Το ίδιο έντυπο σε αντίγραφα των ετών 1990, 2008 και 2010 υπάρχει αποθηκευμένο και σε ημέτερο σύνδεσμο.

7. Αποσπάσματα των ΦΕΚ, Ιδρυτικές και λοιπές νομοθετικές διατάξεις για το «Ελληνικό Αρχείο Νεοπλασιών» και για το «Εθνικό Αρχείο Νεοπλασιών»

Διαδικτυακός Σύνδεσμος:
http://canreg.files.wordpress.com/2011/04/07-apospasmata-fek-lo.pdf

8. Άρθρο της κ. Λίας Τζάλα, με τίτλο «Λειτουργία του Εθνικού Αρχείου Νεοπλασιών», Ενημερωτικό Δελτίο του ΚΕΕΛΠΝΟ, Μάρτιος 2011, Αρ. 1, έτος 1ο, στο Internet από 6.4.2011
α) Σύνδεσμος στις ιστοσελίδες του ΚΕΕΛΠΝΟ:
http://www.keelpno.gr/images/stories/keelpno/newsletter/enimerotikodeltio_keelpno_martios2011.pdf
β) υπάρχει αποθηκευμένο και σε εναλλακτικό (ημέτερο) σύνδεσμο.

Επίσης, προς ενημέρωση: Cancer registration in Greece latest news

Τα χρόνια περνούν και η μνήμη μας εξασθενεί

2011-06-01T14:10:00.000+03:00

Σήμερα συμπληρώθηκαν 4 χρόνια από την ημέρα της Αμαλίας.

Μια ημέρα που για πολλούς ήταν ορόσημο. Ορόσημο για πολλούς λόγους αλλά κυρίως ορόσημο και για την αφύπνιση των bloggers.

Αυτά που αποκάλυψε τότε η Αμαλία μέσα από το προσωπικό της δράμα, δεν ήταν παρά η κορυφή ενός παγόβουνου.
Ενός παγόβουνου που άρχισε να λιώνει και να αναδύει όλη την υποκείμενη “μπόχα”.
Τη μπόχα της χώρας μας που μας έχει βυθίσει όλους σε κατάθλιψη (και ελπίζω και περισυλλογή).

Σχολια για τα 3 προηγουμενα ποστ (1ο, 2ο, 3ο Μερος)

2010-05-25T00:58:00.002+03:00

Σχόλια που ακολούθησαν τα προηγούμενα ποστ που ανέβηκαν εδω στις 18, 20 και 22 Μαΐου 2010.

Σχόλια για το Μέρος 1ο

ανώνυμος:
Πριν πούμε τα λεφτά τα φάγαν οι προμηθευτές των νοσοκομείων πρέπει να γνωρίζουμε ότι τα πήραν τα χρήματα.
Το κράτος χρωστά στους προμηθευτές.
Τους έχει όμως δώσει χρήματα;
Υπάρχουν αποδείξεις ότι πληρώθηκαν;
25 Μαϊ 2010 9:46:00 π.μ.

KNWD:
Σύμφωνα με την έρευνα του Θανάση Αυγερινού, φαίνεται ότι τα ασφαλιστικά ταμεία πλήρωσαν για φάρμακα 1 δις το 2000 και το 2009 8 δις, ενώ για τα νοσοκομεία το 1 δις το 2000 έφτασε τα 9 δις το 2009.

Αν αυτό δεν είναι επαρκής απόδειξη ότι πραγματοποιήθηκε μία τεράστια λεηλασία, τότε τι είναι;
25 Μαϊ 2010 9:00:00 μ.μ.

Σχόλια για το Μέρος 2ο

Rodia:
Συναρπαστικη σειρα, ακριβης και καλογραμμενη. Ζητω την αδεια αναδημοσιευσης στο μπλογκ amalia2007.blogspot.com
Ευχαριστω :)
18 Μαϊ 2010 2:53:00 μ.μ.

ΕΡΜΙΠΠΟΣ:
Δεν έχει σχέση με την Αμαλία Ροδιά. Οικονομικά εγκλήματα γιγαντιαίας κλίμακας περιγράφει. Ο χώρος που του ταιριάζει περισσότερο θα ήταν στην ιστοσελίδα της γενιάς των 700 € που τώρα θα γίνουν 400 για να πληρωθούν οι φουσκωμένοι λογαριασμοί. Και που είστε ακόμη.
Σε κάθε περίπτωση έχεις το ελεύθερο για οτιδήποτε.
18 Μαϊ 2010 3:12:00 μ.μ.

Σχόλια για το Μέρος 3ο

Elias:
Μου είχε μεταφέρει, πηγή που θεωρώ έγκυρη, ποιο ήταν το κλίμα σε ανώτατο υπουργικό επίπεδο, όταν η φρέσκια κυβέρνηση της ΝΔ προωθούσε εκείνο το περίφημο νομοσχέδιο περί βασικού μετόχου.
Όταν τέθηκε, λέει, το θέμα ότι "οι Ευρωπαίοι" (η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ο αρμόδιος επίτροπος) μπορεί να είχαν ενστάσεις με το νομοσχέδιο, τότε Παυλόπουλοι, Ρουσόπουλοι, Παπαληγούρες κ.λπ. είπαν επί λέξει: "Σιγά, μωρέ τώρα! Θα μας πουν κι οι Ευρωπαίοι! Ποιος τους γαμάει τους Ευρωπαίους; Θα γκρινιάξουν λίγο, θα κουνηθούν λίγο και θα σταματήσουν, σιγά!"
Όλοι θυμόμαστε τι έγινε τελικά και τον εξευτελισμό που υπέστησαν οι υπουργοί εκείνοι.

Θέλω να πω ότι συνεχίζει να μου φαίνεται αδιανόητη τέτοια θρασύτητα, έπαρση και έλλειψη επαφής με την (ευρωπαϊκή) πραγματικότητα. Ούτε να κρατήσουν προσχήματα ούτε να συμμορφωθούν με το Κοινοτικό Δίκαιο έστω και σ' έναν ελάχιστο βαθμό, στα παλιά τους τα παπούτσια τα όργανα της ΕΕ.

Το άλλο θλιβερό είναι η ανικανότητα των ΜΜΕ να ερευνήσουν την υπόθεση. Διαβάζαμε/ακούγαμε για τα πανάκριβα φάρμακα των δημόσιων νοσοκομείων, μετά έβγαινε ένας εκπρόσωπος των προμηθευτών και έλεγε: “τι να κάνουμε, όταν πληρωνόμαστε σε Χ χρόνια, είμαστε αναγκασμένοι να πουλάμε ακριβά”, δεν μπορούσες να καταλάβεις ποιος φταίει και πού ακριβώς έγκειται το πρόβλημα.

Γιατί είναι τόσο χρονοβόρες οι επεμβάσεις των κοινοτικών οργάνων;
19 Μαϊ 2010 9:00:00 μ.μ.

ΕΡΜΙΠΠΟΣ:
Αρχίζω από το τελευταίο και προχωράω προς τα πάνω.
Γιατί είναι τόσο χρονοβόρες οι επεμβάσεις των κοινοτικών οργάνων;

Επειδή η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν διαθέτει εξουσία στο εσωτερικό των κρατών μελών και δεν μπορεί να εκδώσει αποφάσεις άμεσης εκτέλεσης. Μπορεί μόνον να ασκεί πιέσεις και σε περιπτώσεις που αυτές δεν αποδίδουν να προσφεύγει στο ΔΕΚ. Ακόμη όμως και μετά την έκδοση μιας καταδικαστικής απόφασης δεν υπάρχει συγκεκριμένος τρόπος ώστε αυτή να καταστεί εκτελεστή. Το κράτος μέλος μπορεί να συνεχίσει να την αγνοεί. Τότε τα μόνα μέσα που διαθέτει η Επιτροπή είναι είτε η διακοπή προγραμματισμένων χρηματοδοτήσεων στον επίδικο τομέα είτε η επιβολή προστίμων που εισπράττονται συμψηφιστικά με διακοπή των εν γένει επιδοτήσεων.

Η διακοπή χρηματοδοτήσεων μπορεί να γίνει και αυτόνομα με μόνη την απόφαση της Επιτροπής όταν η χρηματοδότηση έχει σχέση με εφαρμογή παραβιαζόμενης οδηγίας. Η λογική είναι ότι από την στιγμή που η Επιτροπή θεωρεί που υπάρχει παράβαση δικαιούται να μην διακινδυνεύσει εκταμιεύσεις ποσών που σχετίζονται με την παράβαση αυτή μέχρι την έκδοση της δικαστικής απόφασης. Αντίθετα για την επιβολή προστίμων απαιτείται η καταδικαστική απόφαση του δικαστηρίου.

Αν θυμάσαι, στην περίπτωση του βασικού μετόχου ο Πάκης παρίστανε τον τσαμπουκά και έλεγε "άστους να πάνε στα δικαστήρια, μέχρι να βγάλουν αποφάσεις εμείς θα έχουμε τελειώσει με τους νταβατζήδες που δεν θα μπορέσουν να ξανασηκώσουν κεφάλι ακόμη και αν επιστρέψει το παλιό νομοθετικό καθεστώς". Ξεχνούσε όμως ότι τα συγκεκριμένα έργα των νταβατζήδων γινόντουσαν με βάση τις οδηγίες του ανταγωνισμού και ήταν συγχρηματοδοτούμενα. Υπό τις συνθήκες αυτές η Επιτροπή μπορούσε να εγείρει τις αντιρρήσεις της και να περιμένει την απόφαση του δικαστηρίου. Μέχρι τότε όμως μπορούσε επίσης να πει "ξέρετε δεν μπορώ να χρηματοδοτήσω έργα που εκτελούνται κατά παράβαση των οδηγιών, περιμένετε λοιπόν το αποτέλεσμα της δίκης και μετά βλέπουμε". Και έτσι ακριβώς έκανε.
19 Μαϊ 2010 10:36:00 μ.μ.

ΕΡΜΙΠΠΟΣ:
Στην περίπτωση που περιγράφουμε η Επιτροπή δεν έχει άλλο δρόμο από αυτόν του δικαστηρίου. Η πίεση που μπορεί να ασκήσει είναι μόνον η γραφειοκρατική. Και αυτό επειδή η χρηματοδότηση των προμηθειών γίνεται από εθνικούς πόρους. Βέβαια όπως θα δεις στην αυριανή συνέχεια μπορεί να απειλήσει με πρόστιμα που θα επιβληθούν μετά την απόφαση του δικαστηρίου. Αυτό έκανε στην περίπτωση που συζητάμε.

Αυτά λίγο πολύ θεωρητικά. Στην πράξη τα πράγματα αλλάζουν. Η ΕΕ είναι ένα παράξενο μόρφωμα. Από την εποχή της ίδρυσης της πάρθηκαν χίλια δυο μέτρα για να διασφαλισθεί η κυριαρχία των κρατών μελών. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την δημιουργία ενός κουτσού μηχανισμού στις Βρυξέλλες ο οποίος δεν είχε την δυνατότητα παρά μόνο να μοιράζει δεξιά αριστερά συστάσεις. Η μετεξέλιξη και η σταδιακή εμβάθυνση βασίστηκε περισσότερο στις αποφάσεις που λαμβάνονταν υπό πίεση σε έκτακτες περιστάσεις και ενώπιον προδιαγραφομένων αδιεξόδων. Ήρθε από τις καταστάσεις. Με άλλα λόγια οι χώρες της Ευρώπης ένωσαν τις ζωές τους χωρίς ισχυρούς δεσμευτικούς κανόνες. Κάποιες στιγμές αυτή η κοινή ζωή δημιουργούσε καταστάσεις αδιεξόδων για τα οποία δεν υπήρχε θεσμική λύση. Και τότε έμπαινε υπό συνθήκες πίεσης το επόμενο λιθαράκι. Μια μακρόσυρτη διαδικασία ενός αρραβώνα που μια τον θέλουμε και μια όχι και που δεν λέει να καταλήξει σε γάμο. Δες την τωρινή συγκυρία. Φτιάχτηκε το ευρώ και αφέθηκε η τύχη του στα χέρια της κάθε χώρας ξεχωριστά, ανάλογα βέβαια με τις δυνάμεις της, χωρίς να ληφθεί πρόνοια για κοινές οικονομικές πολιτικές. Η κάθε χώρα ήθελε τα πλεονεκτήματα του πανίσχυρου νομίσματος αλλά χωρίς δεσμεύσεις στα μαγειρέματα στο εσωτερικό της. Όσο τα πράγματα διεθνώς πήγαιναν καλά όλοι ήταν ευχαριστημένοι. Όταν στράβωσαν όλοι άρχισαν να αναρωτιούνται φωναχτά πως είναι δυνατόν να υπάρχει κοινή νομισματική και ξέχωρη οικονομική πολιτική. και να συζητάνε την πιθανότητα εξόδου της Ελλάδας. Όταν η κρίση βάθυνε και άλλο και φάνηκε η τεράστια αλληλεξάρτηση άρχισαν να μιλάνε για μέτρα στο πλαίσιο του άρθρου 125 της συνθήκης. Όταν τα ευρώ πήρε να βουλιάζει και τα γεγονότα άρχισαν να τρέχουν πιο γρήγορα από τις διορθωτικές κινήσεις άρχισε να πηγαίνει περίπατο και το 125. Και αύριο θα δούμε κάτι καινούργιο που θα το φέρει η ζωή. Γάμο δεν ξέρω αν θα δούμε τελικά.
19 Μαϊ 2010 10:37:00 μ.μ.

ΕΡΜΙΠΠΟΣ:
Λαστ μπατ νοτ λιστ. Μια από τις βασικές αρχές του ευρωπαϊκού οικοδομήματος είναι η αρχή της Έντιμης Συνεργασίας ή Αρχή της Αξιοπιστίας. Η αρχή αυτή υποκαθιστά εν μέρει και την έλλειψη δυνατοτήτων επιβολής των κανόνων από τον κεντρικό μηχανισμό των Βρυξελλών. Τα κράτη μέλη συγκρότησαν σαν να λέμε μια λέσχη κυρίων που κρατάν τον λόγο τους. Από εδώ και πέρα η ανάλυση μας πρέπει να επικεντρωθεί στις παραδόσεις θεσμών και εφαρμογής κανόνων που διαθέτει η κάθε χώρα. Μοιραία θα οδηγηθούμε στις χαώδεις πολιτισμικές μας διαφορές από όλους τους εταίρους μας (σκέψου να έμπαινε και η Τουρκία ε;). Οπότε ας το αφήσουμε εδώ.

Και η άγνοια στην εγχώρια σκηνή παίζει τεράστιο ρόλο. Πολιτικών, τύπου και πολιτών. Τσαπατσουλιά παντού και επιπολαιότητα. Προχθές στον Σκάι (σε επανάληψη εκπομπής για την απόκρυψη των ελλειμμάτων) ο Παπαθανασίου έλεγε και ξανάλεγε ότι αυτά δεν τα δηλώσαμε επειδή δεν τα είχαμε ακόμη αναγνωρίσει και εγκρίνει. Ο βλάξ αυτός εψεύδετο σαν μαθητής δημοτικού σχολείου και αναφερόταν σε μια ανύπαρκτη διαδικασία. Κανείς δεν ήξερε να τον ρωτήσει "ποια είναι η διοικητική διαδικασία αναγνώρισης και έγκρισης και σε ποιόν νόμο βασίζεται". Και περισσότερο από όλα "με ποια διοικητικά έγγραφα πιστοποιείται δεδομένου ότι κάθε διοικητική πράξη υπάρχει μόνον μέσω του εγγράφου τύπου". Και να φανταστείς ότι οι συγκεκριμένοι εκπομπάρχες είναι από τους σοβαρότερους που διαθέτουμε.

Πριν από μερικά χρόνια σε μια συζήτηση μου με έναν βουλευτή του είχα πει ότι αυτό που λέει δεν γίνεται γιατί αντίκειται σε συγκεκριμένη οδηγία. Μου απήντησε ότι "αυτό ρε συ είναι οδηγία δεν είναι νόμος, άλλο ο νόμος και άλλο η οδηγία, οι οδηγίες δεν δεσμεύουν!!!!". Τόσο καλά.

Τέλος στην ευλογημένη περίοδο Κακλαμάνη μιλούσα με έναν από αυτούς που είχαν αναλάβει να γράψουν τους νόμους της Νέας Διακυβέρνησης. Αφού μου εξήγησε τι ήθελε να κάνει του είπα σεμνά και ταπεινά ότι πρέπει κάθε νόμος που παράγει να κινείται στο πλαίσιο της αντίστοιχης κοινοτικής οδηγίας. Με κοίταξε ειρωνικά και μου είπε: "εμείς νομοθετούμε". Δεν το έκανε από κακία αλλά από καθαρή άγνοια. Στην Γαλλία για να αναλάβεις σοβαρή κρατική θέση πρέπει να φοιτήσεις σε σχολή διοίκησης. Να μάθεις τι είναι αρμοδιότητα, διακριτική ευχέρεια, νόμος, χειρισμός εξουσίας. Εδώ μαζί με όλα τα άλλα και με την θηριώδη άγνοια των πολιτικών μας επικράτησε το ιδεολόγημα των manager που θα έρθουν να σώσουν το δημόσιο από τις συμφορές του. Και φέρνουν τον κάθε πεταμένο που ξέρει χίλια δυό από το harvard και από όπου αλλού αλλά αδυνατεί λόγω έλλειψης διοικητικής κουλτούρας να εννοήσει την βασικότερη και θεμελιωδέστερη αρχή της διοίκησης. Ότι ο υπάλληλος δεν διαθέτει βούληση αλλά αρμοδιότητα. Ο υπάλληλος είναι εργαλείο του νόμου και όχι όργανο των ιδεών και των εμπνεύσεων του. Το κατάντημα ήρθε να συμπληρώσει και η ηθική διακυβέρνηση των τελευταίων ετών. Και πνιγήκαμε.
19 Μαϊ 2010 10:37:00 μ.μ.

rogerios:
Φίλτατε Elias και φίλτατε οικοδεσπότη, επιτρέψτε μου να πω δύο λόγια για τις "επεμβάσεις των κοινοτικών οργάνων" που κρίνετε ως "χρονοβόρες", μια και είναι ένα θέμα που για διάφορους λόγους με ενδιαφέρει ιδιαίτερα.
Τα όργανα της ΕΕ δεν είναι αστυνομικές αρχές που ερευνούν άμεσα και επί τόπου μια καταγγελία. Είναι θεσμικά όργανα ενός υπερεθνικού οργανισμού που δεσμεύονται από την υποχρέωση να τηρήσουν μια σειρά από υποχρεώσεις όσον αφορά τη διαδικασία, και τα οποία οφείλουν να δέχονται καταρχήν ότι οι σχέσεις τους με τις αρμόδιες αρχές των κρατών μελών διέπονται από τη αρχή της αγαστής και καλόπιστης συνεργασίας.
Ας δούμε την Επιτροπή που μας ενδιαφέρει εν προκειμένω γιατί είναι το όργανο της ΕΕ που είναι επιφορτισμένο με την τήρηση της "κοινοτικής" νομοθεσίας. Το βασικό της μέλημα είναι να ελέγξει ότι οι ευρωπαϊκές οδηγίες έχουν μεταφερθεί στην εσωτερική έννομη τάξη. Αν αυτό έχει συμβεί, τότε τεκμαίρεται ότι όλα βαίνουν καλώς. Η Επιτροπή δεν μπορεί αντικειμενικά να ελέγξει αν το κράτος μέλος, αφού μετέφερε την κοινοτική νομοθεσία, στη συνέχεια θέσπισε και δικές του νομοθετικές διατάξεις που καθιστούν άνευ πρακτικού αποτελέσματος τις κοινοτικές διατάξεις. Πρέπει να υπάρξει καταγγελία για να ερευνηθεί μια τέτοια περίπτωση. Τότε η Επιτροπή θα αποστείλει στο κράτος μέλος-παραβάτη έγγραφη αλληλογραφία προς διερεύνηση της υπόθεσης. Αν από αυτήν διαφανεί παράβαση του κράτους, τότε η Επιτροπή θα του αποστείλει έγγραφο οχλήσεως (ειδάλλως η υπόθεση θα κλείσει μέχρι να υπάρξει νέα καταγγελία). Εφόσον οι εξηγήσεις του κράτους μέλους κριθούν ανεπαρκείς, η Επιτροπή θα του απευθύνει αιτιολογημένη γνώμη. Αν η κατάσταση δεν διορθωθεί ούτε τότε, η Επιτροπή θα ασκήσει προσφυγή λόγω παραβάσεως ενώπιον του Δικαστηρίου της ΕΕ. Το Δικαστήριο θα κρίνει αντικειμενικά την υπόθεση (μην έχετε αμφιβολίες για αυτό) και εφόσον υπάρχει παράβαση θα καταδικάσει το κράτος μέλος. Αν το κράτος μέλος δεν συμμορφωθεί, τότε θα ασκηθεί δεύτερη προσφυγή και το κράτος θα καταδικασθεί για δεύτερη φορά και θα του επιβληθεί βαρύ πρόστιμο (αύριο θα μας πει ο οικοδεσπότης ότι και στην περίπτωση που συζητάμε κάπως έτσι πήγαν τα πράγματα).
Άρα, τα θεσμικά όργανα της ΕΕ δεν βραδυπορούν. Κάνουν ότι μπορούν βάσει του νομικού πλαισίου που τα διέπει. Απλά απαιτείται και η βοήθεια ενδιαφερομένων ιδιωτών για να πάει σίγουρα μέχρι τέλους μια υπόθεση.
Παρακαλώ συγχωρείστε μου τη φλυαρία, αλλά πιστεύω ότι δεν ήταν άχρηστη για να γίνει κατανοητή η διαδικασία ενώπιον των οργάνων της ΕΕ.
Και για να μη το ξεχάσω, τα συγχαρητήριά μου στον οικοδεσπότη που κατέδειξε μια χαρακτηριστική περίπτωση από αυτές που έφεραν την πατρίδα μας στην κατάσταση που είναι. Αν το συνειδητοποιήσουμε όλοι και αντιδράσουμε, ίσως τα πράγματα να αλλάξουν προς το καλύτερο.
19 Μαϊ 2010 10:55:00 μ.μ.

αθεόφοβος:
Σ Υ Γ Χ Α Ρ Η Τ Η Ρ Ι Α !!
Εξαιρετική δουλειά με στοιχεία και μοναδική παρουσίαση !
Έκανα σε ξεχωριστό ποστ παραπομπή και στα 3 κείμενα για όσους θέλουν να τα διαβάσουν με την σειρά.
http://atheofobos2.blogspot.com/2010/05/blog-post_23.html
23 Μαϊ 2010 1:58:00 π.μ.

ΕΡΜΙΠΠΟΣ:
Σε ευχαριστώ πολύ αθεόφοβε. Εφημερίδα πάντως μην περιμένεις να τα δημοσιεύσει. Ότι δεν προέρχεται από τις ιερές πένες τους είναι αυτονοήτως και αυταπόδεικτα γραφικό και άνευ αξίας. Η μετριοκρατία και η άνευ όρων προστασία της δεν απαντάται μόνον στην πολιτική. Ευδοκιμεί στο σύνολο των θεσμικών εκφράσεων αυτής της χώρας. Άλλωστε αν δεν ευδοκιμούσε παντού δεν θα μπορούσε να μακροημερεύει στην πολιτική.
23 Μαϊ 2010 2:46:00 π.μ.

Που πήγαν τα λεφτά. Μέρος 3ο

2010-05-22T00:30:00.001+03:00

Το παραπάνω εικονιζόμενο φαιδρό πρόσωπο, λοιπόν, (προς Θεού όχι ο Ρουβάς, ο άλλος), κρατάει στιβαρά στα χέρια του το τιμόνι του Υπουργείου Υγείας. Ποιος είναι; Μα, ο καλύτερος υπουργός που πέρασε ποτέ από αυτόν τον τόπο. Η άποψη αυτή είναι κυρίαρχη. Την συμμερίζονται με πάθος δεξιοί και αριστεροί και την προωθούν με συνέπεια οι γαλάζιες, πράσινες και κόκκινες φυλλάδες. Προβάλλει διαρκώς προς τα έξω ένα αλλόκοτο μείγμα γλυκερής ανθρωπιάς και φτηνής αυθάδικης μαγκιάς. Το πρώτο ερμηνεύεται ως πυρήνας οράματος. Το δεύτερο ως ειλικρίνεια και ακλόνητη πολιτική αποφασιστικότητα. Βρίσκεται στο απόλυτο απυρόβλητο. Ο κόσμος τον λατρεύει.

Κάθε κριτική στα πεπραγμένα της διοίκησής του εκλαμβάνεται αυτόματα ως κακόβουλη επίθεση κατά του καθαγιασμένου προσώπου αυτού του μεγάλου φίλου του λαού. Και δεν μπορεί παρά να υποκρύπτει και να εξυπηρετεί κάποιους μυστικούς και ανίερους στόχους. Διανύουμε αισίως την αυγή της καταστροφικής "επικοινωνιακής" καραμανλικής 5ετίας. Το τι λες, κατά των ινδαλμάτων των μαζών, παύει να έχει σημασία. Το σημαντικό είναι το γιατί το λες, ποιος σε έβαλε να το πεις και τι προσπαθείς να πετύχεις. Προσωπικά για σένα ή για αυτούς που κρύβονται και συνωμοτούν πίσω από την δημόσια παρουσία σου.

Η πολιτική μετατρέπεται σε μια θεατρική σκηνή όπου κρίνονται και σκιαμαχούν οι ανομολόγητες και ύποπτες προθέσεις, που αποδίδονται στους πρωταγωνιστές, και όχι τα έργα και οι πράξεις τους. Βρισκόμαστε σε έναν διαρκή πόλεμο αόρατων και σκοτεινών δυνάμεων. Υπό τις συνθήκες αυτές ή εμπιστεύεσαι τους ηγέτες σου ή όχι. Κάθε τι άλλο θεωρείται πράξη εχθρική. Που κανείς σώφρων άνθρωπος δεν αποτολμά, ξέροντας ότι θα καταλήξει γραφικός και περίγελος

Κάπου εκεί, λοιπόν, έρχεται η πρώτη επιστολή από τις Βρυξέλλες. Η Επιτροπή κρίνει ότι η εφαρμογή των προβλέψεων του άρθρου 7§2 του Ν.2955/2001 είναι αντίθετη με το Κοινοτικό Δίκαιο του Ανταγωνισμού και, με το 204625/2004 έγγραφό της, ζητά την κατάργηση της. Η κυβέρνηση απαντά με την 127544/10-12-2004 επιστολή, με την οποία ορίζει ρητά ως χρόνο κατάργησης της παράνομης διάταξης τον Ιανουάριο του 2005.

Δεκατρείς ημέρες μετά, την 23η του ίδιου μήνα, δημοσιεύεται στο ΦΕΚ 259 Α΄η τροπολογία Παπαθανασίου, που επεκτείνει το αντικείμενο της διάταξης και διευρύνει το πεδίο εφαρμογής της στους ασφαλιστικούς οργανισμούς και στις εκτός ΕΣΥ μονάδες υγείας. Είναι ξεκάθαρη αλητεία και εξαπάτηση. Σε οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα το γεγονός αυτό θα προκαλούσε την άμεση αποπομπή και τον μόνιμο εξοβελισμό από την πολιτική ζωή των υπουργών που υπέγραψαν τον νόμο. Με την κατηγορία του κοινού απατεώνα. Και την δημόσια συγγνώμη της χώρας προς τους εταίρους της. Όχι όμως στην Ελλάδα της Καραμανλικής σεμνότητας και ταπεινότητας.

Η Επιτροπή επανέρχεται με την 3069/28-6-2005 επιστολή. Η κυβέρνηση απαντά με το έγγραφο 80870/28-7-2005 και βεβαιώνει ότι η κατάργηση εξετάζεται στο πλαίσιο της σχεδιαζόμενης νομοθετικής πρωτοβουλίας για τις προμήθειες του τομέα υγείας.

Η Επιτροπή αναμένει την πρωτοβουλία αυτή ματαίως και επανέρχεται με την 5259-13/12/2005 νέα προειδοποίηση. Για μια ακόμη φορά η κυβέρνηση, με την 15377/7-2-2006 βεβαίωση της, υπόσχεται την κατάργηση μέχρι το τέλος του Μαΐου του 2006 και ξεφορτώνεται τους κουτόφραγκους.

Τα ελλείμματα των νοσοκομείων και των ασφαλιστικών ταμείων αρχίζουν να διογκώνονται επικίνδυνα. Λεφτά όμως υπάρχουν. Δανεικά μεν αλλά υπάρχουν. Ποιος ξέρει άλλωστε τι θα μας ξημερώσει.

Τον Μάρτιο του 2006 ο "Νικήτας του λαού" δραπετεύει από το Υπουργείο Υγείας και βαδίζει προς άλλα λαμπρά πεδία προσφοράς και θυσίας. Ο πρωθυπουργεύων Καραμανλής αποφασίζει να αναβαθμίσει ακόμη περισσότερο το ορφανεμένο χαρτοφυλάκιο παραδίδοντας το σε μια από τις σημαντικότερες μορφές της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας μας. Στον εκλαμπρότατο πρέσβυ Δημήτριο Αβραμόπουλο αυτοπροσώπως. Στην προσωποποίηση του απόλυτου μηδενός.

Μια νέα περίοδος ακμής και ανυψώσεων ξεκινά. Φαίνεται άλλωστε και από την φωτογραφία. Όπου ο ηγέτης, σε κατάσταση οραματικής έκστασης, κοιτάει προς το μέρος των μυστικών φωνών που ακούει από τα επέκεινα και σηκώνει ελαφρά το χέρι για να ψηλαφήσει το μέλλον.

Τα καρτέλ των εμπόρων, που το 2001 είχαν "αγοράσει" την επίμαχη διάταξη, ήξεραν ασφαλώς με ποιους είχαν να κάνουν. Ήξεραν ότι δεν κινδυνεύουν σοβαρά. Σαν λογικοί και προνοητικοί άνθρωποι, όμως, δεν παρέλειπαν να συντηρούν από καιρού εις καιρόν την πολύτιμη "επένδυση" τους.

Έτσι, τον Μάιο του 2006 συναντώνται με τον Αριστείδη Καλογερόπουλο, δεξί χέρι του πρέσβυ και νέο Γενικό Γραμματέα του υπουργείου. Η συνάντηση είναι κάτι παραπάνω από γόνιμη. Το καρτέλ παραληρεί από ενθουσιασμό και, από ότι γράφει στην από 10/5/06/ επιστολή του, "αισθάνεται την ανάγκη", ακούστε, "την "ανάγκη", την "ανθρώπινη ανάγκη", να επικοινωνήσει με τον ίδιο τον υπουργό για να τον ευχαριστήσει για την "πραγματικά εποικοδομητική και πρωτόγνωρα θετική και ουσιαστική συνάντηση".

Στο πλαίσιο της ξέχειλης από ευγνωμοσύνη έγγραφης αυτής επικοινωνίας, ο σύλλογος των εμπόρων ορθοπεδικών, θίγει και ένα μικρό θεματάκι. Προς όφελος της διαφάνειας και του δημοσίου συμφέροντος, όπως χαρακτηριστικά και επί λέξει γράφει. Κάποιος θρασύς διοικητής περιφέρειας αποφάσισε να αψηφίσει τις διογκωμένες τιμές των υπουργικών αποφάσεων και να διενεργήσει μειοδοτικό διαγωνισμό για την προμήθεια των πολύτιμων υλικών.

Το καρτέλ ζητά από τον εκλαμπρότατο την τιμωρία του απείθαρχου, του οποίου οι πράξεις, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, "καταλύουν κάθε έννοια νόμιμων διαδικασιών, καταργούν την έννοια της διαφάνειας και, εν τέλει, βλάπτουν και το δημόσιο συμφέρον".

Το καρτέλ ενδιαφέρεται πέρα και πάνω από όλα για την νομιμότητα και το κύρος του συστήματος υγείας. Οι άνθρωποι ντρέπονται πραγματικά να ζουν σε μια χώρα όπου κάποιοι επιμένουν να ασεβούν κάνοντας διαγωνισμούς, για είδη που η Βουλή των Ελλήνων έχει νομοθετικά προσδιορίσει ως μη συγκρίσιμα, γιαυτό και καταλήγει στην επιστολή του προς τον "εντιμότατο υπουργό":

"... Όπως είναι γνωστό παρόμοιες καταστάσεις, επιφέρουν καίριο πλήγμα στο όλο σύστημα υγείας. Δεν αξίζει μια τέτοια εικόνα στα σημαντικότερα νοσοκομεία της Μακεδονίας, μεταξύ αυτών και πανεπιστημιακά, των οποίων την φήμη και την αξιοπιστία καλούμεθα όλοι να διαφυλάξουμε." γράφουν.

Θα πρέπει να συγκινήθηκε υπερβολικά ο πρέσβυς και υπουργός Δημήτρης από αυτό το ξέσπασμα πατριωτισμού και προσήλωσης στην έννομη τάξη. Εξ ου και φρόντισε να διαμηνύσει αμέσως την βαθύτατη δυσαρέσκεια του στον απείθαρχο διοικητή και να ζητήσει την άμεση διακοπή των παράνομων διαγωνιστικών διαδικασιών.

Η τύχη όμως έχει γυρίσματα. Η Επιτροπή, που στο μεταξύ έχει ήδη αποστείλει προειδοποιητική επιστολή (που έμεινε αναπάντητη) και αιτιολογημένη γνώμη (που ομοίως αγνοήθηκε), αποφασίζει την παραπομπή του ζητήματος στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Είναι Ιούνιος του 2006 και ο τύπος κάνει το θέμα πρωτοσέλιδο.

Ο υπουργός Δημήτρης, όμως, δεν είναι κανένα παιδάκι. Είναι ρεαλιστής πολιτικός και άσσος της απλής, διπλής ή, εάν χρειαστεί, ακόμη και της τριπλής κωλοτούμπας. Αφήνει το ζήτημα να κρυώσει ελαφρά και, αμέσως μετά τα μπάνια του λαού, εκδίδει μεγαλοπρεπή εγκύκλιο με την οποία ζητά από τα νοσοκομεία την άμεση διενέργεια διαγωνισμών και την σύναψη συμβάσεων μέχρι το τέλος του χρόνου.

Ασφαλώς η διάσταση του προβλήματος στα ασφαλιστικά ταμεία του "κόκκινου Πάνου", έστω και για τα προσχήματα, αγνοείται πλήρως. Για εκεί άλλωστε δεν έγινε καμία αναφορά στον τύπο. Αφού δεν μας ρωτάνε γιατί να απαντήσουμε.

Ο απείθαρχος διοικητής που επέμενε να παίζει με τους διαγωνισμούς, και που λίγο έλειψε να εκπαραθυρωθεί βιαίως, αποκαθίσταται πανηγυρικά, ως ατράνταχτο επικοινωνιακό άλλοθι για περιπτώσεις ανάγκης, και παίρνει την θέση του στο Πάνθεον των ηρώων του συστήματος.

Το καρτέλ μπορεί να περιμένει. Στο κάτω κάτω τα συμφέροντα του δεν θίγονται από τις θεατρικές κινήσεις. Είπαμε, θα κάνουμε διαγωνισμούς. Δεν τους κάναμε κιόλας. Μπόρα είναι και θα περάσει. Οι έλληνες ξεχνούν εύκολα. Ο τύπος δεν εμβαθύνει. Τα δημόσια έγγραφα δεν τα διαβάζει κανείς. Λούφα και παραλλαγή για την ώρα και βλέποντας και κάνοντας.

Η υπόθεση παίρνει αριθμό στο ΔΕΚ (Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων) και η μακρόσυρτη διαδικασία αρχίζει. Είναι η C-481/06.

Ο τύπος, μετά από ένα τσαλαβούτημα λίγων ημερών, σε ανακρίβειες και αοριστολογίες, αφήνει το θέμα, για να πιάσει άλλα, πιο σοβαρά. Ο εξοχότατος Αβραμόπουλος μπορεί να ξεχάσει προς το παρόν τις εγκυκλίους, τους διαγωνισμούς και τα παρόμοια και να επιστρέψει στην ατάραχη καθημερινότητα του. Business as usual. Τα νοσοκομεία και τα ταμεία εξακολουθούν να πληρώνουν. Οι δαπάνες εκτοξεύονται. Και η χώρα βαδίζει αμέριμνη προς την χρεοκοπία της. Η στιβαρή φιγούρα του Καραμανλή δεν αφήνει κανένα περιθώριο για κακές σκέψεις.

Η συνέχεια, όμως, και το τέλος, αύριο.

__________________________________
αναδημοσίευση από εδω: http://ermippos.blogspot.com/2010/05/3.html (Τετάρτη, 19 Μαΐου 2010)

Που πήγαν τα λεφτά; Επεισόδιο 2ο

2010-05-20T21:39:00.001+03:00

Που πήγαν τα λεφτά λοιπόν; Ας συνεχίσουμε. Με μια συνέχεια που θα μπορούσε να έχει τίτλο, "Ο πλέον κατάλληλος ορισμός της πολιτικής αγυρτείας".

Κάπου εκεί στην αρχή του 2003 κάποιος σφυρίζει στους μεγαλοσχήμονες της γεμάτης αυτοπεποίθηση και καλπάζουσας προς την εξουσία Νέας Δημοκρατίας την ύπαρξη του κατάπτυστου άρθρου 7§2 του Ν.2955/2001. Λέω τους το σφυρίζει, γιατί ανάθεμα μου αν υπάρχουν δέκα βουλευτές μέσα στο ευαγές ίδρυμα που ξέρουν κάθε φορά τι νόμους ψηφίζουν. Ή που αντιλαμβάνονται την έννοια του νόμου σαν κάτι περισσότερο από ένα τυπικό κείμενο. Που απλά υπάρχει, για να εφαρμόζεται μόνον όταν βολεύει ή όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν. Ποιες συνθήκες; Μα, η ηθική του σεμνού και ταπεινού δημόσιου λειτουργού που χειρίζεται κάθε φορά τα κοινά. Τι είναι άλλωστε ο νόμος μπροστά στο ηθικό μεγαλείο των φωτισμένων;

Τους το σφυρίζει λοιπόν αυτός ο κάποιος και αρχίζει το πανηγύρι. Όχι από κοινούς βουλευτές αλλά από στελέχη μεγάλου ειδικού βάρους, που είναι γνωστό ήδη ότι προορίζονται για βαριές επιτελικές θέσεις στην Νέα Εποχή της Νέας Διακυβέρνησης που ξημερώνει.

Πρώτος πυροβολεί ο Φώλιας.

Στην Ευρωβουλή παρακαλώ. Ερώτηση Ε-0852/03.

Ο ευρωβουλευτής καταγγέλλει ότι με βάση τον ελληνικό νόμο και τις υπουργικές αποφάσεις, που, όπως σημειώνει ο ίδιος, εκδόθηκαν χωρίς να βασίζονται σε κανένα απολύτως τεχνικό στοιχείο, καταργείται ο ανταγωνισμός.

Τι μέτρα σκοπεύει να πάρει η Επιτροπή, -κατά της Ελληνικής Κυβέρνησης, εννοείται-, και πότε; Προσέξτε! Οι Υπουργικές Αποφάσεις εκδόθηκαν χωρίς απολύτως κανένα τεχνικό στοιχείο, που να αποδεικνύει ότι τα εξαιρούμενα από τον ανταγωνισμό είδη είναι όντως μη συγκρίσιμα μεταξύ τους. Έτσι καταγγέλλει ο αυστηρότατος.

Ακολουθούν τα "ιερά τέρατα" της "παράταξης". Αλογοσκούφης και Κακλαμάνης για να σηματοδοτήσουν το υψηλό πνεύμα της αλλαγής. Μαζί με μικρότερους, όπως ο Κωνσταντόπουλος, που αναλαμβάνουν την τεχνική υποστήριξη και την λάντζα.

Μέχρι και ο Παυλόπουλος για την υψηλή νομική θεωρία στις επιστολές διαμαρτυρίας και αγανακτισμένης καταγγελίας προς το Ελεγκτικό Συνέδριο, από το οποίο ζητείται η άμεση παρέμβαση!!!

Ερωτήσεις Κοινοβουλευτικού Ελέγχου. Και άλλες ερωτήσεις. Περισσότερες ερωτήσεις. Ερωτήσεις στιβαρές και ευθύβολες. Παγίδες πραγματικές για την σαστισμένη πασοκική διοίκηση, που για πρώτη φορά δέχεται έναν καταιγιστικό έλεγχο, που ξεπερνά τα συνηθισμένα όρια των γραφικών εκείνων κειμένων που καταθέτουν με τον σωρό οι βουλευτές μας, ζητώντας να μάθουν "πότε επιτέλους ο κ. Υπουργός θα προχωρήσει σε ενέργειες για την πληρωμή των υπερωριών που χρωστά εδώ και 20 μήνες στους συμβασιούχους του ο δήμος Άνω Κοκινομαγουλίτσας".

Καταγγέλλονται αναλυτικά και εμπεριστατωμένα οι ύποπτες μεθοδεύσεις, η κατάργηση του ανταγωνισμού, η μαζική παραβίαση των Κοινοτικών Οδηγιών, η έλλειψη τεκμηρίωσης και η απόλυτη αδιαφάνεια, οι σκοτεινές διαδικασίες. Διατυπώνονται τα σοβαρά ερωτηματικά ή ακόμη και οι βεβαιότητες για την ύπαρξη άνομων σκοπιμοτήτων. Εκδηλώνεται η ιερή οργή για την ενδεχόμενη ανάμειξη των Βρυξελλών. Και προσέξτε ειδικά αυτό: Σκοπεύει η κυβέρνηση να επεκτείνει την εφαρμογή της διάταξης και σε άλλες κατηγορίες υλικών;;; Θυμηθείτε το για την συνέχεια. Θα το ξαναβρείτε κάπου στο τέλος.

Και άλλα πολλά και άκρως ενδιαφέροντα. Τα στελέχη της "παράταξης" είναι αμείλικτα. Στα κείμενα τους διαγράφεται ήδη ο τρόπος με τον οποίο θα κυβερνήσουν. Σεβασμός στον νόμο, μελέτη και βαθιά γνώση του αντικειμένου, υπευθυνότητα, καμιά έκπτωση σε ζητήματα αρχών και διαφάνειας. Οι απαντήσεις της κυβέρνησης είναι αμήχανες και συγχυτικές. Είναι προφανές ότι κανείς δεν μπορεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.

Στο μεταξύ, η τότε Υφυπουργός Υγείας Ελπίδα Τσουρή, -πλαισιωμένη από κάποιους ανθρώπους σπάνιας ευφυΐας και ποιότητας, που είναι να απορεί κανείς πως βρέθηκαν μπλεγμένοι στο κομματικό παρακράτος, που επανδρώνει συνήθως τα υπουργικά γραφεία-, έχει αντιληφθεί την θηριώδη κομπίνα. Εκδίδει εγκύκλιο με την οποία επισημαίνει ότι η επίμαχη διάταξη μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για σπάνιες εξαιρέσεις και δίνει εντολή για διενέργεια διαγωνισμών. Αποτέλεσμα; Δέχεται απειλές για μηνύσεις από το θρασύτατο καρτέλ των προμηθευτών. Η εγκύκλιος της πετιέται στα σκουπίδια. Γράφει εμπιστευτική επιστολή προς το Υπουργείο Ανάπτυξης. Στον Κίμωνα Κουλούρη αν θυμάμαι καλά. Δεν παίρνει απάντηση. Ενημερώνει προσωπικά τον πρωθυπουργό και επισημαίνει ειδικότερα το ενδεχόμενο παρέμβασης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την πιθανή δικαστική εμπλοκή της χώρας σε κοινοτικό επίπεδο. Φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Τίποτε.

Την ίδια ώρα η Νέα Δημοκρατία καλπάζει. Το θέμα σηκώνεται και άλλο. Γίνεται θεατρική σύσκεψη τομεαρχών υπό την προεδρία του ίδιου του Καραμανλή. Ακολουθεί συνέντευξη τύπου με λόγια αυστηρά του Ρουσόπουλου. Και Επίκαιρη Επερώτηση με υπογραφές 43 βουλευτών. Μεταξύ αυτών οι Αλογοσκούφης, Σιούφας, Παυλόπουλος. Η μακριά λίστα των υπογραφών είναι αλφαβητική αλλά κλείνει συμβολικά με το όνομα του υπεύθυνου στον Τομέα Υγείας Νικήτα Κακλαμάνη. Εκπέμπονται πλέον υψηλοί συμβολισμοί. Τα στήθη φουσκώνουν από περηφάνια και αγωνιστική διάθεση. Έτσι θα κυβερνήσουμε.
Και μετά οι εκλογές του 2004. Ο σχηματισμός της Κυβέρνησης της ελπίδας. Το μεθύσι του Euro 2004. Ο οργασμός των Ολυμπιακών Αγώνων. Και τον Σεπτέμβριο σηκώνουμε τα μανίκια για να αλλάξουμε το πρόσωπο της χώρας.

Τις ημέρες εκείνες, λοιπόν, μέσα στις στίβες των εγγράφων που περιμένουν την υπογραφή Κακλαμάνη ξεχωρίζει μια μοναχική κακογραμμένη σελίδα. Τροπολογία ήταν. Μια από τις πρώτες νομοθετικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης Καραμανλή. Τροπολογία για το άρθρο 7§2 του Ν. 2955/2001. Να πως τηρούμε τις υποσχέσεις μας και εξυγιαίνουμε τον δημόσιο βίο θα έλεγε κανείς!

Μισό λεπτό όμως! Τι έλεγε αυτή η τροπολογία; Έλεγε, όσο και αν φαίνεται απίστευτο, ότι, με τις υπογραφές τεσσάρων υπουργών, η διάταξη 7§2 του Ν.2955/2001 επεκτείνεται (!!!) ώστε να συμπεριλάβει στην κατηγορία των "μη συγκρίσιμων" υλικών και τα φίλτρα αιμοκάθαρσης νεφροπαθών (!!!) και να καταργηθούν και για αυτά οι διαγωνισμοί και οι λοιπές περιττές γραφειοκρατικές διαδικασίες (!!!).

(Αλήθεια, θυμάστε πιο πάνω την αυστηρή ερώτηση των ηθικών, για την πιθανή επέκταση της διάταξης και σε άλλα υλικά; Την είχε έτοιμη από τότε το καρτέλ. Απλά οι εντολοδόχοι πολιτικοί άλλαξαν.)

Επιπλέον, έλεγε, ότι, η διάταξη θα εφαρμόζεται, εκτός των δημόσιων νοσοκομείων, και στα ασφαλιστικά ταμεία (!!!). Προσέξτε το τελευταίο ειδικά. Οι υπέρογκες τιμές που καθορίστηκαν με τις περίφημες Υπουργικές Αποφάσεις (και που σήμερα δήθεν προκαλούν τόση έκπληξη κάθε φορά που αναφέρονται στον τύπο) θα ισχύουν πλέον και στα ασφαλιστικά ταμεία. Υπάρχει βλέπετε και εκεί ζεστό χρήμα και πρέπει με κάποιο τρόπο να τραβηχτεί.

Κάποια μάτια ανακαλύπτουν το άθλιο έντυπο πριν υπογραφεί. Στην αρχή είναι έκπληξη. Μετά θυμός και οργίλες αντιδράσεις. Αυτό είναι απάτη και αυτοεξευτελισμός κραυγάζουν. Δεν είναι δυνατόν να ξεσηκώνουμε τον τόπο προεκλογικά, να εγκαλούμε, να κατηγορούμε, να καταγγέλλουμε και όταν γινόμαστε κυβέρνηση αντί να στεκόμαστε συνεπείς στις υποσχέσεις μας και στην συνείδηση μας να τρέχουμε και να τα κάνουμε πλακάκια με την διαφθορά.
Το χαρτί αποσύρεται εσπευσμένα. Ενημερώνεται ο ίδιος ο Καίσαρ πρωθυπουργός. Όλοι περιμένουν ότι θα ζητήσει να μάθει ποιος ξεκίνησε την πρωτοβουλία. Ποιος συνέταξε και προώθησε την αθλιότητα. Όλοι περιμένουν να δουν στην πράξη τι σημαίνει μηδενική ανοχή. Ο πρωθυπουργός όμως δεν ρωτάει. Αφού αποσύρθηκε, λέει, ας το ξεχάσουμε. Στην αρχή η στάση προκαλεί απορία. Μα … Πως ... Δεν λέγαμε, ότι … Μετά όμως, αντανακλαστικά, η απορία γίνεται θαυμασμός και δέος. Ο ηγέτης αποδεικνύει ότι δεν είναι ένας από τον σωρό. Διαθέτει υψηλή συναισθηματική νοημοσύνη. Δεν δρα εν θερμώ. Σχεδιάζει σε βάθος χρόνου με μια σοφία που υπερβαίνει τα ανθρώπινα. Για να αποφασίσει να μην τιμωρήσει τώρα ξέρει κάτι βαθύ, που εμείς αγνοούμε. Δυο μέρες μετά, ο φυσικός αυτουργός της αισχρής τροπολογίας τηλεφωνεί στον αγανακτισμένο αυτουργό της απόσυρσής της. Εσύ τώρα τι κέρδισες τον ρωτάει και κλείνει το τηλέφωνο. Παπαθανασίου τον έλεγαν. Τον φυσικό αυτουργό.

Τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου η τροπολογία περνάει, ίδια και απαράλλακτη, σε άλλο νομοσχέδιο. Την φορά αυτή η Νέα Διακυβέρνηση είναι πιο έμπειρη και πιο σοφή. Ο Κακλαμάνης υπογράφει ευχαρίστως. Το ίδιο και ο Αλογοσκούφης. Συνήθης κυβερνητική δραστηριότητα. Η εξεγερμένη συνείδηση κοιτάει από την γωνία γεμάτη ανάμεικτα συναισθήματα. Κανείς δεν μπαίνει πλέον στον κόπο να ενημερώσει τον Καραμανλή. Έχει και πολλές δουλειές ο μεγάλος άλλωστε. Οι πιο ξύπνιοι αρχίζουν να καταλαβαίνουν. Οι πιο προχωρημένοι αρχίζουν να νοιώθουν ανεπαίσθητα τα πρώτα αδιόρατα σημάδια της μελλοντικής κατάρρευσης. Σοφοί δε προσιόντων.
Στο μεταξύ ο γραφειοκρατικός μηχανισμός ελέγχου των Βρυξελλών έχει πάρει μπροστά και προχωράει. Τα ταμεία αρχίζουν να πληρώνουν και αυτά τις "πολλαπλάσιες" τιμές. Αυτές που σήμερα ακούμε και διαβάζουμε και τρίβουμε τα μάτια μας.

Η συνέχεια, όμως, στο επόμενο επεισόδιο.

__________________________
αναδημοσίευση από: http://ermippos.blogspot.com/2010/05/2.html (Τρίτη, 18 Μαΐου 2010)

Για όποιον θέλει να ξέρει που πήγαν τα λεφτά #1

2010-05-18T17:18:00.006+03:00

Που πήγαν τα λεφτά; Ένα μεγάλο, πολύ μεγάλο μέρος, μεγαλύτερο από όσο θα μπορούσε να φαντασθεί κανείς, πήγε εκεί που γράφουν τα σημερινά "ΝΕΑ". Εξ ου και δύσκολα θα επιστρέψουν.

-

Για κάθε λογαριασμό που θα ανοίγει από δω και πέρα πολλαπλασιάστε επί πέντε, (για να βγάλετε τον τζίρο της εταιρείας, μια και το ποσοστό του γιατρού είναι πάνω κάτω 20%), διαιρέστε δια του τέσσερα, (για να έχετε μια καλή εικόνα της πραγματικής τιμής σε πολιτισμένες χώρες, αφού και οι γάτες στα κεραμίδια ξέρουν ότι το υλικό είναι τουλάχιστον κατά 400% υπερτιμολογημένο) και αφαιρέστε το δεύτερο γινόμενο από το πρώτο για να δείτε τι έχασε το δημόσιο.

-

Έχουμε και λέμε λοιπόν: 31 Χ 5 = 150 και 150:4=32,5 και 150-32,5=117,5 εκ.

-

Βάλτε και μια μικρή προσαύξηση 10 έως 20%. Γιατί δεν θα τα έβαζε όλα στην πάντα ο λαμπρός επιστήμων, (αλλά πρώτα και πάνω από όλα άνθρωπος). Όλο και κάποιο παλιόσπιτο, κάποιο μικρό εξοχικό, κανένα φουλ εξτρά με δερμάτινα καθίσματα θα αγόρασε όλο αυτό το διάστημα. Βάλτε λοιπόν την προσαύξηση, στρογγυλοποιείστε προς τα πάνω και διαγράψτε σεμνά και ταπεινά 140 με 150 εκ. € υπέρ του δημοσίου συμφέροντος. Προσθέστε και άλλους δέκα πάνω κάτω ίδιους επιστήμονες και νάτο το πρώτο δισεκατομμύριο. Σαν αυτό που θα περισσέψουμε από τις περικοπές στις συντάξεις στα γεροντάκια, που λέει και ο Πρετεντέρης. Λίγη υπομονή να έχει κανείς και βρίσκει εύκολα και τα υπόλοιπα μέχρι τα 300.

-

Θα μου πείτε, μεμονωμένο περιστατικό. Βεβαίως. Αφού βγήκε και η συνδικαλιστική εκπροσώπηση της συμπαθούς τάξεως και είπε ότι δεν πρέπει να δυσφημείται ο ιατρικός κόσμος και ότι κάποιοι ελάχιστοι ασυνείδητοι δεν πρέπει να γίνονται αφορμή για να χαρακτηρίζονται άδικα χιλιάδες τίμιοι και συνειδητοί επαγγελματίες που καθημερινά αγωνίζονται στις επάλξεις του ΕΣΥ και μπλα μπλα μπλα μπλα. Συνήθης λευκός θόρυβος. Οι άνθρωποι ξέρουν ότι απευθύνονται σε αδιάφορο και αφελές ακροατήριο. Και τ' αρπάζουν σχεδόν όλοι. Άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο. Πιστεύουν μάλιστα ότι είναι και δικαίωμα τους.

-

Τώρα θα μου πείτε: Και τι σχέση έχει με όλα αυτά η άνωθεν εικονιζόμενη χρυσή εφεδρεία του έθνους; Αυτός ο σοφός Νέστωρ, που στα τραπέζια έμορφα ομιλεί και που περιμένει την ευλογημένη ώρα που ο αγανακτισμένος λαός θα διώξει τους άτιμους πολιτικούς του κατεστημένου και θα καλέσει τις άφθαρτες δυνάμεις της λογικής και της βαθιάς σύνεσης, για να βγάλουν την πατρίδα από τα τραγικά της αδιέξοδα;

-

Έχει και παραέχει. Γιατί, ξέρετε, το δημόσιο δεν το ληστεύουν νύχτα Ρουμάνοι κακοποιοί με "τοκάρεφ", μαύρες μάσκες, εργαλεία ριφιφί και παράτολμους σάλτους από ταράτσες και μπαλκόνια. Αντίθετα. Οι καταχραστές του κοινού μας πλούτου φορούν ακριβά κουστούμια και γραβάτες και συνήθως εισπράττουν την λεία τους μέρα μεσημέρι σε καλογραμμένες επιταγές πολλών μηδενικών. Που φέρουν τις στρογγυλές σφραγίδες με το εθνόσημο και κατατίθενται σε νομιμότατους λογαριασμούς εξίσου νόμιμων τραπεζών. Για να γίνει, όμως, αυτό χρειάζονται νόμοι και προεδρικά διατάγματα και υπουργικές αποφάσεις.

-

Και αν πάμε λιγάκι πίσω, τότε που ο αξιότιμος κύριος της φωτογραφίας έδινε πολιτικές μάχες ζωής και θανάτου με τα πιράνχας του ΕΣΥ, -όπως όλοι τους άλλωστε, ας μην αδικούμε τους προηγούμενους και τους επόμενους, γιατί όλοι υπήρξαν τίμιοι υπηρέτες του δημοσίου συμφέροντος-, θα διαβάσουμε στο ΦΕΚ 256/2-11-2001:

Θαυμαστό και ιδιαίτερα σαφές. Μέσα σε δύο εβδομάδες λοιπόν από την έκδοση της φαινομενικά ασήμαντης αυτής διάταξης, (πρόκειται για την παράγραφο 2 του άρθρου 7 του ν. 2955/2001), και σε χρόνους πρωτόγνωρους για την συνήθως βραδυκίνητη ελληνική μας διοίκηση εκδόθηκαν οι περίφημες υπουργικές αποφάσεις με τις οποίες το σύνολο όλων των ορθοπεδικών, αλλά και πολλών άλλων ιατρικών υλικών μεγάλης αξίας, εντάχθηκαν στην κατηγορία των "μη συγκρίσιμων". Την ίδια στιγμή όλοι οι έλληνες ασθενείς έγιναν ασθενείς με πολλές ιδιαιτερότητες. Και παράλληλα, με τις ίδιες αποφάσεις, καθορίστηκαν και οι τιμές που πρόθυμα θα πλήρωνε το ελληνικό δημόσιο για να αποκτήσει τα πολύτιμα υλικά. Κάθε διαδικασία ανταγωνισμού καταργήθηκε (νομοθετικά) και η αγορά πέρασε ανεξέλεγκτα στα χέρια των γιατρών και των εμπόρων. Μετά η Υπουργεία Παπαδόπουλου έληξε και ο σπάνια υπεύθυνος αυτός πολιτικός πήγε να κάνει αλλού καινούργια χαΐρια.

-

Σήμερα όλοι τους, πολιτικοί, δημοσιογράφοι και πολίτες (πιο πολύ από όλους οι πολιτικοί όμως) γουρλώνουν τα μάτια από έκπληξη κάθε (πρώτη) φορά που ακούν για τις τριπλάσιες, τετραπλάσιες και πενταπλάσιες τιμές, που πληρώνει το ελληνικό κράτος, σε σχέση με το σύνολο των υπόλοιπων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και κατηγορούν γιατρούς και εμπόρους. Μα οι άνθρωποι αυτοί την δουλειά τους έκαναν. Οι ληστρικές πολλαπλάσιες τιμές δεν έπεσαν από το διάστημα. Καθορίστηκαν με επισημότατες Υπουργικές Αποφάσεις, που δημοσιεύτηκαν μέρα μεσημέρι στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης της Ελληνικής Δημοκρατίας.

-

Αυτά για να μην ξεχνιόμαστε. Με τρεις γραμμούλες πετάχτηκαν μερικές δεκάδες δις. Ιδού λοιπόν πεδίον λαμπρό για τις εξεταστικές επιτροπές του Παπανδρέου. Με στοιχεία, διευθύνσεις και ονόματα.

-

Η ιστορία, όμως, δεν τελειώνει εδώ. Η Νέα Δημοκρατία, όσο ήταν αντιπολίτευση, πολέμησε με πάθος αυτή τη διάταξη. Σε πολλές επάλξεις. Με τους καλύτερους μαχητές της. Και τι έκανε όταν έγινε Κυβέρνηση; Την κατάργησε αμέσως θα μου πείτε. Είστε αφελείς θα σας απαντήσω εγώ. Διότι όχι μόνο δεν την κατάργησε αλλά με νέους νόμους και νέες Υπουργικές Αποφάσεις την επέκτεινε και σε άλλα αντικείμενα και σε ακόμη περισσότερους φορείς. Μπορεί το 2004 ο συγκεκριμένος Παπαδόπουλος να πέρασε στο ράφι των χρυσών εφεδρειών αλλά η πολιτική μας σκηνή δεν στερείται Παπαδόπουλων. Κάθε κόμμα έχει τους δικούς του. Η ωραία συνέχεια, όμως, στο επόμενο.

-

Και αν ακούνε αυτοί οι μάγκες με τις εξεταστικές επιτροπές, εδώ είμαστε. Με διευθύνσεις, όπως είπαμε. Και ονόματα.
___________________________
αναδημοσιευση απο: http://ermippos.blogspot.com/2010/05/blog-post_17.html (Δευτέρα, 17 Μαϊου 2010)

ΕΝΑ Ε.Σ.Υ. ΓΕΜΑΤΟ ΠΛΗΓΕΣ

2010-04-11T20:25:00.007+03:00

Κύριε Yπουργέ

Παρακαλώ επιτρέψτε μου αφού σάς εκφράσω τήν συμπάθειά μου γιά τήν περιπέτεια Υγείας πού είχατε, νά σάς αναφέρω μερικές σκέψεις :

1. Είναι περίεργο γιατί έπρεπε πρώτα νά διαπιστωθεί τό τέλος ζωής τής λυχνίας καί μετά νά παραγγελθεί άλλη.

2. Λογικά θά έπρεπε τό Εργαστήριο τού Νοσοκομείου ή / καί η Τεχνική Υπηρεσία του (εάν υπάρχει καί εάν βεβαίως είναι επαρκής...) νά παρακολουθούν τήν διάρκεια ζωής τής λυχνίας (αλλά καί κάθε συσκευής) συναρτήσει τής χρήσεώς της.

3. Αρα, νά παραγγέλνεται εγκαίρως καί νά παραλαμβάνεται τό ανταλλακτικό πρίν εκπνεύσει η ζωή τού χρησιμοποιούμενου.

Φαίνεται ότι κάποιοι υπολειτούργησαν (ίσως συστηματικά) στήν περίπτωση αυτή.

4. Αραγε, υπάρχει κάποια σύμβαση μεταξύ τού Νοσοκομείου καί τού αντιπροσώπου τού μηχανήματος? Τί προβλέπει? Τηρήθηκε? Αρκούσε γιά νά είναι οι Επαγγελματίες Υγείας τού Νοσοκομείου ήσυχοι ?

5. Εκτιμάται ότι στό Ε.Σ.Υ. υπάρχουν περί τούς 100 αξονικοί τομογράφοι.

Από αυτούς, τουλάχιστον 40 υπολειτουργούν. Κατά σύμπτωσιν, είναι ~ 40 καί οι άνω τών 10 ετών ηλικίας.

Η πλειοψηφία τους δέν χρησιμοποιείται μετά τίς 2 μ.μ., ελλείψει προσωπικού.

Τά σημερινά κόστη πού πληρώνουν οι ασθενείς κυμαίνονται από 75 ευρώ / πεδίο, έως ~ 300 ευρώ η ολόσωμη.

Ενώ στήν μαγνητική τομογραφία τό κόστος είναι ~ 280 ευρώ / πεδίο.

Αυτές οι εισπράξεις λείπουν από τίς χειμαζόμενες οικονομίες τών Δημ. Νοσοκομείων...

Είναι πραγματικό τό ενδιαφέρον νά τίς εξυγιάνουμε? Απόδειξη!

6. Τώρα, γιά τά Δημόσια Νοσοκομεία πού έχουν συσκευές πού δέν λειτουργούν ελλείψει προσωπικού, ακούγεται τό επιχείρημα ότι δέν υπάρχουν χρήματα γιά τήν πληρωμή μισθών καί δαπανών λειτουργίας. Τελείως λανθασμένα γιατί,

- Η ύπαρξη προσωπικού θά σήμαινε επιτέλεση εξετάσεων σέ ασφαλισμένους, γιά τίς οποίες τό Νοσοκομείο θά πραγματοποιούσε συνεχείς εισπράξεις, από τά δημόσια ή καί τά ιδιωτικά Ασφ. Ταμεία τους,

- Σέ ποσά μεγαλύτερα τών όποιων Νοσοκομειακών δαπανών.

Αυτό πού απαραδέκτως συμβαίνει είναι,

Α. Καί οι εξετάσεις δέν πραγματοποιούνται σέ αυτά τά Δημόσια Νοσοκομεία,

Β. Καί πληρώνονται από τά ασφ. Ταμεία εκεί όπου γίνονται ! Πολλές δέ φορές ακριβότερα από τούς ασθενείς!!!...

Γ. Καί η παρεχόμενη περίθαλψη είναι επισφαλής γιά τούς πολίτες (καί τούς ιατρούς !) όπου δέν λειτουργούν υπάρχουσες συσκευές!

Οι σχολάζουσες συσκευές

1. δέν αποσβέννυνται ενώ έχουν πληρωθεί / εξοφληθεί, σέ πολλαπλάσιο κόστος από αυτό πού θά έπρεπε...
2. απαξιώνονται καί η χρήση τους θά είναι σύντομα μόνον γιά τό αρχαιολογικό μουσείο
3. αποτελούν απούλωτη πληγή γιά ένα κατ’ ευφημισμόν Εθνικό Σύστημα Υγείας.

Πληρώνουμε μέ αυξημένη θνησιμότητα αυτό τό... καθεστώς! Καί ακριβά εις χρήμα!
Παραλογισμός δαιμονικός, πού σέ άλλο Ευρωπαϊκό Κράτος, πραγματικά ευνομούμενο καί μέ έμπρακτο ενδιαφέρον γιά τούς πολίτες του, δέν θά τόν συναντούσαμε...

Αλλά καί εάν εξετάσουμε τούς τομογράφους πού λειτουργούν, από τήν σκοπιά τού πόσο σύγχρονοι / αποτελεσματικοί ήταν ήδη από τήν στιγμή τής παραλαβής τους, θά δούμε μία τραγική εικόνα (αφορά τήν περίοδο 1995 – 2003):

σέ πολλούς αξονικούς ο αριθμός τών τομών ήταν μικρός ή πολύ μικρός, πού σημαίνει λίγες δυνατότητες εφαρμογής τού τομογράφου, δηλαδή μεγάλος αριθμός περιστατικών έμεναν χωρίς κατάλληλα/αξιόπιστα/πλήρη αποτελέσματα.

Γιατί συνέβαινε αυτό?

- Ο μικρός αριθμός τομών ήταν στίς προδιαγραφές τού πρός αγοράν (μετά από «διαγωνισμό») μηχανήματος,

- Ομως μέ παράλογο – υψηλό προϋπολογισμένο κόστος κτήσεως,

- Οσοι παραγωγοί είχαν από καιρό εκσυγχρονίσει τά προϊόντα τους καί είχαν πάψει νά παράγουν συσκευές λίγων τομών (π.χ. 2) δέν μπορούσαν νά συμμετάσχουν στόν «διαγωνισμό» καί άς είχαν δυνατότητα προσφοράς καλυτέρων – ασφαλεστέρων – πολυτιμοτέρων συσκευών,

Ετσι κάποιος, ανενόχλητος, πουλούσε -καί μάλιστα ακριβά- ένα παμπάλαιο μηχάνημα, πού ούτε στά Τριτοκοσμικά κράτη ήταν επιθυμητό !

Πού σύντομα γινόταν άχρηστο, όνομα καί πράγμα, γιά τήν πλειοψηφία τών περιπτώσεων ! Μέ τεράστιο περιθώριο κέρδους ένα παμπάλαιο μηχάνημα ! Πόσα βραβεία Νοbel πρέπει νά δοθούν στόν πολυμήχανο Νεοέλληνα ?

Βλέπετε, στά χρόνια εκείνα ο τότε Πρωθυπουργός αγωνιζόταν νά βάλει τήν Ελλάδα στήν Ο.Ν.Ε., αλλά η διαπλοκή θέριευε ανεμπόδιστη καί στόν Νοσοκομειακό χώρο...

Ας τολμήσει η κα Υπουργός νά ζητήσει έρευνα γιά κάθε τομογράφο εκείνης τής εποχής, ποιοί έκαναν τίς προδιαγραφές, πόσες τομές προδιέγραψαν, πόσων τομών συσκευές υπήρχαν τεχνολογικά τήν στιγμή τής προδιαγραφής, καί ποιό ήταν τό κόστος αγοράς. ΄Ας συγκρίνει όλους αυτούς τούς αριθμούς μέ τά σημερινά δεδομένα τής Αγοράς, καί θά καταλάβει ότι ένα μέρος τού τεραστίου Εθνικού (Δημοσίου) Χρέους είναι εντοπισμένο ! Αλλά, απομένει καί νά πληρωθεί στούς αλλοεθνείς πιστωτές μας, μειώνοντας τό κράτος Πρόνοιας (καί μεγαλώνοντας τό Ανάλγητο Ελληνικό Κράτος τής αποσυντεθείσης πιά Μεταπολιτεύσεως)! Θέτοντας σέ κίνδυνο τήν (υπαρκτή ?) Εθνική μας Ανεξαρτησία!!!

Στήν Θήβα, μέ τήν ενθάρρυνση / βοήθεια τού πάντοτε πρόθυμου Διοικητού τής Υγειον. Περιφερείας μας κ. Βλάχου αλλάξαμε τόν αριθμό τομών, από 2 σέ τουλάχιστον 8, καί ξαναπροκηρύχθηκε εξ αρχής ο διαγωνισμός! Πού μπορεί νά αποδώσει καί αξονικό 16 τομών, σίγουρα μέ λιγότερα χρήματα σήμερα (2010) από τά προϋπολογισθέντα τό 2002 γιά 2 τομών μηχάνημα!

Γιά όσους είμαστε ταγμένοι, αφενός στήν ολόπλευρη υποστήριξη τού Δημοσίου Χαρακτήρα τού Ε.Σ.Υ. καί, στήν υγιή λειτουργία του μέ Τεχνοκρατικά Κριτήρια αφετέρου,

Δέν υπάρχουν, ούτε ερωτηματικά, ούτε αμφιταλαντεύσεις, γιά τό τί πρέπει νά γίνεται στήν αέναη προσπάθεια βελτιώσεως τού Ε.Σ.Υ.

Σάς εύχομαι η περιπέτειά σας νά είναι ανωδύνως περαστική καί νά αποφύγετε στό μέλλον παρόμοια περιστατικά στόν μέγιστο δυνατό βαθμό. Πάντως, κάθε εμπειρία ενός Πολιτικού από αυτό πού βιώνει ο δύσμοιρος Ελληνας Πολίτης είναι ιδιαίτερα χρήσιμη, γιά όλους!

Μέ τιμή

Ξενοφών Καραγεωργίου,
Τέως Διοικητής Γενικού Νοσοκομείου Θηβών

____________________________________
Αναμεταδοση κειμένου που μόλις έλαβα στο e-mail μου: Την ηλεκτρονική επιστολή που απέστειλε ο κ. Ξενοφών Καραγεωργίου, τέως Διοικητής Γενικού Νοσοκομείου Θηβών, προς τόν κ. Ανδρέα Λοβέρδο, Υπουργό Εργασίας & Κοιν. Ασφάλισης και κοινοποίησε σε:

Μ. Ξενογιαννακοπούλου, Υπουργό Υ. & Κ. Α.

Γ. Παπανδρέου, Πρωθυπουργό
Αντ. Σαμαρά, Πρόεδρο Ν.Δ.
Αλ. Παπαρήγα, Γ. Γ. Κ.Κ.Ε.
Αλ. Τσίπρα, Πρόεδρο ΣΥΡΙΖΑ
Χ. Παπουτσή, Κοινοβ. Εκπρόσωπο ΠΑΣΟΚ
Π. Παναγιωτόπουλο, Κοινοβ. Εκπρόσωπο Ν.Δ.
Κ. Μαρκόπουλο, Αναπλ. Κοινοβ. Εκπρόσωπο Ν.Δ.
Σ. Χαλβατζή, Κοινοβ. Εκπρόσωπο Κ.Κ.Ε.
Π. Λαφαζάνη, Κοινοβ. Εκπρόσωπο ΣΥΡΙΖΑ
Φ. Κουβέλη, Κοινοβ. Εκπρόσωπο ΣΥΡΙΖΑ

«Ζάει κανείς έτσι;»

2009-05-25T02:29:00.004+03:00

Με αυτό τον τίτλο ανέβασα το ηχητικό υλικό της ταινίας που έφτιαξαν οι νέοι της Χαλκιδικής για να καταγράψουν τι συμβαίνει με τα μεταλλεία της περιοχής τους. Η μαχητικότητα των νέων είναι συγκλονιστική και εύχομαι να είναι αποτελεσματικότερη από τη μέχρις εσχάτων μάχη της Αμαλία Καλυβίνου, που δυστυχώς δεν δικαιώθηκε ακόμα.

Ακούστε την εδώ:-->> http://radiobubble.gr/el/audio/4387

Blog Action Day 2008 - Commerce

2008-10-15T12:21:00.000+03:00

Η συμμετοχή μου στη μέρα Blog Action Day 2008 - Commerce

Βιβλίο αφιερωμένο στη μνήμη της Αμαλίας

2008-10-01T22:14:00.009+03:00

Σε λίγες μέρες (μέχρι τις 20 Οκτωβρίου) θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις "Κριτική" το βιβλίο του αναπληρωτή καθηγητή Θέμη Λαζαρίδη για το Ελληνικό Πανεπιστήμιο με τίτλο «Ο δρόμος για την αναγέννηση του ελληνικού πανεπιστημίου».

Την Εισαγωγή του βιβλίου κλείνει ο συγγραφέας και "συνάδελφος" blogger Θ. Λαζαρίδης με τη φράση:

Το βιβλίο αφιερώνεται στη μνήμη της Αμαλίας Καλυβίνου, μιας γενναίας κοπέλας που έστησε το δικό της «διαδικτυακό αντάρτικο» κατά της διαφθοράς και της ασυνειδησίας πολλών –δυστυχώς– Ελλήνων γιατρών στο fakellaki.blogspot.com

Το σχετικό ενημερωτικό ποστ, όπου δημοσιεύεται ολόκληρη την Εισαγωγή του βιβλίου, ανέβασε ο ίδιος ο συγγραφέας εδώ: -->>
http://greekuniversityreform.wordpress.com/2008/09/30/eisagwgh/

ΟΡΓΑΝΩΣΗ

2008-07-24T19:03:00.004+03:00

Σε δυο ποστ, εδώ και (πιο δραματικά) εδώ καταγράφηκε το πρόβλημα της οργάνωσης στα νοσοκομεία. Απλή, γενικόλογη καταγραφή, με παραπομπές σε παλαιότερες ενέργειες. Είδα και 'γώ χάρτινους φακέλους σκόρπιους, χύμα στοίβες σε μισάνοιχτα ντουλάπια, στο Λαϊκό Νοσοκομείο το 2001. Μισοσχισμένοι, με τα περιεχόμενα χαρτιά -εξετάσεις, πλάκες, γνωματεύσεις, κλπ στοιχεία- των ασθενών να προεξέχουν έτοιμα να χαθούν. Νομίζω ότι το ηλεκτρονικό αρχείο του ασθενή σε μορφή κάρτας είναι ένα καλό βήμα προς τη πλήρη μηχανοργάνωση. Από κάπου πρέπει να ξεκινήσει η οργάνωση του Ε.Σ.Υ. Αν η ηλεκτρονική κάρτα πετύχει ή αποτύχει, δεν το γνωρίζω. Οποιος έχει ενστάσεις, καλείται να καταθέσει τη διαφωνία ή/και την ανησυχία του, καθώς και το λόγο που οδηγεί τη σκέψη του σε τυχόν αρνητικά συμπεράσματα.

__________________
ΣΗΜ. Η θέση μου είναι η συνεπής και συγκεκριμένη καταγραφή των προβλημάτων. Για τούτο καλούνται οι εμπλεκόμενοι επαγγελματίες να συνδράμουν, καθώς και οποιοσδήποτε πολίτης που έχει πέσει κάτι τι σχετικό στην αντίληψή του.

Μια πρόταση δράσης

2008-07-24T02:27:00.008+03:00

Καταπληκτική η προηγούμενη ανάλυση του Αστέριου. Καταλαβαίνω το πάθος της Rodia στο υστερόγραφο για άμεσα υλοποιήσιμες προτάσεις. Και εγώ αυτής της σχολής σκέψεως είμαι. Από την άλλη τα προβλήματα στο ΕΣΥ ανήκουν στην κατηγορία των σύνθετων προβλημάτων σε βαθμό που να χρειάζεται ένα είδος "επανάστασης" θεσμικό επίπεδο και να μπουν οι σωστοί άνθρωποι στις σωστές θέσεις. Αυτό άφησε να εννοηθεί και ο Αστέριος.

Η δική μου πρόταση είναι η εξής: Η αλήθεια είναι ότι με τον τρόπο που λειτουργεί η Ελληνική Δημοκρατία τα πολιτικά κόμματα είναι εκείνα (και μάλιστα τα κόμματα εξουσίας )που θα πάρουν τις σημαντικές αποφάσεις για το μέλλον μας και θα τις υλοποιήσουν. Δεν έχουμε δηλαδή ανεξαρτησία των 4 εξουσιών αφού η νομοθετική εξουσία ταυτίζεται με την εκτελεστική. Η πλειοψηφία των πολιτών όχι μόνο το ξεχνά αυτό στην καθημερινόητα αλλά δεν θέλει να το αποδεχθεί ως γεγονός. Ο Φρόυντ θα έλεγε ότι η πλειοψηφία του κόσμου βρίσκεται σε φάση άρνησης και απωθεί αυτή τη μεγάλη αλήθεια στο υποσείδητο. Σπάνια κάποιος τολμά να πλησιάζει πολιτικούς με σκοπό να κάνει εποικοδομητική κριτική. Περιμένουν όλοι να φτάσει ο κόμπος στο χτένι για να τους βρίσουν τελευταία στιγμή ή από την άλλη να αρκεστούν πελατειακές σχέσεις. Η πλειοψηφία δεν συμμετέχει με απλές καθημερινές κινήσεις στην πολιτική ζωή και αφίνει τους λίγους και τους "εκλεκτούς" να αλλωνίζουν, νομίζοντας ότι οι άλλοι ξέρουν καλύτερα από εμάς και έχουν να προτείνουν καλύτερες λύσεις. Συμπέρασμα: οι υγιώς σκεπτόμενοι πολίτες συνήθως αποφεύγουν να εμπλακούν σε βάθος με τα πολιτικά κόμματα τα οποία όμως παίρνουν τις αποφάσεις. Από εκεί ξεκινούν όλα.

Θα αναφερω χαρακτηριστικά ότι αν πιάσεις μια φιλική συζήτηση με μια παρέα και αναφέρεις κάποιο κόμμα εξουσίας πχ ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ σιωπούν σαν να είναι ταμπού. Το χειρότερο είναι ότι όσοι τολμούν και παίρνουν θέση στην κουβέντα η κριτική τους είναι κυρίως του τύπου "εσείς περάσατε αυτό το νομοσχέδιο, εσείς που φέρατε το ένα ή το άλλο σκάνδαλο". Στο μεταξύ όλοι μιλούν χωρίς να έχουν καν ιδέα ούτε φατσικώς ποιοί είναι, ούτε τι λένε, οι υπόλοιποι 250 βουλευτές που δεν βγαίνουν ποτέ στα κανάλια. Λες και δεν ξέρουμε όλοι ότι τα ΜΜΕ παίζουν το παιχνίδι τους. Ο Μπρεχτ είχε γράψει για τον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ότι είναι αφελές και ηλίθο να πεις ότι "οι γερμανοί φταίνε για όλα". Είχε εξηγήσει και γιατί είναι αφελές, επειδή όταν το ακούσει αυτό ένας ειλικρινής Γερμανός τι πρέπει να κάνει; Να αυτοκτονήσει; Και τι ωθείς τον σωστό Γερματνό να κάνει στον πόλεμο όταν δεν έχει την υποστήριξη του υπόλοιπου κόσμου, όταν η γενική ιδέα είναι ότι "φταίνε όλοι" ;

Η πρότασή μου έχει να κάνει με το να αρχίσουμε ως πολίτες από όλα τα πόστα (ίσως και από εδώ) να πλησιάζουμε και να προσεγγίζουμε ως ομάδα Bloggers πολιτικούς από τα κόμματα εξουσίας και να ζητούμε με αυστηρό αλλά κόσμιο ύφος συγκεκριμένες προτάσεις ως πολιτικές δεσμεύσεις. Δεν μιλώ μόνο για τα πρωτοκλασσάτα στελέχη που λίγο πολύ γνωρίζουμε την αξιοπιστία του καθενός αλλά για τους υπόλοιπους, τους λιγότερο γνωστούς βουλευτές. Αν κάποιος πολιτικός δεν αισθάνεται υποχρεωμένος να αφιερώσει λίγο χρόνο και να απαντήσει στις αγωνίες και την κοινή προσπάθεια 17+ Bloggers για θέματα υγείας τότε ίσως δεν αξίζει και την ψήφο μας. Θα ήθελα δηλαδή Rodia να αρχίζουμε να θέτουμε χωρίς φόβο και χωρίς πάθος τα ερωτήματα εκεί που πρέπει: σε ΟΛΟΥΣ ανεξαιρέτως τους ανθρώπους που ζητουν τη ψήφο μας! Να κάνουμε αυτό που ισχυριζόταν ο ίδιος ο Σωκράτης για τον εαυτό του: να γίνουμε η ενοχλητική μύγα που δεν θα τους αφήνει σε ησυχία. Απλώς σκεφτείτε το.

Καλό Καλοκαίρι σε Όλους!

Περί Ανοργανωσιάς στην Υγεία … συνέχεια

2008-07-04T15:32:00.005+03:00

Με αφορμή τις εύστοχες παρατηρήσεις της προηγούμενης ανάρτησης με τίτλο «Οργανωμένη ανοργανωσιά στο Εθνικό Σύστημα Υγείας», εκφράζω παρακάτω μερικές σκέψεις.

Η οργάνωση είναι πρωτίστως θέμα παιδείας. Η παιδεία αλλάζει τις νοοτροπίες και φέρνει την πρόοδο.

Και μιλώντας για πρόοδο στο σύστημα υγείας (και όχι μόνο), η πρόοδος στις ανεπτυγμένες χώρες δεν συντελέστηκε από τη μια μέρα στην άλλη. Χτίστηκε διαχρονικά, με σχέδιο, υπομονή και επιμονή.

Παίρνοντας ως παράδειγμα την αρχειοθέτηση των ιατρικών φακέλων και εξετάζοντας την εξέλιξή της διαχρονικά, εύκολα θα διαπιστώσει κανείς πως η παράδοση που δημιουργήθηκε στις (πραγματικά) προηγμένες χώρες έχει τις ρίζες της στα πανεπιστήμια και στη σχέση τους όχι μόνο με την ιατρική κοινότητα αλλά με τη δημόσια διοίκηση, την αγορά αλλά και την κοινωνία γενικότερα.

Στις χώρες αυτές, υπήρξαν («φωτισμένοι»;) επιστήμονες που μελέτησαν και ανέδειξαν την αξία της οργάνωσης των ιατρο-βιολογικών πληροφοριών όχι μόνο προς όφελος των ασθενών αλλά και προς όφελος της επιστήμης (έρευνα), της αγοράς (συστήματα ασφάλισης – δημόσια ή ιδιωτικά) αλλά και της διοίκησης (ανάλυση προβλημάτων – σχεδιασμός πολιτικής). Υπήρξαν επίσης («φωτισμένοι»;) πολιτικοί αλλά και υπάλληλοι της δημόσιας διοίκησης που αντιλήφθηκαν τις αξίες αυτές και φρόντισαν για τη διάδοση και την εφαρμογή τους. Και φυσικά, χιλιάδες άνθρωποι εργάστηκαν (ΕΠ’ ΑΜΟΙΒΗ) επί δεκαετίες για να αναπτύξουν όλες τις αναγκαίες υποδομές ώστε να έχουν το σημερινό αποτέλεσμα που θαυμάζουμε. Επίσης φυσικά, νοήμονες όντες οι «ξένοι» και γνωρίζοντας ότι ό,τι χτίζεται θέλει και συντήρηση, φρόντισαν ώστε όλες οι υποδομές να υφίστανται συνεχή αξιολόγηση και αναθεώρηση με στόχο τη βελτίωση.

Ποια είναι τα δικά μας επιτεύγματα; Τι έχει κάνει η χώρα μας στον τομέα των ιατρικών φακέλων και της οργάνωσης γενικότερα; Πόσο έχουν ασχοληθεί τα πανεπιστήμια και πώς έχει περάσει αυτό στην ιατρική κοινότητα, την αγορά, τη δημόσια διοίκηση κλπ; Πόσο σοβαρά και επίμονα έχει ασχοληθεί η πολιτεία; [Μήπως πρέπει σιγά-σιγά να τα βγάλουμε στη φόρα;]

Eνα είναι βέβαιο. Τα προβλήματα έχουν επισημανθεί τουλάχιστον πριν 30 χρόνια και η πρόοδος είναι αυτή που βλέπουμε.

Eχουμε «τον χειρουργό» Da Vinci, έχουμε 65% περισσότερους γιατρούς από το μέσο όρο των χωρών του ΟΟΣΑ και 25% περισσότερους από το Βέλγιο (μακράν στη 2η θέση), έχουμε το χειρότερο δείκτη νοσηλευτικού προσωπικού και, «πολύ φυσικά», ο κάθε «νέος» Eλληνας που γεννιέται μας κοστίζει 6-10.000 Ευρώ (ή και παραπάνω). Όμως, το πόσους καρκινοπαθείς έχουμε, πόσα είναι τα νέα κρούσματα και πόσο επιβιώνουν δεν το ξέρουμε.

Αλήθεια, πόσα χρόνια πρέπει να περάσουν για να βρεθούν (ταυτόχρονα και στις κατάλληλες θέσεις) κάποιοι «φωτισμένοι» πολιτικοί, ακαδημαϊκοί, επιστήμονες και άλλοι δημόσιοι λειτουργοί για να δούμε κάποια πρόοδο; Αλλά και, πόσα άλλα χρόνια πρέπει να ακολουθήσουν για να αλλάξουν κάποιες οπισθοδρομικές νοοτροπίες και να δημιουργηθούν κάποιες στοιχειώδεις υποδομές;

Ποιος θα ασχοληθεί σοβαρά με τόσα προβλήματα, με αναξιοπρεπείς αμοιβές και χωρίς να μπορεί να αποδώσει δημιουργικά (αφού με το που αλλάζει ο «αρμόδιος» παγώνει τις προηγούμενες προσπάθειες για να αναδείξει το δικό του έργο); Ποιος «βλάκας» θα κάτσει να ασχοληθεί σοβαρά με αυτά τα δύσκολα προβλήματα όταν το διαβρωμένο και σάπιο σύστημά μας αλλά κυρίως η άγνοια, η αδιαφορία και η ανοχή των άλλων μπορούν εύκολα να του εξασφαλίσουν τα προς το ζην;

Αστέριος Α. Τέρπος, Ιατρός

_________________
ΣΗΜ. απο Rodia: Ωραία προχωρούμε με την καταγραφή των προβλημάτων, η οργάνωση δείχνει να είναι ένα σοβαρό πρόβλημα. Ενδιαφέρον θα έχει να περνάμε σιγά σιγά και σε προτάσεις. Πώς θα μπορούσε π.χ. να γίνει πράξη η πλήρης μηχανοργάνωση του ΕΣΥ;

Οργανωμένη ανοργανωσιά στο Εθνικό Σύστημα Υγειας

2008-07-02T20:54:00.011+03:00

Ο τρόπος που ο οργανώνουμε την καθημερινότητά μας σε τούτο τον τόπο είναι παροιμιώδης. Η χαλαρότητα που συχνά έχουμε στην καθημερινή ζωή μας εν μέρει δικαιολογείται αλλά παίρνει διαφορετικές διαστάσεις μέσα στις δημόσιες υπηρεσίες. Εκεί η ανοργανωσιά έχει πλέον οργανωθεί. Δεν είναι όλοι οι δημόσιοι λειτουργοί κακοί και ανεύθυνοι. Συνεχώς οι δημόσιες υπηρεσίες ανανεώνονται με νέο προσωπικό. Νεαρά άτομα που προσπαθούν να βρουν τον δρόμο τους και διαπιστώνουν έκπληκτοι ότι ως εργαζόμενοι δεν έχουν κάποιο γραπτό καθηκοντολόγιο. Δεν υπάρχουν σαφείς οδηγίες που να τους περιγράφουν τις υποχρεώσεις τους, τις πραγματικές ευθύνες τους απέναντι στο νόμο ή να τους δίνουν κάποιες πρακτικές συμβουλές για τα προβλήματα που θα αντιμετωπίσουν. Μέσα σε λίγους μήνες ο νέος δημόσιος υπάλληλος έχει εκπαιδευτεί να επιβιώνει σε ένα καθεστώς οργανωμένης ανοργανωσιάς. Με τον καιρό είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις τον σοβαρό και υπεύθυνο υπάλληλο από τον ευθυνόφοβο που δεν έχει την παιδεία ή την τόλμη να ξεχωρίσει το γράμμα του νόμου από το πνεύμα του νόμου. Καθένας πράττει κατά το δοκούν σε ένα περιβάλλον που όλοι φοβούνται να πάρουν δικές τους πρωτοβουλίες. Και από εκεί ξεκινούν όλα.

Όταν έχεις ένα Εθνικό Σύστημα Υγείας στο οποίο δεν λειτουργούν τα πάντα σαν ένα καλοκουρδισμένο ρολόι τότε αυτό σημαίνει κόστος σε ανθρώπινες ζωές. Δεν μιλάω για τάξη, η οποία ήδη υπάρχει σε κάποιο βαθμό, αλλά για απόλυτη και καθολική επιμονή στην τάξη και στην σωστή οργάνωση. Κάθε φαινομενικά αθώο φαινόμενο χαλαρότητας ή ευθυνοφοβίας ενός υπαλλήλου ή γιατρού μέσα σε ένα δημόσιο νοσοκομείο, μπορεί να πάρει εντελώς διαφορετικές διαστάσεις.

Πως μπορείς όμως ως πολίτης ή ως γιατρός να μιλήσεις και να διεκδικήσεις για «κάτι παραπάνω» όταν όλοι ανέχονται το μέτριο; Με μια δόση αυτοκριτικής, θα ήθελα να πω ότι ακόμα και οι ενεργοί πολίτες αρκούμαστε συχνά στο να καταδικάζουμε δημόσια τις ακρότητες. Έτσι όμως δεν επιβραβεύουμε το μέτριο αφού το αφήνουμε σε "ησυχία"; Αναρωτιέμαι λοιπόν, γιατί θα πρέπει να γίνει κάτι ακραίο για να το καταδικάσουμε δημόσια; Μήπως η μετριότητα είναι ο μεγαλύτερος εχθρός του Εθνικού Συστήματος Υγείας και οφείλεται τελικά για ένα πολύ μεγάλο αριθμό ανθρώπινων ζωών που χάνονται ενώ θα μπορούσαν να είχαν σωθεί;

Σκεφτείτε το εξής: ζούμε στον 21ο αιώνα και έχουμε την τεχνολογία καταμετρούμε με ακρίβεια μικροσκοπικά σωματίδια που δεν είναι ορατά στο γυμνό μάτι. Μετά από αιώνες μελέτης και έρευνας μπορούμε επιτέλους να δούμε με ασφάλεια και με ακτίνες Χ ανάμεσα από τα οστά και τις κοιλότητες. Μπορούμε επίσης να παρατηρούμε με επιτυχία τον τρόπο ανάπτυξης αόρατων μικροοργανισμών και να μελετούμε τα ποσοστά θνησιμότητας από κάθε τέτοιο οργανισμό ξεχωριστά. Μετά από 2000 χρόνια έρευνας και ανάπτυξης πως γίνεται να μην μπορούμε να φτιάξουμε ένα απλό αλφαβητικό σύστημα αρχειοθέτησης των φακέλων των ασθενών; Πως γίνεται να μην έχουμε τα τούβλα και τη λάσπη να χτίσουμε μια ειδική αίθουσα σε κάθε νοσοκομείο που να αρχειοθετούνται και να ταξινομούνται οι φάκελοι ΟΛΩΝ των ασθενών;

Η μετριότητα και η οργανωμένη ανοργανωσιά είναι ένα φαινόμενο στο οποίο έχουμε μάθει να ζούμε και αυτό είναι ένα σημαντικό πρόβλημα. Αν θέλουμε να μιλούμε για ένα ανθρώπινο εθνικό σύστημα υγείας πρέπει να πείσουμε τους πάντες, τους πολίτες, τους πολιτικούς και τους γιατρούς ότι δεν τείθεται απλά θέμα οργάνωσης. Η ουσία είναι ότι αναιρούνται 2000 χρόνια έρευνας της διεθνούς επιστημονικής κοινότητας αν δεν είμαστε έτοιμοι να εφαρμόσουμε απλές λύσεις για να αξιοποιήσουμε αυτές τις ιατρικές γνώσεις στο μέγιστο βαθμό.

Η οργάνωση δεν ήταν ποτέ το φόρτε μας αλλά στα θέματα της υγείας μπορεί να είναι η διαφορά μεταξύ ζωής και θανάτου.

Παναγιώτης Πετεινάτος

Προσχέδιο: Νόμος Πλαίσιο Φλεβάρης 2007

2008-07-02T12:47:00.003+03:00

Το βρήκα στο forum http://www.iatroi.gr/ στην ενότητα "Φοιτητές Ιατρικής" και μπορείτε να το δείτε εδώ: -->>
http://www.pasp-med.gr/files/Nomoi/nomosplasioflevaris2007.pdf

ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΑΣΘΕΝΗ

2008-07-02T12:25:00.004+03:00

Η ισχύουσα νομοθεσία στη χώρα μας καλύπτει τα ατομικά δικαιώματα του πολίτη και σε περίπτωση νοσηλείας του. Κάθε άρρωστος έχει:

1. Το δικαίωμα να ενημερώνεται για την πραγματική κατάσταση της υγείας του και για τη σημασία των διαγνωστικών εξετάσεων και θεραπευτικών αγωγών στις οποίες θα υποβληθεί.

2. Το δικαίωμα να ενημερώνονται οι άμεσοι συγγενείς του για την πραγματική κατάστασή του, εφ'όσον δεν υπάρχει αντίθετη γραπτή εντολή από τον ίδιο.

3. Το δικαίωμα να μην υποβάλλεται σε φαρμακευτικές και επεμβατικές κλινικές δοκιμές χωρίς προηγούμενη πλήρη ενημερωσή του για τους κινδύνους που διατρέχει, τις εναλλακτικές θεραπευτικές μεθόδους και χωρίς έγγραφη συγκατάθεσή του.

4. Το δικαίωμα να μην υφίσταται άσκοπες διαγνωστικές εξετάσεις και θεραπευτικές αγωγές, που συνεπάγονται περιττή ταλαιπωρία και περιττά έξοδα.

5. Το δικαίωμα να τυγχάνει πάντα απ'όλο το προσωπικό ευγενικής συμπεριφοράς, διακριτικότητας και κατανόησης λόγω της κατάστασής του.Το δικαίωμα να παρακολουθείται στη διάρκεια της νοσηλείας του από κατάλληλα ειδικευμένο προσωπικό, ικανό ν'αντιληφθεί και να φροντίσει όλες τις νοσηλευτικές του ανάγκες.

6. Το δικαίωμα να νοσηλεύεται σε κατάλληλα διαμορφωμένους και εξοπλισμένους χώρους, ώστε να διασφαλίζεται η πλήρης αποκατάσταση της υγείας του.

7. Το δικαίωμα να υποβάλλεται στην πρέπουσα θεραπευτικής αγωγή, έστω και με επέμβαση της δικαστικής αρχής, αν ο ίδιος δεν είναι σε θέση να αποφασίσει, σε περίπτωση που οι συγγενείς για λόγους θρησκευτικούς, πολιτισμικούς ή άλλους, την αρνούνται.

8. Το δικαίωμα του απορρήτου όλων των πληροφοριών που περιέχει ο ιατρικός φάκελος του, καθώς και εκείνων που συγκεντρώθηκαν προφορικά με οποιοδήποτε τρόπο.

9. Το δικαίωμα να ενημερώνεται για κάθε περίπτωση συμμετοχής του σε ερευνητικό πρόγραμμα. Ο άρρωστος έχει δικαίωμα να αρνηθεί τη συμμετοχή του σε οποιαδήποτε έρευνα.

10. Σε περίπτωση που επιθυμεί να συμμετάσχει σε έρευνα θεραπευτική ή μη, πρέπει να ενημερωθεί κατάλληλα για το σκοπό και τους κινδύνους που ενδεχομένως διατρέχει. Η συγκατάθεσή του λαμβάνεται γραπτά και ενυπόγραφα από άτομο διάφορο της ερευνητικής ομάδας.

11. Ο άρρωστος έχει το δικαίωμα να διακόψει τη συμμετοχή του στην έρευνα, κάθε στιγμή που το κρίνει σκόπιμο, έστω και αν έχει δώσει γραπτή συγκατάθεση.

__________________
ΣΗΜ. Δημοσιεύθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2006 από τον kostas katsenos στο forum http://www.iatroi.gr/, ενότητα "Νομικά θέματα", με τον ίδιο τίτλο.

Η κρίση του ΕΣΥ είναι κυρίως ηθική

2008-06-03T10:53:00.009+03:00

Είναι αλήθεια άχαρο -και ενδεικτικό της δυσκολίας συγκρότησης ενός κοινού τόπου πεποιθήσεων- να συζητάμε κάθε φορά που συναντιόμαστε την πολιτική υγείας εφ’ όλης της ύλης.

Πάντως έχει περάσει ένα τέταρτο του αιώνα από την ίδρυση του ΕΣΥ: είναι ώρα για έναν απολογισμό.

Η εμπειρία του ΕΣΥ έχει φωτεινά και λιγότερο φωτεινά σημεία.

Τα φωτεινά δεν τα αγνοώ, αλλά τα αντιπαρέρχομαι -έτσι κι αλλιώς, έχουμε το ευρωπαϊκό ρεκόρ του αυτοσυγχαίρεσθαι για ό,τι αντιλαμβανόμαστε ως επιτυχίες μας. Τα λιγότερο φωτεινά σημεία είναι αυτά για τα οποία αξίζει να μιλάμε.

Αξίζει να θυμηθούμε ότι η ίδρυση του ΕΣΥ χαιρετίστηκε με ικανοποίηση, ή και με ενθουσιασμό, όχι μόνο από τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ, αλλά και από ένα πολύ ευρύτερο φάσμα κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων (από την αριστερά έως τη «φωτισμένη» κεντροδεξιά) που στις αρχές της δεκαετίας του 1980 πίστεψαν στη ρεαλιστική ουτοπία ενός δημόσιου συστήματος υγείας, η πρόσβαση στο οποίο να εξαρτάται από την ανάγκη για περίθαλψη, όχι από το εισόδημα ή την κοινωνική θέση.

Για το λόγο αυτό, η ανάλυση του σήμερα με βάση τις προσδοκίες του τότε είναι ίσως οδυνηρή, αλλά οπωσδήποτε αναγκαία.

Τα λιγότερο φωτεινά σημεία του ΕΣΥ είναι γνωστά. Τα θυμίζω επί τροχάδην.

• Η επιβίωση μιας «υβριδικής» μορφής οργάνωσης του δημόσιου τομέα υγείας, και με «εθνικό σύστημα» και με ταμεία υγείας, όχι επειδή υπήρξε κάποιο σχέδιο αλλά λόγω του εκβιασμού των ευγενών ταμείων (βλ. παρέμβαση του προέδρου της Βουλής Γιάννη Αλευρά στη συζήτηση για τον ιδρυτικό νόμο του ΕΣΥ το 1983, όπου απείλησε ευθέως ότι θα ηγηθεί των κινητοποιήσεων της ΟΤΟΕ, της οποίας μεχρι πρότινος προήδρευε, εάν δεν αποσυρόταν η διάταξη του νομοσχεδίου για την κατάργηση των ταμείων υγείας -όπερ και εγένετο). Μια «υβριδική» μορφή παγκόσμιας πρωτοτυπίας, αλλά με τεράστιο κόστος, οικονομικό και κοινωνικό.

• Η τεράστια ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα παρά τις διακηρύξεις για «αποεμπορευματοποίηση του αγαθού υγεία» (εισηγητική έκθεση ιδρυτικού νόμου του ΕΣΥ). Με την ιδιωτική δαπάνη στο 5% του ΑΕΠ, ή 50% της συνολικής δαπάνης για την υγεία, η χώρα μας ξεχωρίζει στην Ευρώπη των 25 και πλησιάζει ταχέως τα αντίστοιχα ποσοστά στις ΗΠΑ.

• Παρά τη σημαντική αύξηση των πόρων που δαπανώνται για την υγεία, τόσο η ικανοποίηση των χρηστών, όσο η εμπιστοσύνη του κοινού στους γιατρούς και στο σύστημα, καθώς και η πρόσβαση των ομάδων χαμηλού εισοδήματος σε υπηρεσίες περίθαλψης, βρίσκονται όλα σε πολύ χαμηλά επίπεδα.

• Πάνω από όλα, το ΕΣΥ πάσχει από μια βαθειά ηθική κρίση, η οποία συνοψίζεται στην επικράτηση αξιών (ή «αξιών») που είναι ασύμβατες με τη ρεαλιστική ουτοπία για την οποία μιλούσαμε προηγουμένως.

Είναι κάπως μίζερο, ίσως ακόμη και αγενές, να αναφερθώ σε φαινόμενα όπως:

• το περιβόητο «φακελάκι»,

• τη σκανδαλώδη κακοδιαχείριση,

• την εκτεταμένη διαφθορά που επικρατεί στις συναλλαγές του ιδιωτικού τομέα με το δημόσιο,

• το μαζικό χρηματισμό των γιατρών από τις φαρμακευτικές εταιρείες.

Πρόκειται για φαινόμενα τα οποία αποτελούν τόσο μόνιμα χαρακτηριστικά του τοπίου της υγείας στην Ελλάδα που πλέον δεν τα πολυπροσέχουμε. Ίσως μάλιστα να έχουμε χάσει εντελώς την ικανότητά μας να σοκαριζόμαστε από αυτά.

Φυσικά, την ίδια στιγμή, κάποιοι που επιμένουν να ενεργούν με γνώμονα μια αίσθηση αξιοπρέπειας και ίσως δημόσιου συμφέροντος, όχι με βάση το στόχο του όσο το δυνατόν ταχύτερου πλουτισμού, υπάρχουν ακόμη -είναι όμως λίγοι, απομονωμένοι, απογοητευμένοι, συχνά λοιδωρούμενοι ως «γραφικοί».

Είναι κάπως μίζερο, ίσως ακόμη και αγενές, που τα θίγω όλα αυτά, αλλά και απαραίτητο.

Γιατί εφόσον η ηθική κρίση που ανέφερα εξακολουθεί να μαστίζει το σύστημα υγείας, ακόμη και τα πιο φιλόδοξα μεταρρυθμιστικά σχέδια κινδυνεύουν να βαλτώσουν ή να μείνουν εντελώς ανεφάρμοστα.

Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξα μετά από 15 χρόνια ενασχόλησης με τα προβλήματα της υγείας εν Ελλάδι -τα 3 μάλιστα από την προνομιακή (ως παρατηρητήριο) θέση του ειδικού συμβούλου του πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη.

Ο προσωπικός μου «δρόμος προς τη Δαμασκό» ήταν μια συνομιλία μου πριν λίγα χρόνια με έναν καθόλα συμπαθή και προοδευτικό γιατρό για το θέμα των απογευματινών ιατρείων (την απόπειρα του Αλέκου Παπαδόπουλου ως υπουργού υγείας να νομιμοποιήσει την ιδιωτική ιατρική των γιατρών του ΕΣΥ φέρνοντάς την μέσα στα κρατικά νοσοκομεία).

Ούτε λίγο ούτε πολύ, ο καθόλα συμπαθής γιατρός μου εξήγησε ότι με αμοιβή 50 ευρώ (ανά επίσκεψη των 15 λεπτών) τα απογευματινά ιατρεία «δεν άξιζαν τον κόπο».

Τότε λοιπόν μου αποκαλύφθηκε η (πικρή) αλήθεια, ότι δηλαδή κανένα δημόσιο σύστημα υγείας, πουθενά στον κόσμο, δεν είναι σε θέση να πληρώνει σε τόσους πολλούς γιατρούς τόσα πολλά χρήματα, όσα δηλαδή έχουν συνηθίσει να κερδίζουν στη σημερινή κατάσταση της διαπλοκής (εδώ η λέξη διατηρεί ακέραιο το νόημά της) στο χώρο της υγείας.

Κάπως έτσι κατέληξε ένας οικονομολόγος (και μάλιστα της υγείας) σαν εμένα να «ηθικολογεί», όπως μου προσάπτει ο έτερος συν-προσκεκλημένος Μίμης Ανδρουλάκης, αντί να αναζητά «καλύτερα κίνητρα», όπως θα του υπαγόρευε το επαγγελματικό ένστικτό του.

Ήταν η εξέλιξη αυτή αναπόφευκτη;

Μήπως θα πρέπει να αυτο-αθωωθούμε (άλλο ευρωπαϊκό ρεκόρ αυτό) λόγω ελαφρυντικών, λόγω π.χ. του ότι όταν η Βρετανία και η Σουηδία έχτιζαν κράτος πρόνοιας και σύστημα υγείας εμείς είχαμε εμφύλιο και τα λοιπά;

Το επιχείρημα, αν και όχι εντελώς αβάσιμο, λειτουργεί πάνω από όλα ως καθησυχαστική δικαιολογία.

Για παράδειγμα, στην Ιταλία το ΕΣΥ ιδρύθηκε το 1978 και στην Ισπανία το 1983. Στη μεν Ιταλία τα ταμεία υγείας καταργήθηκαν εν μια νυκτί (βοηθούσε ότι ήταν ελλειμματικά), στη δε Ισπανία καταργήθηκαν σταδιακά με ορίζοντα 2εικοσαετίας: πράγματι, ανεξαρτήτως κυβερνητικών εναλλαγών, το 2002 οι ασφαλιστικές εισφορές στα ταμεία υγείας μηδενίστηκαν εντελώς και το σύστημα υγείας έγινε πλήρως χρηματοδοτούμενο από τον κρατικό προϋπολογισμό, όπως ορίζει η θεωρία (και η κοινή λογική).

Καμία νομοτέλεια λοιπόν.

Η εξέλιξη του τομέα της υγείας στην Ελλάδα έχει να κάνει με τις ιδιαιτερότητες της ελληνικής κοινωνίας, καθώς και με τις ιδιαιτερότητες του πολιτικού υποκειμένου που ανέλαβε να υλοποιήσει το ΕΣΥ -δηλαδή του ΠΑΣΟΚ.

Το θέμα είναι τώρα τι λες, που λέει και ο ποιητής.

Η εμπέδωση ενός πνεύματος (σχετικής, έστω) ανιδιοτέλειας, σεβασμού της δεοντολογίας, σεβασμού στον ασθενή και εξυπηρέτησης του δημοσίου συμφέροντος είναι κάτι που παίρνει πολύ χρόνο -περισσότερο από τη θητεία μιας κυβέρνησης, πόσο μάλλον ενός υπουργού- και μπορεί να μη γίνει ποτέ.

Χωρίς περιστροφές. Κατά τη γνώμη μου, η μόνη ελπίδα και το μόνο στοίχημα μιας μελλοντικής μεταρρυθμιστικής κυβέρνησης θα ήταν η συσσώρευση ενός «κοινωνικού κεφαλαίου»: με άλλα λόγια ο εντοπισμός πρώτα, και η συνειδητή ενίσχυση και υποστήριξη έπειτα, των λίγων γιατρών, νοσηλευτών και διοικητικών που είναι ακόμη διατεθειμένοι να προσφέρουν, με μόνο αντίτιμο ένα αξιοπρεπές, απλώς, εισόδημα -και επιπλέον «κέρδος» την αυτοεκτίμησή τους, τον σεβασμό κάποιων συναδέλφων τους, και την αγάπη των ασθενών τους.

Δίχως μια τέτοια κρίσιμη μάζα ανθρώπων, καμμία μεταρρυθμιστική απόπειρα δεν θα καταφέρει όχι να αντιστρέψει αλλά ούτε καν να επιβραδύνει τον καλπάζοντα εκφυλισμό του τομέα της υγείας στη χώρα μας σε εφιαλτικό κακέκτυπο της ρεαλιστικής ουτοπίας ενός δημόσιου συστήματος υγείας, η πρόσβαση στο οποίο να εξαρτάται από την ανάγκη για περίθαλψη, όχι από το εισόδημα ή την κοινωνική θέση...

Μάνος Ματσαγγάνης
ppol.gr, 12/06/2007
το άρθρο από εδώ: -->>
http://www.diamet.gr/el/readAuthors.asp?authorID=341&page=1&textID=3740

__________________
ΣΗΜ.1. Ο Μάνος Ματσαγγάνης είναι επίκουρος καθηγητής στο οικονομικό πανεπιστήμιο Αθηνών. Το κείμενο προέρχεται από ομιλία σε εκδήλωση του ΙΣΤΑΜΕ με θέμα «νέες προκλήσεις για το σύστημα υγείας: πρωτοβάθμια περίθαλψη και ο νέος ρόλος του νοσοκομείου» (Αθήνα 7 ∆εκεμβρίου 2006). Ο συγγραφέας θα συνιστούσε σε όσους, αφελώς ή όχι, δυσπιστούν για την έκταση της ηθικής κρίσης του ΕΣΥ -αλλά και του ιδιωτικού τομέα υγείας στην Ελλάδα- να ενημερωθούν για την υπόθεση της Αμαλίας Καλυβίνου
ΣΗΜ.2. Μετά από συζήτηση με φίλο μπλόγγερ, αποφάσισα να τονίσω ένα τμήμα του κειμένου που, παράλληλα με την έκφραση της γνώμης του κ. Ματσαγγάνη, εκφράζει και την ευχή πολλών ανθρώπων. Σημειώνω επίσης εδώ ότι διαφωνώ με τα εισαγωγικά όπου τοποθετεί, στη συγκεκριμένη παράγραφο, ο συντάκτης του άρθρου τη λέξη "κέρδος" επειδή το κέρδος αυτό το θεωρώ αληθινό και σημαντικό, καθώς και την έκφραση "κοινωνικό κεφάλαιο" που είναι το πλέον απαραίτητο συστατικό για την πρόοδο και βελτίωση της κοινωνίας μας -και της υγείας της, γενικώς.

Αμαλία άνοιξες δρόμο και δεν σε ξεχνούμε

2008-06-01T09:41:00.005+03:00

Ας κοιτάξουμε σήμερα την Αμαλία μας όπως ήταν, ένα χαρούμενο κοριτσάκι και μια γλυκειά κοπελίτσα. Ας ξεχάσουμε για λίγο το βλέμμα του παγιδευμένου θηρίου που αποκτήθηκε μετά τα όσα τράβηξε εξαιτίας της ολιγωρίας και της εγκληματικής αμέλειας -δήλωση άγνοιας δεν γίνεται δεκτή, ας ρωτούσαν κάποιον που γνωρίζει ή ας έψαχναν λίγο πιο προσεκτικά- μερικών γιατρών. Εκείνους, αν δεν τους αναλάβει η Πολιτεία, θα τους ξεγράψουν οι ασθενείς.

Η Αμαλία πάντως θα ζει στις καρδιές μας για πολλούς λόγους. Οι σημαντικότεροι λόγοι είναι, πριν από όλα, το θάρρος να ξεσκεπάσει όσα έμεναν κρυφά από τον πολύ κόσμο, καθώς και η παληκαρίσια στάση της απέναντι στον καρκίνο. Κατόπιν, η επώνυμη καταγγελία μερικών γιατρών που ασκούν πλημμελώς το λειτούργημα της ιατρικής, που το θεωρούν μονάχα βιοποριστικό τους επάγγελμα. Μετά, η ειλικρίνειά της να δηλώσει τα ονόματα των ευσυνείδητων γιατρών, δείχνοντας έτσι ότι δεν είναι όλα μαύρα σε αυτόν τον τόπο και ύστερα, με την όλη στάση της ως υπεύθυνου μέλους της κοινωνίας μας, να δείξει ένα δρόμο προς εμάς τους υπόλοιπους που μπορεί κάποτε να βρεθούμε σε παρόμοια θέση. Ο καρκίνος, όπως όλες οι ασθένειες, δεν κάνει διακρίσεις. Σε ευχαριστούμε Αμαλία. Από καρδιάς.

Ενα μικρό δείγμα τιμής από μένα προς τη μνήμη σου, που τη χρειαζόμαστε να παραμένει ζωντανή, είναι μια πρόταση -κάτι τι ελάχιστο- που είναι δυνατό να πραγματοποιηθεί χωρίς πολλά έξοδα και το οποίο θα διευκολύνει την επικοινωνία των ασθενών με τον έξω κόσμο:

Να τοποθετηθούν συνδέσεις με το διαδίκτυο στα νοσοκομεία για χρήση των ασθενών. Αν όχι σε όλους τους θαλάμους, από μερικές πρίζες σε κάθε όροφο ώστε να μπορεί να συνδεθούν φορητοί υπολογιστές (λαπτοπ), μια ελάχιστη παροχή προς τους πάσχοντες που αποζητούν επικοινωνία. Εδώ, έχουν οι φυλακές συνδέσεις για τους κρατουμένους, οι ασθενείς είναι σε χειρότερη μοίρα; Μήπως συμβαίνουν τόσα πολλά έκτροπα που πρέπει να κρύβονται; Αν η Πολιτεία επιθυμεί να προσφέρει μια ανάσα στους πάσχοντες συνανθρώπους μας, ας το φροντίσει. Τα νοσοκομεία δεν είναι φυλακές ούτε τόποι εξορίας από την κοινωνία των υγιών. Δεν αρκούν οι συσκευές τηλεόρασης μονάχα. Ζούμε στο σήμερα και όχι στο προχτές. Ισως μάλιστα αυτή η παροχή επικοινωνίας να σημάνει το καμπανάκι για την ουσιαστική βελτίωση, μια και οι χρήσιμες ιδέες θα διαδίδονται αμέσως.

Η πρόταση αυτή αφορά τα Δημόσια Νοσοκομεία, για τη βελτίωση του Ε.Σ.Υ. παλεύουμε και μακάρι να εμπλουτισθεί το δυναμικό τους, να γίνουν και όλες οι προτεινόμενες αλλαγές, να ανακουφιστεί ο κόσμος και να ξανανοιώσει εμπιστοσύνη στον άνθρωπο γιατρό.

Όλα τα ίδια μένουνε

2008-05-26T11:28:00.006+03:00

Δεν είμαι ειδικός σε θέματα υγείας, όχι τουλάχιστον παραπάνω από όσους πολίτες δεν είναι γιατροί. Συζητώντας με φίλους συνbloggers και ψάχνοντας να βρω ένα τρόπο να τιμήσω την μνήμη της Αμαλίας, θεώρησα ότι το πιο τίμιο από μέρους μου θα ήταν να μην γράψω τίποτα σαν ειδήμονας, που δεν είμαι, αλλά και τίποτα καταγγελτικό μια και η καταγγελία χωρίς πρόταση είναι περιττή. Η καλύτερη λύση, για μένα ήταν να αφήσω την ειδησεογραφία να μιλήσει από μόνη της.
Το τι έγινε ή δεν έγινε στο χώρο της υγείας είναι καταγεγραμμένο στα site των εφημερίδων, λίγο ψάξιμο χρειάζεται. Αυτά τα συζητούσα την προηγούμενη εβδομάδα. Την Κυριακή, συμπτωματικά (;), την μέρα που έκλεισε 1 χρόνο από την "έξοδο" της Αμαλίας, η "Καθημερινή" είχε μια σειρά άρθρων για τα χάλια του ΕΣΥ

Δεν χρειάζεται να διαπιστώσουμε τίποτα παραπάνω από ότι διαπιστώνει με τους μηχανισμούς του το ίδιο το κράτος :
"Την εικόνα ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας (ΕΣΥ) διαλυμένου, με κακοφορμισμένες πληγές δεκαετιών, απαξιωμένου στα μάτια των πολιτών αλλά και των εργαζομένων σε αυτό, καταγράφει η Εκθεση του Σώματος Επιθεωρητών Υπηρεσιών Υγείας και Πρόνοιας για το 2007."

"Γιατροί που χρηματίζονται, άλλοι που δεν κάνουν εφημερίες. Τεράστιες λίστες αναμονής στα νοσοκομεία, οι οποίες παραβιάζονται λόγω πελατειακών σχέσεων γιατρού και ασθενούς. Μονάδες νοσοκομείων με ελάχιστο προσωπικό και παλιό εξοπλισμό. Ιδιωτικές κλινικές και διαγνωστικά κέντρα που θησαυρίζουν με υπερκοστολογήσεις νοσηλίων - εξετάσεων και ιατρικών πράξεων σε βάρος των ασφαλιστικών ταμείων. Αμαρτωλές προμήθειες υλικών των μονάδων υγείας. Μηχανοργάνωση στα σπάργανα. Μονάδες Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης που παρακρατούν -παράνομα- επιδόματα και συντάξεις ασθενών. Κέντρα Υγείας χωρίς προσωπικό και ασθενοφόρα, ακόμα και σε περιοχές που βουλιάζουν από τον τουρισμό."

"Το άρρωστο ΕΣΥ πάσχει κυρίως από ανεπαρκές μοντέλο χρηματοδότησης, αναχρονιστική διοίκηση και απουσία ολοκληρωμένης Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας (ΠΦΥ)."

"Το Εθνικό Σύστημα Υγείας και οι λειτουργοί του βρίσκονται σε μια πραγματικά δύσκολη καμπή. Οι σοβαρές ελλείψεις σε ανθρώπινο δυναμικό και όχι μόνο, σε συνδυασμό με την κακοδιοίκηση και τη συνεχιζόμενη υποχρηματοδότηση, έχουν δημιουργήσει συνθήκες ασφυξίας που σε ορισμένες περιπτώσεις εγκυμονούν κινδύνους για τους ασθενείς, αλλά και για τους ίδιους τους γιατρούς."

"Κλίβανοι για την καύση ιατρικών αποβλήτων που δεν πληρούν τις προδιαγραφές ασφαλείας με ενδεχόμενη ρύπανση του περιβάλλοντος και μονοπωλιακές σχέσεις με εταιρεία που δραστηριοποιείται στο χώρο είναι μεταξύ των διαπιστώσεων των Επιθεωρητών Υπηρεσιών Υγείας και Πρόνοιας σε ελέγχους του 2007 για τη διαχείριση των Επικίνδυνων Ιατρικών Αποβλήτων."

"Το Εθνικό Σύστημα Υγείας ήταν σε τέλμα· στη νηπιακή του ηλικία αντιμετώπισε πολλές στρεβλώσεις, με αποτέλεσμα σήμερα τα προβλήματα να έχουν φτάσει σε εκρηκτικό σημείο. Βασικότερο είναι αυτό της υποχρηματοδότησης. Είναι ένα χρόνιο πρόβλημα το οποίο όμως οξύνεται παρά τις δεσμεύσεις της κυβέρνησης ότι θα αύξανε τη χρηματοδότηση κατά 1% του ΑΕΠ. Επειτα από τέσσερα χρόνια έχουμε μείωση της τάξης του 0,5% του ΑΕΠ."

Και όλα τα παραπάνω μόνο σε μια εφημερίδα μιας μέρας στην οποία θα προσθέσω και την είδηση της 23/05/2008 για τον τρόπο λειτουργίας του ΕΚΑΒ με τίτλο
Πόρισμα-κόλαφος για το ΕΚΑΒ

Τα δικά μου λόγια είναι περιττά, όπως και τα ευχολόγια. Υπάρχουν άνθρωποι πιο ειδικοί, γιατροί, οι οποίο να έχουν προτάσεις εφικτές. Το μόνο που μπορώ εγώ να κάνω είναι να απαιτώ μια δημόσια, δωρεάν και πάνω από όλα Αξιοπρεπή παροχή υπηρεσίας υγείας. Σε τελική ανάλυση οι φόροι που πληρώνουμε, υποτίθεται ότι πάνε και γι' αυτό.

Ε.Σ.Υ. και ο θάνατος ως αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής

2008-05-25T02:14:00.010+03:00

Κάθε μέρα πεθαίνουν ένα σωρό άνθρωποι. Αλλοι επειδή συμπλήρωσαν το χρόνο που τους έμελλε να ζήσουν και άλλοι πάνε αδικοχαμένοι, που λένε, χτυπημένοι από αρρώστια ή από ατύχημα. Πάρα πολλοί σκοτώνονται σε πολέμους και καταστροφές φυσικές. Ο άνθρωπος δεν είναι αθάνατος, πάει και τέλειωσε. Πολλοί σοφοί τα έγραψαν καλύτερα από μένα, έχουν δίκιο, και 'γώ τους πιστεύω.

Η περίπτωση της Αμαλίας κινητοποίησε αρκετό κόσμο επειδή εξέθεσε ωμά την περιπέτεια της υγείας της που την οδήγησε στο θάνατο, επειδή αποκάλυψε στεγνά ένα σωρό αδυναμίες του Εθνικού Συστήματος Υγείας στην Ελλάδα, επειδή δεν βρήκε βοήθεια από εκεί που την περίμενε, από μερικούς γιατρούς, που, ή δεν ασχολήθηκαν αρκούντως και σοβαρα με την περίπτωσή της, ή δεν παραδέχτηκαν ότι τους έλειπαν συγκεκριμένες γνώσεις πάνω στο ειδικό θέμα και το απέκρυψαν από την ασθενή ώστε να την απομυζούν οικονομικά, ή είχαν την γνώση του ανίατου της περίπτωσης, αλλά τους έλειπε η τόλμη να ανακοινώσουν στην ασθενή ότι δεν υπάρχει ελπίδα, μπορεί όμως να συνέβη και κάτι άλλο που δεν γνωρίζουμε. Εμείς γνωρίζουμε τί έγραψε η Αμαλία στο ηλεκτρονικό της ημερολόγιο και τίποτε άλλο. Γνωρίζουμε και ότι πέθανε πριν ένα χρόνο. Γνωρίζουμε από σπόντα ότι κάποιοι γιατροί θορυβήθηκαν, κάποιοι άλλοι αποφάσισαν να είναι περισσότερο συνεπείς, ίσως μερικοί να αποφάσισαν το αντίθετο -να είναι πιο ανάλγητοι.

Ζούμε στον αιώνα της θεοποίησης της Επιστήμης. Νομίζουμε -πιστεύουμε, καλύτερα, μια και μιλούμε για “θεοποίηση”- ότι η Επιστήμη και οι θεράποντές της είναι παντοδύναμοι και καταπολεμούν το “κακό” με μυστηριώδη ξόρκια, όπως φαίνονται σε μας τους ανίδεους τα διάφορα μηχανήματα διάγνωσης και θεραπείας των ασθενειών, αν περιοριστούμε στην ιατρική επιστήμη.

Περιμένουμε από τους σοφούς επιστήμονες να διαγνώσουν σεισμούς, λιμούς και καταποντισμούς, μια και καταφέραμε να φτάσουμε και να πατήσουμε στο φεγγάρι, τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο -ούτε η αθανασία- ή, στην περίπτωση της Αμαλίας, η ανακούφιση από τον πόνο και η, προσωρινή έστω, ματαίωση/αναβολή του θανάτου.

Ελα όμως που τα πράγματα δεν είναι έτσι ακριβώς! Ο καρκίνος θερίζει την ελληνική επαρχία εξαιτίας των φυτοφαρμάκων. Πριν τρία χρόνια μια 19χρονη κοπελίτσα -μέλος αγροτικής οικογένειας που γνωρίζω, από την Κρήτη- έχασε τη ζωή της, μετά από μια άδικη (και άσκοπη ίσως) ταλαιπωρία. Οι γιατροί έδιναν ελπίδα, επειδή αυτό τους ζητούσαν η ασθενής και οι γονείς της. Ισως και να το πίστευαν και οι ίδιοι ότι θα γινόταν ένα θαύμα, αλλά δεν έγινε. Τα θαύματα σπανίζουν.

Η προσωπική μου σχετική εμπειρία αφορά πρόσωπα στο στενό οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον, καθένας μας θα έχει σίγουρα μερικά παραδείγματα να αναφέρει. Στο διάστημα των οκτώ τελευταίων χρόνων έχασα (και δεν ήμουν καθόλου απρόσεκτη) δυο αδελφούς, δυό εξαδέλφες, δυο αγαπημένες φίλες εκ των οποίων η μία γιατρός εξειδικευμένη στην καταπολέμηση του καρκίνου, ένα κουμπάρο μου, την κόρη φιλικής οικογένειας. Ηλικίες από δεκαεννιά μέχρι πενήντα. Καρκίνος ο πρωταγωνιστής, καρδιά αργυρό μετάλλιο, το χάλκινο σε ειδική περίπτωση: ένα κοκτέιλ ασθενειών, που δεν εξηγήθηκαν ούτε γιατρεύτηκαν. Η τελευταία περίπτωση ήταν και η πλέον οδυνηρή για τον ασθενή και δαπανηρή για μένα.

Μέσα μου, ήξερα καλά ότι σωτηρία δεν υπάρχει και ότι η παράταση ζωής είναι κάτι που κοστίζει σε πόνο και χρήμα, αλλά “δεν γινόταν διαφορετικά” που λένε. Δεν μπορείς να πετάξεις τον άνθρωπό σου, έτσι δεν είναι; Στα νοσοκομεία ποτέ δεν μου ζητήθηκε κάποια οικονομική τσόντα (φακελλάκι δλδ) και το μόνο που πλήρωσα έξτρα ήταν ένα κουτί πάστες για το προσωπικό του Λαϊκού νοσοκομείου πριν εφτά χρόνια. Δεν έπεσε στην αντίληψή μου να γίνεται οικονομική συναλλαγή μεταξύ γιατρών και ασθενών. Τα νοσοκομεία που επισκέφθηκα συνοδεύοντας τον ασθενή, ήταν το Γενικό Κρατικό, το Λαϊκό, το Συγγρού, το Δρομοκαΐτειο, ο Ευαγγελισμός, το Αιγινήτειο, το Αρεταίειο, ίσως και άλλα, έχω χάσει το λογαριασμό.

Πάμε πάλι στην περίπτωση “Αμαλία”, που συγκίνησε τη μπλογκόσφαιρα και συνακόλουθα το πανελλήνιο. Η Αμαλία, πέρα από την ωμή εξιστόρηση της περιπέτειάς της, είχε την τόλμη που της έδινε η αναπόφευκτη πραγματικότητα του θανάτου που ένιωθε να πλησιάζει και, έχοντας λάβει δύναμη από αυτή την κατάσταση στην οποία βρισκόταν, μπόρεσε να καταγγείλει επωνύμως διάφορα τρωτά του Συστήματος Υγείας. Δεν στέκομαι στα ονόματα των γιατρών και στα φακελλάκια, αυτά δεν αφορούν όλο το ιατρικό κατεστημένο. Στέκομαι στην αδυναμία του Συστήματος να υποστηρίξει αποτελεσματικά έναν ασθενή. Το ΙΚΑ καθυστερεί τα φάρμακα, βασισμένο στη δυσπιστία -μπορεί και στη βαριεστημάρα και την ανευθυνότητα. Κάποιος γιατρός κάνει διάγνωση με ελαφρότητα καρδιάς (ελαφρά τή καρδία, το λέγαμε παλιά) και δίνει άστοχη θεραπευτική αγωγή. Αλλος γιατρός φαίνεται λυσσασμένος να “τα παίρνει” με κάθε μέσον, τοποθετώντας την ασθενή και το περιβάλλον της σε δεύτερη μοίρα -πρώτο είναι το πορτοφόλι του.

«Και οι γιατροί άνθρωποι είναι» μπορεί να πει κάποιος και θα συμφωνήσω, μόνο που ο γιατρός έχει κάτι τι το θεϊκό πάνω του μια και ο άρρωστος τον βλέπει σαν σωτήρα. Και μόνο αυτή η εικόνα που μεταβιβάζει ο άρρωστος στο πρόσωπο του γιατρού, θα έπρεπε να λειτουργεί εποικοδομητικά για το γιατρό, να προσπαθεί δηλαδή ο γιατρός να επιβεβαιώσει την εικόνα αυτή και όχι να την ευτελίζει κατεβάζοντας τον εαυτό του στο επίπεδο ενός απλού μεροκαματιάρη. Οταν όμως το Ε.Σ.Υ. θεωρεί το γιατρό ως απλό μεροκαματιάρη, πόσο πια να αντισταθεί ο γιατρός στο ρόλο που του επιβάλλει το κράτος; Στο κάτω κάτω, από το κράτος πληρώνεται, η εικόνα που του επιβάλει το κράτος θα υπερισχύσει. Ο ασθενής, πιθανότατα, να θέλει να πληρώνει έξτρα -ενισχύοντας οικονομικά το γιατρό- νομίζοντας ενδόμυχα ότι θα τύχει καλύτερης εξυπηρέτησης. Στην πραγματικότητα, στην περίπτωση “φακελλάκι”, ο ασθενής ανταγωνίζεται το κράτος επειδή δεν το εμπιστεύεται. Σου λέει «οι γιατροί δεν πληρώνονται καλά, άρα δεν θα κάνουν καλή δουλεια, οπότε ας δώσω κάτι να γίνει η δουλειά μου» πράγμα που συμβαίνει και σε άλλες δημόσιες υπηρεσίες, π.χ. στην εφορία.

Καταλήγοντας αυτό το μακρυνάρι που γράφω -πολύ φοβούμαι ότι κάπου “κάνει νερά” το κείμενο- νομίζω πως το σημαντικό είναι να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη του κράτους προς τον πολίτη πρώτα και η εμπιστοσύνη του πολίτη προς το κράτος δεν θα αργήσει να έρθει. Πώς πετυχαίνει αυτή η συνταγή; Με οικονομικά μέσα κυρίως.

Παλιότερα, που οι ηθικές Αξίες ήταν διαφορετικές, η διάρθρωση της κοινωνίας επέτρεπε να υπάρχουν λειτουργήματα. Ο Δάσκαλος, ο Δικαστής, ο Γιατρός, ασκούσαν λειτουργήματα, που σημαίνει ότι αμείβονταν μεν πενιχρά αλλά παράλληλα λάβαιναν ικανοποίηση από την προσφορά της εργασίας τους και η ικανοποίση αυτή ισοφάριζε την λιτότητα μέσα στην οποία ήταν υποχρεωμένοι να ζουν. Επίσης, η άσκηση του λειτουργήματος προσέδιδε στο πρόσωπό τους ιδιαίτερη αξιοπρέπεια.

Σήμερα, η αξιοπρέπεια εκτιμάται σε χρήμα, το χρήμα έχει αναχθεί σε ηθική Αξία, έτσι, η κοινωνία θεωρεί αξιοπρεπή εκείνον που έχει οικονομικά αγαθά και όσο περισσότερα χρήματα κερδίζει, τόσο πιο σημαντικό πρόσωπο είναι. Από τον κανόνα δεν εξαιρούνται ούτε οι δάσκαλοι, ούτε οι δικαστές, αλλά ούτε και οι γιατροί. Το πρώην λειτούργημα προβιβάστηκε σε επάγγελμα και ένας επαγγελματίας, που ανάλωσε τον εαυτό, το χρόνο και το χρήμα σε σπουδές, απαιτεί να αμείβεται αναλόγως και έχει δίκιο.

Μάλλον για τούτο υπάρχει η τωρινή κρίση στο δικαστικό κλάδο, στον εκπαιδευτικό, στους νοσοκομειακούς γιατρούς του Ε.Σ.Υ. Επειδή βρίσκονται ακόμα σε μεταβατικό στάδιο, δηλαδή μεταξύ της μνήμης του λειτουργήματος και του αιτήματος για ικανοποιητική αμοιβή.

Οπως πάμε σε λίγο θα χρειάζεται ανταμοιβή και η επίδειξη ανθρωπισμού; Ισως. Αυτό πάντως που βλέπω βέβαιο είναι η ολοένα και μεγαλύτερη μείωση του κράτους, με γνώμονα το ασφαλιστικό σύστημα. Από εκεί, από τη σταδιακή κατάργησή του, θα ξεκινήσει η “απελευθέρωση” του πολίτη, που κάθε άλλο παρά ελευθερία του δίνει. Δέσμιος στους εξουσιαστές της οικονομίας, τράπεζες, κλπ επιχειρήσεις θα είναι. Να πολεμήσει; Για ποιο από όλα και με ποιο τρόπο; Αυτό που χρειάζεται (γνώμη μου) είναι να βρεθεί η χρυσή τομή για τη σύνδεση του παρελθόντος με το παρόν. Να μη παραδοθεί ο πολίτης έρμαιο στο θεό Χρήμα. Να κρατήσει σε χρήση τις δοκιμασμένες Αξίες. Να εκμεταλλευτεί σύγχρονους τρόπους αναβάθμισης των Υπηρεσιών προς όφελός του. Με λίγα λόγια:

1. Η πληροφορική στα νοσοκομεία, συνδεση on line.
2. Καλύτερες αμοιβές γιατρών και νοσηλευτών.
3. Ιατρικό ιστορικό του πολίτη.

Αν διεκδικήσουμε ως πολίτες αυτά τα τρία και πετύχουμε την εφαρμογή τους, νομίζω ότι θα έχουμε κάνει το χρέος μας προς τη μνήμη της Αμαλίας και κάθε Ανώνυμου Ασθενή που σήμερα πονά και υποφέρει και στήριξη δεν βρίσκει, που είναι χαμένος μέσα στην άγνοια τη δική του, αλλά και στην αντιμετώπισή του από το Σύστημα ως αναλώσιμου υλικού.

___________________
-->> Το ποστ αφιερωμένο ειδικά στη μνήμη της Αμαλίας Καλυβίνου, που με ώθησε να σκεφτώ σχετικά.
-->> Προτείνω να εκφράσουμε (επι)θετικές ιδέες και γνώμες, να συζητήσουμε προτάσεις βελτίωσης, αντί για κλαψουρίσματα, παράπονα, ευχολόγια, αναθέματα. Η στάση της Αμαλίας υπήρξε παληκαρίσια, ας τη μιμηθούμε τουλάχιστον!

Σχετικα με αυτο το blog

2008-05-23T21:55:00.005+03:00

Το blog αυτο ειναι αφιερωμενο στην ΑΜΑΛΙΑ ΚΑΛΥΒΙΝΟΥ

Ειναι ενας δικτυακος τοπος για καταθεση υλικου σχετικου με τo ΣΥΣΤΗΜΑ ΥΓΕΙΑΣ

Εδω καταθετουμε:

α) Προτασεις για βελτιωση της νοσοκομειακης περιθαλψης στην Ελλαδα

β) Καταγγελιες επωνυμες για κρατικη ολιγωρια, ιατρικες παραλειψεις, κλπ

Συνθημα μας:

Ο πολιτης ενημερωνει, η πολιτεια αφουγκραζεται, η επιστημη προχωρει

Επιθυμουμε τη συμμετοχη ειδικων, γιατρων, διοικητικου προσωπικου νοσοκομειων, κλπ, ωστε να διαμορφωθει μια τεκμηριωμενη θεση για τη βελτιωση του Συστηματος για τη Δημοσια Υγεια με καθε τροπο, π.χ. ηλεκτρονικα ιατρικα αρχεια, ιστορικα ασθενων, ψηφιακο εκσυγχρονισμο της νοσοκομειακης περιθαλψης, κλπ κλπ

Καθε προταση δεκτη για συζητηση και προβολη.

Κινησεις και Κινητοποιησεις "για την Αμαλια"

2008-05-23T15:49:00.003+03:00

Με χαρα διαπιστωνω οτι η μπλογκοσφαιρα αναδευεται για μια φορα ακομα, δειγμα οτι σιγα σιγα θα ξυπνησει εντελως και οχι περιστασιακα και ευκαιριακα. Και αυτο εδω το μπλογκ ανοιξε βασισμενο σε μια μαυρη επετειο, την 1η Ιουνιου, με την ευχη ομως να παψει να ειναι μαυρη η επετειος αυτη και να αποκτησει χρωμα και ουσια.

Αλλωστε, σχεδον ολες οι "καλυτερες μερες" για την ανθρωποτητα πανω σε αιμα, σε πονο, θλιψη και μαυριλα βασιστηκαν.

Ο Α.Φ.Μαρξ μου υπεδειξε αυτον εδω τον τοπο: -->>
http://amaliasday.blogspot.com

Ενημερωστε και για ο,τι αλλο παρει το ματι σας και μετα... δουλεια! Προτασεις για βελτιωση, οχι μονο και αποκλειστικα καταγγελιες και διαμαρτυριες, αυτα ειναι ευκολα πραγματα. Η καταγγελια και η διαμαρτυρια ειναι το πρωτο σταδιο: η διαπιστωση, η αναγνωριση του προβληματος. Μετα ερχεται η δημιουργια, το "χτισιμο", που ειναι δυσκολο. Χρειαζεται να προηγηθει σκεψη και να υπαρχει τολμη για διεκδικηση.

Οσοι επιθυμειτε να επωμιστειτε το βαρος αυτου εδω του τοπου ως πληρεις διαχειριστες, ενημερωστε. Καταθεστε ιδεες, προτασεις, ψαξτε δημοσιευματα σχετικα με τροπους λειτουργιας των συστηματων υγειας σε αλλες χωρες, οσο περισσοτεροι τοσο καλυτερα και συντομοτερα θα προχωρησει το ζητημα.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

2008-05-23T03:39:00.003+03:00

Αγαπητοι φιλοι,

σκεφτηκα κατι τι σχετικα απλο.

Εχω σωσει ολο το υλικο απο το μπλογκ της Αμαλιας, οσο ακομα ζουσε.

Μετα το βανδαλισμο που συνεβη μετα το θανατο της στα σχολια, εσπευσα να κατοχυρωσω ενα μπλογκ με το ονομα της, με σκοπο να υπαρχει μηπως χρειαστει στο μελλον.

Νομιζω οτι τωρα ειναι η στιγμη που χρειαζεται να βγει στην επιφανεια.

Σκεφτηκα

1) να ανεβασω ολα τα ποστ που ειχε στειλει.

2) να ειναι τακτοποιημενα σε αρχειο με το ονομα της.

3) το μπλογκ να ειναι ομαδικο με ισοτιμους αντμιν/διαχειριστες.

4) εκει περα να ανεβαινουν ολα τα ποστ σχετικα με το συστημα υγειας: π.χ. καταγγελιες, προτασεις βελτιωσης, κλπ.

Ελπιζω μεσα στη βδομαδα να εχω τελειωσει με τη μεταφορα του υλικου, οποτε θα στειλω μερικες προσκλησεις συμμετοχης, καθως και σε οποιον αλλον εκδηλωσει ενδιαφερον.

Τι λετε; Ευκολο δεν ειναι; Υπαρχει και μαζικη συμμετοχη μπλογγερς, καθως και τα αυθεντικα κειμενα να τα θυμομαστε και να τα βλεπει καθε ενδιαφερομενος για το ζητημα αυτο.

-->> ***Μονο εσεις που καλεσα μπορειτε να δειτε αυτο το μπλογκ.*** ΑΚΥΡΟ*** κατι τρεχει με το γκουγλ, καθυστερει να εγκρινει μπλογκ πριβε, κι ετσι το ανοιγω σε κοινη θεα...

Οποιος επιθυμει, ας γραψει να τον αναβαθμισω σε ισοτιμο διαχ/στη ωστε να μπορει περα απο την αναρτηση αρθρων να διαχειριζεται ολο το μπλογκ και να προσκαλει οσους νομιζει οτι θα προσφερουν στην προσπαθεια.

-->> εντωμεταξυ, θα συνεχισω το ανεβασμα των ποστ της Αμαλιας.

-->> στη συνεχεια, οταν παρει μπρος η φαση, θα αποσυρθω διακριτικα...

UPDATE-->> Οσον αφορα το σχεδιασμο, επαιξα λιγακι και βγηκε αυτο που βλεπετε. Ας παιξει και οποιος αλλος εχει εμπνευση. Μπορει να προκυψει κατι καλυτερο.
Στην αρχη ειχα κρατησει τα χρωματα (και το template) απο το "fakellaki", μετα ομως αλλαξα γνωμη. Αυτο το μπλογκ ειναι κατι διαφορετικο. Ετσι δεν ειναι;

Επισης, εχω αρχειο σχολιων, φωτογραφιων, βιντεο και ηχητικων ντοκουμεντων εκεινων των ημερων, απο τιβι, συνεντευξεις, τυπο, μπλογκ, μπαννερ, κλπ κλπ.

Προς στιγμη, σκεφτηκα να κλεισω τα σχολια, σκεπτομενη οτι "αρκετα ως εδω, επειδη το θεμα δεν σηκωνει καλημεροκαλησπερισματα και χαχαχου και χαχαχα -αυτα τα βρισκω οταν συχναζω σε σχετικους αναλαφρους τοπους", αλλα τελικα αλλαξα γνωμη και μαλλον καλα εκανα. Ειναι χρησιμη η ανταλλαγη αποψεων και οι διευκρινησεις σε τυχον αποριες.

Οποιος επιθυμει να συμμετεχει ενεργα με προτασεις και ερευνα πανω στο ζητουμενο που ειναι Η ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΓΕΙΑ ας στειλει μειλ εδω:
-->> tsouknida300(παπακι)yahoo(τελιτσα)gr

Οποια βοηθεια σχετικη με το σχεδιασμο και την αποτελεσματικοτητα της σελιδας, καλοδεχουμενη.

Οκτώ χρόνια από τον «άσχετο» στον γραφειοκράτη

2008-05-22T21:14:00.000+03:00

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

«The definition of idiopathy» γράφει κάτω από ένα κάδρο στο ζεστό διαμέρισμα κάπου στην Ανω Αγία Βαρβάρα. Εκ πρώτης όψεως μοιάζει με μοντέρνο έργο τέχνης, εάν όμως κάποιος το περιεργαστεί καταλαβαίνει πως πρόκειται για μια ακτινογραφία. Οχι όποια κι όποια. Μια ακτινογραφία μηρού με έναν όγκο οκτώ εκατοστών.

Αμαλία Καλυβίνου: Εχω δει την τύχη της υγείας μου να εξαρτάται από αδιάφορα πρόσωπα και αμόρφωτους «επιστήμονες», έχω περιμένει άπειρες ώρες σε ουρές νοσοκομείων ή ΙΚΑ για μια σφραγίδα. Δεν μπορώ να γελάσω, γιατί με πιάνει ελεεινός βήχας που εξελίσσεται σε εμέτους, δεν μπορώ να θυμώσω πολύ γιατί έτσι κλείνει η φωνή μου για τουλάχιστον μια μέρα...

«Ο ορισμός της ιδιοπάθειας», αυτός είναι ο ειρωνικός τίτλος που του έδωσε η Αμαλία Καλυβίνου για να θυμάται και την αρχή της δραματικής ιστορίας που ζει εδώ και οκτώ χρόνια αντιμέτωπη με τη δυσκινησία και τη γραφειοκρατική διελκυστίνδα των υπηρεσιών Υγείας στη χώρα μας. Μια ψηλή, όμορφη, γλυκιά κοπέλα, στα τριάντα της σήμερα η Αμαλία, βρέθηκε αντιμέτωπη με τον πόνο και την αναλγησία ενός συστήματος που «ευρωποιεί» τη φροντίδα. Η προσωπική της περιπέτεια δεν θα ήταν γνωστή εάν η ίδια δεν είχε ανοίξει blog και εάν μετά, κατά εκατοντάδες οι αναγνώστες του ημερολογίου της, bloggers, δεν «διέσπειραν» στο Διαδίκτυο την ιστορία της, εάν δεν τη μετέφεραν με συγκλονιστικό τρόπο σε υπουργικά γραφεία και στον Τύπο.

Μας υποδέχεται η κυρία Δικαία, η μητέρα της. Περνάμε στο καθιστικό του μικρού διαμερίσματος. Δίπλα στο τραπέζι, δυο-τρεις φωτογραφίες φίλων. Με λευκό νυχτικό η Αμαλία έρχεται από το υπνοδωμάτιό της υποβοηθούμενη από τις πατερίτσες της. Χαιρετά, ζητεί συγγνώμη για τη δυσκολία στις κινήσεις, κάθεται στον καναπέ. Η κυρία Δικαία φέρνει γλυκό και νερό, παρακολουθεί διακριτικά, προσπαθεί να διαισθανθεί τι ζητεί η κόρη της. «Μάνα, φτιάξε μου τα μαλλιά να βγω όμορφη στη φωτογραφία», της λέει. Εκείνη αποσύρεται διακριτικά στη διπλανή κουζίνα.

Φοιτήτρια της Φιλοσοφικής η Αμαλία, με πνευματική καλλιέργεια, αγάπη για τα βιβλία, τη μουσική και τον χορό -βλέπετε, οι καταβολές είναι από τη Σμύρνη και τη Σύμη- με πάθος για το βόλεϊ και το ποδόσφαιρο, άρχισε στα 8 της, το 1984, να έχει ανυπόφορους πόνους στο μηρό κατά διαστήματα λίγων εβδομάδων καθώς και στα άκρα.

«Εχω πονέσει αφόρητα, έχω νιώσει τον πανικό νιώθοντας τον ανυπέρβλητο πόνο να έρχεται, έχω σκεφτεί αμέτρητες φορές ν' αυτοκτονήσω λόγω του πόνου, έχω περάσει άπειρες ώρες στο κρεβάτι ουρλιάζοντας από τον πόνο, έχω χρειαστεί για μεγάλα διαστήματα τη βοήθεια των άλλων, έχω καταστραφεί οικονομικά, έχω καταστρέψει οικονομικά την οικογένειά μου, έχω υπάρξει βάρος για την οικογένειά μου, έχω υπάρξει βάρος για τους φίλους μου, έχω υποστεί το όποιο ρίσκο δεκάδων χειρουργικών επεμβάσεων, έχω κάνει τραύματα κατακλίσεως, έχω χάσει απολαύσεις αμέτρητες, έχω στερηθεί διασκεδάσεις...», γράφει στη συνταρακτική προσωπική της μαρτυρία στο ηλεκτρονικό της ημερολόγιο http://fakellaki.blogspot.com.

Η Αμαλία ακουμπά το πόδι της στο τραπεζάκι, εμπρός της. Παίρνει ένα μαξιλάρι για να ξεκουράζει τη μέση της. «Να ξεκινήσουμε λοιπόν, εάν σας κουράσω με διακόπτετε», λέει ευγενικά.

«Πήγα σε ορθοπεδικό στο ΚΑΤ, σε άνθρωπο που επιβλέπει τους ειδικευόμενους-γιατρούς του μέλλοντος. Τα συμπτώματα ήταν κλασικά, του εξηγούσα ότι ακόμη κι όταν τσάκιζε σ' εκείνο το σημείο το παντελόνι που φορούσα, ούρλιαζα από τον πόνο. Περιέγραφα με ακρίβεια ένα σαφώς νευροπαθητικό πόνο (ώσεις κατά μήκος του μηριαίου νεύρου, ελαφρά ανακούφιση μόνο με βαρβιτουρικά και πολύ λιγότερο με αντιφλεγμονώδη κ.λπ.)».

Η νεαρή Αμαλία έχει κάνει την ακτινογραφία της με τον όγκο κάδρο

«Υστερα από αρκετές κλινικές και αιματολογικές εξετάσεις, περάσαμε στις απεικονιστικές. Ξεκινήσαμε με ακτινογραφίες της περιοχής και γύρω από αυτήν, οι οποίες εννοείται πως ήταν αρνητικές. Ο γιατρός με κάλεσε μια μέρα στο ΚΑΤ, όπου έκανα δώδεκα ακτινογραφίες στο μηρό, από διάφορες γωνίες. Χωρίς φυσικά να εκτιμηθεί η ραδιενέργεια που απορροφούσα. Ποιος μπορεί να με βεβαιώσει ότι αυτό δεν συνέβαλε στην εξαλλαγή των τότε (προφανώς) νευρινωματικών κυττάρων σε καρκινικά; Επειδή ούτε και τότε ούτε κ έπειτα με αξονική τομογραφία έβρισκε κάτι να πει, κι επειδή δεν έκρινε σκόπιμο να κάνω και μαγνητική τομογραφία, απεφάνθη ότι... πάσχω από ατροφία του τετρακεφάλου! Φυσικά και ήταν ατροφικό το πόδι μου τότε, αλλά αυτό ήταν δευτερογενής πάθηση εξαιτίας του πόνου».

«Εφ' όσον -φώναζα- πονούσα τόσο κι έμενα στο κρεβάτι για εβδομάδες όταν είχα επεισόδια (κρίσεις πόνου), η κίνηση του ποδιού ήταν προβληματική κι αφού εμποδιζόταν η κίνηση, είναι δυνατό να μην προκύψει ατροφία του μέλους; Επιπλέον του είχα διευκρινίσει ότι πρώτα πονούσα και έπειτα από τρία-τέσσερα χρόνια προέκυψε η ατροφία. Από πότε η αιτία (πόνος) έπεται χρονικά του αποτελέσματος (ατροφία); Κάθε φορά που τον επισκεπτόμουν, αυτός επέμενε στην αρχική του διάγνωση περί ατροφίας, ενώ κάθε φορά που πρότεινα να κάνουμε μαγνητική τομογραφία επέμενε ότι δεν υπήρχε περίπτωση να δείξει κάτι».

«Ωσπου από την πολλή επιμονή μου αργότερα, έπειτα από 4 χρόνια "κούρας" κι όσο ο πόνος επιδεινωνόταν (άρχισα να εργάζομαι λιγότερο, σταμάτησα να βγαίνω για ψυχαγωγία κ.λπ.) "δέχτηκε", δύσθυμος, να κάνω και μαγνητική στην περιοχή όπου πονούσα. Εκανα τη μαγνητική τομογραφία δεξιού μηρού το 1998 στο ιδιωτικό διαγνωστικό κέντρο και το πόρισμά τους ήταν ότι δεν υπήρχε χωροκατακτητική εξεργασία (δηλαδή ότι δεν υπήρχε όγκος). Ο γιατρός διάβασε το πόρισμα και κατέληξε θριαμβολογώντας: "Είδες που σου είπα ότι δεν θα δείξει τίποτα; Δεν έχεις τίποτα!"».

Νευρικά κουνά το πόδι της στο τραπεζάκι, θυμάται τους πόνους που συνεχίζονταν, την οδύσσειά της να ψάχνει γιατρούς που θα τη βοηθήσουν.

«Πήγα σε νευροχειρουργό στον Ερυθρό Σταυρό. Η μόνη του μέριμνα ήταν να με νοσηλεύσει στην ιδιωτική βέβαια Γενική Κλινική Αθηνών στους Αμπελοκήπους, προκειμένου -λέει- να μου κάνει πλήρεις εξετάσεις. Οταν πήγα να του δείξω τη μαγνητική στο μηρό, που έδειχνε τον όγκο μου, ούτε καν καταδέχτηκε να την κοιτάξει. Γελώντας παρατήρησε ότι μια τέτοια εξέταση εξ αρχής δεν είχε νόημα, αφού το πρόβλημα ξεκινούσε "καταφανώς από τη μέση" ! Μάλιστα είπε ότι, εάν φοιτητής του είχε προτείνει τη συγκεκριμένη εξέταση, θα τον "έκοβε"».

«Μετά, πήγα στο Αιγινήτειο, είχα χάσει κάθε ελπίδα διάγνωσης από τους ορθοπεδικούς και τους νευροχειρουργούς. Περιχαρής ένας αναισθησιολόγος σωστά διέκρινε ότι ο πόνος ήταν νευροπαθητικός κι επομένως θα έβρισκα απάντηση, αν όχι λύση, απευθυνόμενη στη νευρολογική κλινική του νοσοκομείου».

«Εβαλα μέσο για ραντεβού ύστερα από τρεις μήνες. Εμεινα στο Αιγινήτειο για 10 ολόκληρες ημέρες, υποβαλλόμενη σε εξετάσεις επί εξετάσεων, μαγνητικές στο θώρακα, ηλεκτρομυογραφήματα, νυσταγμογραφήματα κ.λπ., και καθημερινή κλινική εξέταση, ενώ είχαν προς επανεκτίμηση τις προηγούμενες εξετάσεις μου. Το εξιτήριό μου από το Αιγινήτειο καταλήγει σε "έντονο άλγος μη διευκρινισθείσης αιτιολογίας"».

Στη συνέχεια η Αμαλία πήγε σε ρευματολόγο καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. «Πήγα σε οικτρή σωματική κατάσταση, σερνόμενη από τους πόνους, εννοείται μαζί με όλες τις εξετάσεις που είχα κάνει προηγουμένως. Φυσικά και με την MRI που έδειχνε τον όγκο. Εξήγησα για τον φρικτό πόνο που ένιωθα στο δεξί μου μηρό. Εξήγησα ότι είχα δοκιμάσει από ασπιρίνες και "βαριά" αντιφλεγμονώδη μέχρι βαρβιτουρικά (Fortathrin, Naprosyn, Lonarid, Niflamol, Norgesic, Voltaren, Mesulid και άπειρα άλλα) χωρίς αποτέλεσμα -δεν βοηθούσαν ούτε στο να μπορέσω να κοιμηθώ. Το... πρόβλημά του ήταν ότι είχα ερεθισμένα διακονδύλια στο... αριστερό γόνατο! Οταν τον συνέφερα λέγοντάς του ότι το πρόβλημά μου είναι στο δεξί πόδι και ότι ο πόνος δεν μ' αφήνει να πάρω ανάσα, είπε το αμίμητο: "Κάνα Ντεπονάκι πήρες;" Γι' αυτήν την εκπληκτική ιατρική οδηγία εγώ έδωσα 30 χιλιαρικάκια! ».

«Αρχές του 2001 ήταν, ρε μάνα;», η ερώτηση προς την κυρία Δικαία. Εκείνη από την κουζίνα παρακολουθεί διακριτικά και απαντά: «Τότε που πήγες στο νευρολόγο στο "Γεώργιος Γεννηματάς";».

«Ναι, τότε. Δεν πήρα καμιά σοβαρή απάντηση για το τι έχω. Επειτα από οκτώ μήνες κάποιος μού είπε να πάω στα Ιωάννινα στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο. Εκεί ο Γιάννης Σαρμάς, νευρολόγος, διέγνωσε από την ίδια μανητική τομογραφία του 1998 έναν όγκο 8 εκατοστών στο μηρό! Μου χάρισε δύο χρόνια υπέροχης ζωής (ώς την υποτροπή μου). Υπήρξε προσεκτικός, ευγενής και ευπροσήγορος σε όλη τη συνεργασία μας. Ακόμη κι όταν έφυγα από την αρμοδιότητά του και με ανέλαβαν οι χειρουργοί και οι ογκολόγοι, εκείνος περνούσε από την κλινική να με δει και να ελέγξει αν χρειάζομαι κάτι. Που ενώ δεν είχε καμιά υποχρέωση, ήταν παρών όταν οι παθολογοανατόμοι μού ανακοίνωναν τα αποτελέσματα της βιοψίας».

Το προσωπό της φωτίζεται, με μάτια εκφραστικά, κινήσεις πιο άνετες και εκδηλωτικές, με έκδηλη ανακούφιση, αρχίζει να μιλά για τις υπέροχες εξαιρέσεις, τους γιατρούς που τη βοήθησαν και τη βοηθούν ακόμη, για τους «επιστήμονες, ανυστερόβουλους, τους δοτικούς, που καμία σχέση δεν έχουν με τους συνήθεις άσχετους, ανασφαλείς και παραδόπιστους φακελάκηδες». Στάζει μέλι γι' αυτούς, ο πόνος λες και απαλύνεται.

Μιλά για την Πέννυ Λιόση, ακτινοθεραπεύτρια στον «Αγιο Σάββα», την Αθηνά Βαδαλούκα, στο Ιατρείο Πόνου του Αρεταίειου, τη Λουίζα Βινη, ακτινοθεραπεύτρια στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών, τον Γιώργο Κλούβα, ογκολόγο-χημειοθεραπευτή στο νοσοκομείο «Ερρίκος Ντυνάν», τον Βαγγέλη Μπριασούλη, ογκολόγο-χημειοθεραπευτή στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ιωαννίνων κ.ά.

Μικρή παρένθεση, συνοφρυώνεται, μαζεύεται, η ψυχή της φαίνεται ότι μαυρίζει. Περιγράφει τις στιγμές του 2003 όταν ο όγκος ξαναεμφανίστηκε και η Αμαλία μπήκε στο χειρουργείο. Το χαμογελό της σβήνει όταν σταματά ο χρόνος στις 29 Μαΐου του 2006, όταν οι γιατροί, ύστερα από δεκάδες χειρουργικών προσπαθειών, αναγκάστηκαν να της κόψουν το δεξί πόδι.

Η ώρα περνά, η Αμαλία, καταβεβλημένη από τη χημειοθεραπεία που κάνει, παίρνει βαθιές ανάσες και συνεχίζει. Με το χέρι της ακουμπά το θώρακα.

«Εδώ μέσα, κάπου ανάμεσα στους δεκάδες όγκους, διακρινόταν λίγος πνεύμονας, τον οποίο και χρησιμοποιούσα για να αναπνέω υποτυπωδώς, και μια καρδιά που, παραδόξως, εξακολουθούσε να χτυπά».

«Κάπου στα τέλη του 2006, οι γιατροί μου στο "Ερρίκος Ντυνάν" βρήκαν ένα φάρμακο που κυκλοφορεί προς το παρόν μόνο στο εξωτερικό και που ενδεχομένως θα μου έδινε κάποιες ελπίδες. Μετά κόπων και βασάνων, μετά δύο και πλέον (δυνητικά θανατηφόρους) μήνες γραφειοκρατίας, δικαιολογητικά για τον ΕΟΦ και το ΙΚΑ, πήρα την πολυπόθητη έγκριση για τις τρεις πρώτες δόσεις του φαρμάκου, αφού φυσικά πρώτα ο γιατρός μου κ. Κλούβας αναγκάστηκε να ξεχάσει τη δουλειά του για ώρες ολόκληρες και να κάνει το γραφιά, προκειμένου να φτιάξει τον τόμο δικαιολογητικών που "χρειάζονταν" οι απανταχού καρεκλοκένταυροι για να δικαιολογήσουν το μισθό τους, αφού φυσικά η Κοινωνική Υπηρεσία, οι κυρίες Χατζάκη και Τζώρτζου έπρεπε να υπενθυμίζουν στους δημόσιους τεμπέληδες ότι η κατάστασή μου δεν χωρούσε καθυστερήσεις, αφού φυσικά οι συγγενείς μου έτρεχαν από υπηρεσία σε υπηρεσία για να προσκομίζουν συνεχώς νέα "διορθωτικά" ή συμπληρωματικά δικαιολογητικά - έπρεπε, για παράδειγμα, να γραφτεί και στην τρίτη σειρά ενός εγγράφου τους ότι έχω σάρκωμα, αλλά και στην έκτη!!! Δεν μπορούσαν αλλιώς να το συμπεράνουν κι έπρεπε οι συγγενείς μου να τρέχουν στο γιατρό μου να τον ξανακάνουν γραφιά της ηλιθιότητας».

«Κάποτε πήρα το φάρμακο και... ω! του θαύματος, η κατάστασή μου άρχισε να αντιστρέφεται. Οι πόνοι ελαττώθηκαν σημαντικά, η αναπνοή μου έγινε ευκολότερη, οι αντοχές μου αυξήθηκαν... Οι εξετάσεις έδειχναν για πρώτη φορά μείωση του μεγέθους των όγκων! Και με τους γιατρούς μου, αφού είδαμε ότι αυτό το φάρμακο μου έδινε ζωή, είχαμε την τρελή ιδέα να... εξακολουθήσω να το παίρνω! Και πάλι έπρεπε να πάρω έγκριση από τον ΕΟΦ - παραδόξως, αυτό δεν ήταν χρονοβόρο. Και πάλι όμως έπρεπε να πάρω νέα έγκριση από το ΙΚΑ. Ζητούν αποδείξεις ότι το συγκεκριμένο φάρμακο όντως βελτίωσε την κατάστασή μου - και αυτό είναι πολύ λογικό να το απαιτούν».

Η μητέρα της η κ. Δικαία πήγε 6 ακτινογραφίες που συγκριτικά μεταξύ τους δείχνουν τη βελτίωση της κατάστασής της στην Επιτροπή Εγκρισης Φαρμάκων Εξωτερικού του ΙΚΑ.

«Δεν "πέρασε" το φάρμακο , επειδή χρειαζόταν, λέει, αξονική τομογραφία, ο χρόνος στον καρκίνο δεν είναι αστείο. Στέλνω αξονική τομογραφία, η οποία όμως δεν ήταν πρόσφορη για σύγκριση με τις ακτινογραφίες, αφού είχε γίνει με τη σειρά της σε σύγκριση με πολύ πολύ παλιότερη αξονική, όταν η κατάστασή μου ήταν εντελώς διαφορετική».

«Ελα εδώ, ρε μάνα, να τα πεις κι εσύ, μη νομίζουν ότι λέω υπερβολές». Η κ. Δικαία έρχεται, κουνά το κεφάλι συγκαταβατικά.

«Η αξονική τομογραφία δεν τους ήταν αρκετή επειδή ήθελαν το πόρισμα, από το ακτινοδιαγνωστικό κέντρο, αφού προφανώς δεν ξέρουν να διαβάζουν τα φιλμ και χρειάζονται κάποιον, ίσως και απόφοιτο ΤΕΙ, βοηθό ακτινολόγου, να τους "αποκαλύψει" γραπτώς τι δείχνει η εξέταση... (τέτοια σαΐνια θα κρίνουν για το πώς θα παλέψω για τη ζωή μου, λοιπόν...). Διευκρίνισε η παιδίατρος της επιτροπής ότι "δεν έχουμε το γιατρό στο τσεπάκι μας, θα τον πάρουμε τηλέφωνο και θα του διαβάσουμε το πόρισμα"».

«Επειτα ζήτησαν ακτινογραφία για να κάνουν σύγκριση με τη μία, όπως είπαν, ακτινογραφία που τους είχα στείλει προηγούμενη ημέρα, ενώ εγώ τους είχα στείλει έξι ακτινογραφίες, ώστε να είναι δυνατή η σύγκριση. Εθεσα και πάλι τον (ήρωα!) γιατρό μου σε ρόλο γραφιά ζητώντας του τις υπόλοιπες ακτινογραφίες, και, φυσικά θιγμένος, μου απάντησε ότι δεν είναι ηλίθιος να έχει στείλει μόνο μία ακτινογραφία (με τι θα γινόταν η σύγκριση;). Πήραμε και εγώ και ο γιατρός μου τηλέφωνο στην επιτροπή να τους πούμε να ξαναψάξουν γιατί, ανεξάρτητα με το ότι σε μένα επέμεναν πως είχαν λάβει μία μόνο ακτινογραφία, εμείς ήμασταν σίγουροι φυσικά ότι είχαμε παραδώσει έξι! Τότε καταλάβαμε, έντρομοι, ότι με τον όρο "ακτινογραφία" οι γιατροί της επιτροπής του ΙΚΑ εννοούσαν "πόρισμα ακτινογραφίας"!»

Η Αμαλία σηκώνεται, θέλει να πάει να ξαπλώσει. Κρατά τις πατερίτσες και μαζί πάμε στο υπνοδωμάτιό της με τον υπολογιστή, παρέα με τους χιλιάδες ηλεκτρονικούς της φίλους. Κοιτά τον τοίχο ψηλά και ελπίζει.

Στον τοίχο, ένα απόκομμα από περιοδικό «Από μικρή προκαλούσα φασαρία», ένα σύνθημα που την κάνει να γελά. Δίπλα στο κρεβάτι της, λουλούδια και φωτογραφίες. Ελπίζει και χαμογελά. Ανοίγει το σημειωματάριο και μας διαβάζει:

«Εδώ τα έχω γράψει. Εχω νιώσει ντροπή για την εικόνα του σώματός μου, έχω αντιμετωπίσει παράλογη γραφειοκρατία, έχω υπάρξει θύμα οικονομικής εκμετάλλευσης από γιατρούς, έχω υπάρξει υποψήφιο θύμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης από γιατρό, έχω νοσηλευθεί σε βρώμικα νοσοκομεία με αδιάφορους γιατρούς και νοσοκόμες, έχω νοσηλευθεί σε καθαρά νοσοκομεία όπου ήμουν πελάτισσα και το βλέμμα ήταν πάντα στην τσέπη που μπορούσε και όχι στο πόδι που πονούσε, έχω δει την τύχη της υγείας μου να εξαρτάται από αδιάφορα πρόσωπα και αμόρφωτους "επιστήμονες", έχω περιμένει άπειρες ώρες σε ουρές νοσοκομείων ή ΙΚΑ για μια σφραγίδα, δεν μπορώ συνεχώς να περιμένω από μια Κοινωνική Υπηρεσία και τον πρόεδρο του "Ερρίκος Ντυνάν" να υποκαθιστούν ένα ολόκληρο κράτος».

«Εχω υπάρξει άθυρμα του κάθε αμόρφωτου δημοσιοϋπαλληλίσκου. Εχω "δει" και άλλες φορές το θάνατο δίπλα μου, έχω δει τον πόνο των αγαπημένων μου όταν με βλέπουν να λιώνω, έχω δει το πρόβλημά μου να γίνεται πηγή ευτυχίας για άλλους (γιατρούς, ιδιοκτήτες κλινικών, φυσιοθεραπευτές, ορθοπεδοτεχνικούς που μου έφτιαξαν το τεχνητό μέλος κ.λπ.), έχω χάσει την πλήρη αυτονομία μου, δεν εργάζομαι κανονικά εδώ και τρία χρόνια, έχω προσπαθήσει πολύ σκληρά για να δεχτώ τη νέα εικόνα του σώματός μου, έχω αναγκαστεί να μάθω τουλάχιστον τα στοιχειώδη ιατρικά ζητήματα για να αναπληρώσω την άγνοια των γιατρών και ιδίως των ανεπίβλεπτων ειδικευομένων».

«Τις περισσότερες φορές δεν μπορώ να γελάσω γιατί με πιάνει ελεεινός βήχας που εξελίσσεται σε εμέτους, δεν μπορώ να θυμώσω πολύ γιατί έτσι κλείνει η φωνή μου για τουλάχιστον μία ημέρα, έχουν κορεστεί οι αισθήσεις μου όλες από τις συνεχείς επισκέψεις σε νοσοκομεία, από τις ατέλειωτες εξετάσεις, από τα αμέτρητα φάρμακα κι έχω αρχίσει να έχω πλέον ψυχοσωματικά συμπτώματα, αποφεύγω τη συναναστροφή με παιδιά, όπως π.χ. τα λατρεμένα μου ανίψια, ώστε να μην τους λείψω πολύ αν πεθάνω σύντομα, αδιαφορώ για τους πόνους και τις ταλαιπωρίες των άλλων επειδή έχω κουραστεί τόσο που μόλις και μετά βίας αντέχω τις δικές μου, πρέπει να συναναστρέφομαι μόνο τους μη έχοντες μεταδοτικά νοσήματα λόγω του αδύναμου πλέον ανοσοποιητικού μου».

Θέλω να τη διακόψω, να της πω να μην κουράζεται άλλο, να ηρεμήσει. Εκείνη συνεχίζει:

«Η μόνη προγραμματισμένη εξέλιξη στη ζωή μου είναι η ανά 21 ημέρες ταλαιπωρία της χημειοθεραπείας. Ακόμη κι όταν η φυσική μου κατάσταση είναι σχετικά καλή το να βγω κάποια βόλτα είναι ρίσκο λόγω του φόβου των εμέτων και των αιμοπτύσεων, έχω νιώσει το "μαρτύριο" του να είμαι πλέον συνοδηγός στο δικό μου αυτοκίνητο, παρατάω τα φλερτ μου "στη μέση" επειδή δεν μπορώ να υποσχεθώ τίποτα, δεν μπορώ να πάρω αγκαλιά ένα μωρό, έχω στερηθεί για μεγάλα χρονικά διαστήματα και πλέον διά παντός τη μεγάλη μου αγάπη, το χορό, έχω ακούσει τρεις φορές (λόγω ακτινοβολιών) το εφιαλτικό "κρακ" που κάνει ένα οστό όταν σπάζει, αναγκάζομαι συχνά να παρηγορώ τους γύρω μου κάθε που παίρνω στα χέρια μου μια βιοψία ή κακά αποτελέσματα άλλων εξετάσεων, πράγμα που έχω βαρεθεί, έχω δει αμέτρητες απλές απολαύσεις να με προσπερνούν, δεν μπορώ να ουρλιάξω...».

Με έναν εγκάρδιο χαιρετισμό και ολόθερμες ευχές όλα να πάνε καλά αποχαιρέτησα την Αμαλία. Στο διάδρομο έριξα μια κλεφτή ματιά στην ακτινογραφία, ευχαρίστησε και με ξεπροβόδισε η κυρία Δικαία. Κατέβηκα τα σκαλιά, η εικόνα της Αμαλίας με συνόδευε έως έξω στην αυλή με τις ανθισμένες πορτοκαλιές. Στο δρόμο, ξεφωνητά, τα παιδιά της Αγίας Βαρβάρας έπαιζαν αμέριμνα μπάλα. Ηθελα να γυρίσω, να χτυπήσω το κουδούνι και να πω της Αμαλίας να ανοίξει το παράθυρο να τα δει. Κοντοστάθηκα. Εφυγα με την ελπίδα το παράθυρο να ανοίξει πολύ σύντομα...

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 02/05/2007

Copyright © 2007 Χ. Κ. Τεγόπουλος Εκδόσεις Α.Ε.
http://www.enet.gr/online/online_hprint?q=%C1%CC%C1%CB%C9%C1+%CA%C1%CB%D5%C2%C9%CD%CF%D5&a=&id=96109740

bloggers 2007 (1)

2008-05-22T21:12:00.004+03:00

Η καταγγελία της Αμαλίας Καλυβίνου (1977-2007). Σε απαγγελία Σοφίας Γκιούσου (digital-era), φωτογραφία και μοντάζ Λεωνίδα Ηρακλειώτη (λ:ηρ), και με αποσπάσματα από τα ιστολόγια malpractice, taparaponasas stoMIXER, Ροΐδη Εμμονές, και Allu Fun Marx: βόλτες στην Blogoslovakia.

Το video μπορείτε να δείτε εδώ

Μπορείτε επίσης να το ανακτήσετε εδώ σε μορφή (.flv), (.avi), (.mp4 - iPod)

http://www.youtube.com/watch?v=WSmIuPJCe2k

Αμαλία Καλυβίνου: Εξ' αιτίας σου «γιατρέ μου»

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ - video - post

http://www.digital-era.org/blog/
http://www.digital-era.org/blog/?p=722
http://sandbox.cs.uchicago.edu/blog_el/
http://sandbox.cs.uchicago.edu/blog_el/?p=249
http://fakellaki.blogspot.com/
http://roides.wordpress.com/2007/05/26/am_kalyvinou/
http://rodia-mixer.blogspot.com/2007/05/blog-post_5781.html
http://afmarx.wordpress.com/2007/05/26/amalia/
http://yperoptix.blogspot.com/2007/05/1_28.html (Ελ.Δι.Κι.Α. - Ελληνικό Διαδικτυακό Κίνημα Αμαλίας)

Thursday, May 03, 2007

2008-05-22T21:10:00.000+03:00

Tα 15' του Γουόρχολ να αφήσουν βάση

http://fakellaki.blogspot.com/2007/05/t-15.html

Παιδιά, σε πρώτη φάση, νομίζω οτι τα πράγματα καλα πήγαν. Η μπλογκόσφαιρα δημιούργησε "κάτι". Ως προς τα δικά μου κίνητρα θέλω να πω.
Το ρημαδοφάρμακο που μού στερούσαν, είχα καταφέρει και το είχα πάρει λίγο πριν γίνει αυτό το ξέσπασμα με το fakellaki , οπότε η θέλησή μου όλη μπορούσε πλέον να επικεντρωθεί στη μεγάλη μου επιθυμία: να σταματήσουν οι (περισσότεροι) γιατροί που είναι τα αλαζονικά βόδια να είναι κατεστημένο.
Αν είναι και δε μπορούν να εξαφανιστούν, ας είναι τουλάχιστον η εξαίρεση- όχι ο κανόνας ρε παιδια, ΟΧΙ Ο ΚΑΝΟΝΑΣ.
Μαγικό ραβδάκι δεν υπάρχει, δυστυχώς.
Ήθελα να δείξω μόνο κάποιους τρόπους άμυνας, κι ένας από αυτούς είναι η δημοσίευση του τι γίνεται: τη σκέφτονται τη φημουλα τους όλοι αυτοί που δε βρίσκουν ραντεβου παρά μόνο μετά από έξι μήνες εκτος κι αν..... Τη σκέφτονται τη μείωση της πελατείας όλοι αυτοί που πας να σού κόψουν τις αμυγδαλές και βγαίνεις τελικά με βλεφαροπλαστική..... Τη σκέφτονται την αποζημίωση που θα δώσουν (αν σοβαρευτούν τα ελληνικά δικαστήρια) αυτοί που σου δίνουν αγωγή για ζάχαρο, ενώ έχεις υπογλυκαιμια....
Λυπάμαι που λόγω παρελθόντων ετών την έχουν γλιτώσει οι περισσότεροι δικοί μου Προκρούστηδες - αλλά η αλήθεια οταν βγαινει προειδοποιεί τουλάχιστο τα επόμενα υποψήφια θύματα

Οσο για την τηλεόραση, θέλω να ξέρετε γιατι δε βγήκα, παρ'όλο που από χθες το ξημέρωμα με έχουν ζητήσει Ο-Λ-Ο-Ι και τους ευχαριστώ.
Ο ένας λόγος είναι αυτός που έχω γράψει και στο "ΕΞ ΑΙΤΙΑΣ ΣΟΥ ΓΙΑΤΡΕ ΜΟΥ", αλλά μάλλον το πήραν για πλάκα: λόγω της κατάστασης των πνευμόνων μου, η φωνή μου δεν αντέχει εντάσεις και βήχω μόλις θυμώσω ή σηκώσω λίγο την ένταση της φωνής. Λέτε να είχα απέναντί μου κανένα ιατρίδιο (γιατι, αλλιώς, γιατί να πάω;) ή κανένα Σούρα και να μην ένιωθα ένταση; Αφήστε που στα πάνελ συνήθως αυτός που δεν έχει επιχειρήματα φωνάζει για να υπερκαλύψει τους άλλους- άρα είμαι χαμένη από χέρι!! Δεν ήθελα να δείξω εικόνα αδυναμίας λόγω της φωνής μου και μόνο, γι αυτό και θα συνεχίσω να παλεύω γραπτώς- μεχρι τουλάχιστον (αν) βελτιωθούν οι αναπνοές μου.
Δευτερον, πού θα βρισκόταν γιατρός να υποστηρίξει έστω τα εξωφθαλμα δίκαιά μου; Κόρακας κοράκου μάτι βγάζει;

Νομίζω οτι και -προς το παρόν- γραπτώς μπορώ να δείξω οτι υπαρχει τρόπος προστασίας από όποιες σαρκοβόρες,ευρω-βόρες κλπ διαθέσεις....
Ηδη, εγώ, στη δεινή κατάσταση που είμαι, και πέρα από την τύχη που είχα να πέσω σε αξιοπρεπείς ανθρώπους τελευταία, και με "άλλους" που αναγκαστικά έχω μπλέξει εμβόλιμα ΔΕΝ εχω δώσει φακελλάκι εδώ και δυο χρόνια, παρ'οτι αμέσως ή εμμέσως μου ζητήθηκε!!! (καμιά φορά θα δημοσιεύσω δυο τέτοια περιστατικά μόνο και μόνο για να γελάσουμε)
Κλείνοντας, θα ήθελα να πω μια φράση του γιατρού του Ανευλαβή, που για κάποιο λόγο τριγυρίζει απ'το πρωι στο κεφάλι μου "Είτε δώσεις φακελλάκι είτε δε δώσεις, την ίδια δουλειά ξέρει να σού κανει ο γιατρός"

Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδια, όχι ο κανόνας...

# posted by amalia kalyvinou @ 2:35 AM

Sunday, April 29, 2007

2008-05-22T21:08:00.000+03:00

ΕΠΑΝΗΛΘΑ,

http://fakellaki.blogspot.com/2007/04/blog-post_29.html

....λίγο ζαλισμένη, πολύ κουρασμένη, κλπ, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μου.
Για την απίθανη ανταπόκρισή σας, τη γλύκα, την πρακτική, την ηθική βοήθεια, τις μαντινάδες σας, το χιούμορ σας, τα χίλια δυο σας που έκαναν το κλάμα μου μετά από πολύ καιρό να είναι από συγκίνηση κι όχι από νεύρα- για τα συναισθήματα που μου προκαλέσατε όλοι εσείς ήθελα να γράψω, αλλά ακόμη δεν είναι αυτό το θέμα μου...
Εχει προκύψει κάτι άλλο που οπωσδήποτε πρέπει να μοιραστώ μαζί σας, αφού κατά βάση στη δική σας ανταπόκριση ανήκει:
Την Πέμπτη που μας πέρασε, κι ενώ μόλις είχα αρχίσει να αντέχω να μιλάω (ξέρετε "αα-γκου" ,"μα-μα" ,κλπ :Ρ) ήρθε και μού πήρε συνέντευξη δημοσιογράφος της Ελευθεροτυπίας.
Γιώργος Κιούσης λέγεται ,και μου φάνηκε τίμιος, χωρίς να θέλει να εκμεταλλευτεί πολιτικά το γεγονός (κάτι που έτρεμα από όταν πρωτοεπικοινώνησε μαζί μου), γι αυτό άλλωστε και του μίλησα. Και,καλώς ή κακώς τον εμπιστεύομαι οτι θα γράψει αυτά που είπαμε....
Καταλαβαινετε ρε παιδια τι κάναμε-κάνατε;
Ενάμισι χρόνο έχω αυτό το μπλογκ και το διαβάζουν σχεδόν μόνο στα νοσοκομεία που πηγαινοέρχομαι επειδή εκεί το κοινοποιώ για πρόκληση - τόσο καιρό δεν είδα κανένα δημοσιογράφο να ενδιαφέρεται, παρ'όλο που είχα πάρει την πρωτοβουλία κι είχα αποταθεί σ'έναν του Βήματος. Τόσο καιρό, δε με είχε ζητήσει κανένας δημοσιογράφος,Παπανδρέου, Αντώναρος, κλπ...
Μα, όταν σαν αλυσιδωτή αντίδραση ήρθε το δικό σας ενδιαφέρον και η εκπληκτική ορμή των σχολίων σας..... η ιατρική ανευθυνότητα έγινε "νέο", η -ενιοτε- κυριολεκτικά θανατηφόρος γραφειοκρατία(θυμάστε τον Παναγιωτάκη Βασιλέλη απ τη Μυτιλήνη; ) έγινε "πολιτικό ζήτημα" !
Θέλω να πω οτι χάρη στη δυναμική σας ανακινήσαμε πράγματα στην ουσία τους σοβαρά. Ήδη, αν είδατε ένα σχολιο, μια κοπέλα με ευχαριστεί γιατι "από σπόντα", απ το μπλογκ μου, βρήκε κάποιον να αντιμετωπισει τους αφόρητους πόνους της μητέρας της (ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΝΑΛΓΗΤΟΣ ΜΑΛΑΚΑΣ ΓΙΑΤΡΟΣ ΔΕ ΤΗΣ ΕΙΧΕ ΜΙΛΗΣΕΙ ΓΙΑ ΤΑ ΙΑΤΡΕΙΑ ΠΟΝΟΥ!!! ).
Θέλω να πω οτι ΄χαρη στη δυναμική σας, αύριο, το πρωτοσέλιδο της Ελευθεροτυπίας θα ασχολείται με όλους αυτούς που για το τίποτα παίζουν με τις ζωές μας.
Παιδιά, είμαι αισιόδοξη για τη συνέχεια του θέματος...
Μακάρι να γίνουμε μπάλλα που θα πάρει και θα σηκώσει όλους τους ανάλγητους φακελλάκηδες, όλους τους ξεφτιλισμένους γραφειοκράτες που σκοτώνουν εμάς και τα παιδιά μας- τουλάχιστον στο θέμα της Υγείας ρε παιδιά,.....όχι ανοχή εκει.....
Θα δούμε τη Δευτέρα πώς θα μας τα πει η Ελευθεροτυπία- θα δείτε κι εσείς (ελπίζω με ακρίβεια!) το πως τα είπα εγώ στην Ελευθεροτυπία.

# posted by amalia kalyvinou @ 3:16 AM

Saturday, April 07, 2007

2008-05-22T21:06:00.000+03:00

ΕΞ ΑΙΤΙΑΣ ΣΟΥ, "ΓΙΑΤΡΕ ΜΟΥ".....

http://fakellaki.blogspot.com/2007/04/blog-post.html

Έχω πονέσει αφόρητα, έχω νιώσει τον πανικό νιώθοντας τον ανυπέρβλητο πόνο να έρχεται, έχω σκεφτεί αμέτρητες φορές ν'αυτοκτονήσω λόγω του πόνου, έχω περάσει άπειρες ώρες στο κρεββάτι ουρλιάζοντας απ'τον πόνο, έχω χρειαστεί για μεγάλα διαστήματα τη βοήθεια των άλλων, έχω καταστραφεί οικονομικά, έχω καταστρέψει οικονομικά την οικογενειά μου, έχω υπάρξει βάρος για την οικογένειά μου, έχω υπάρξει βάρος για τους φίλους μου, έχω υποστεί το όποιο ρίσκο δεκάδων χειρουργικών επεμβάσεων, έχω κάνει τραύματα κατακλίσεως, έχω χάσει απολαύσεις αμέτρητες, έχω στερηθεί διασκεδάσεις , έχω διακόψει τις σπουδές μου πάνω από τρεις φορές, έχω χάσει εκδρομές, έχω στερηθει ταξίδια, έχω στερηθεί την ξενοιασιά στις κινήσεις λόγω του πόνου ή του φόβου του πόνου, δεν έπαιξα επαγγελματικά βόλλευ, δε φόρεσα ποτέ μίνι φούστα λόγω της ατροφίας-λόγω του πόνου, αντιμετώπισα την αμφισβήτηση του πόνου μου από τους γιατρούς, αντιμετώπισα την αμφισβήτηση του πόνου μου από τους γονείς μου ήδη πριν από την εφηβεία μου μεχρι τα 25 μου, το παιδικό μου παιχνίδι έχει διακοπει έξι φορές από άμεση εισαγωγή στο νοσοκομείο με μεταφορά από ασθενοφόρο, έχω νιώσει ντροπή για την εικόνα του σώματός μου, έχω αντιμετωπίσει παραλογη γραφειοκρατεία, έχω υπάρξει θύμα οικονομικής εκμετάλλευσης από γιατρούς, έχω υπάρξει υποψήφιο θύμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης από γιατρό, έχω νοσηλευθεί σε βρώμικα νοσοκομεία με αδιάφορους γιατρούς και νοσοκόμες, έχω νοσηλευθεί σε καθαρά νοσοκομεία οπου ήμουν πελάτισσα και το βλέμμα ήταν πάντα στην τσέπη που μπορούσε και όχι στο πόδι που πονούσε,έχω δει την τύχη της υγείας μου να εξαρτάται από αδιάφορα πρόσωπα και αμόρφωτους "επιστήμονες", έχω περιμένει άπειρες ώρες σε ουρές νοσοκομείων ή ΙΚΑ για μια σφραγίδα, έχω υπάρξει άθυρμα του κάθε αμόρφωτου δημοσιοϋπαλληλίσκου, τις ώρες του πόνου έχω νιώσει τους γιατρούς όχι δίπλα μου αλλά απέναντί μου, έχω καλλιεργήσει ήδη από την παιδική μου ηλικία κυνισμό και έλλειψη εμπιστοσύνης στο κράτος και τον κάθε "αρμόδιο", έχω ζητήσει βοήθεια από ανθρώπους που ούτε θα καταδεχόμουν να κοιτάξω επειδή με λύγισε ο πόνος, δε μπόρεσα ποτέ να θέσω την εργασία μου σε μακροπρόθεσμες βάσεις λόγω της ασταθούς υγείας μου, συχνά οι σεξουαλικές μου επαφές υπήρξαν επώδυνες, έχω κάνει άπειρα ξενύχτια λόγω του πόνου,υπήρξα θύμα κατηγοριών από την οικογένειά μου επειδή δεν ακολουθούσα τις (άσχετες) οδηγίες των γιατρών, έχω αντιμετωπίσει σηψαιμία, έχω "δει" και άλλες φορές το θάνατο δίπλα μου, έχω δει τον πόνο των αγαπημένων μου όταν με βλέπουν να λιώνω, έχω δει το πρόβλημά μου να γίνεται πηγή ευτυχίας για άλλους (γιατρούς, ιδιοκτήτες κλινικών, φυσιοθεραπευτές, ορθοπεδοτεχνικούς που μού έφτιαξαν το τεχνητό μέλος,κλπ) , έχω χάσει την πλήρη αυτονομία μου, δεν εργάζομαι κανονικά εδώ και τρία χρόνια, έχω προσπαθήσει πολύ σκληρά για να δεχτώ τη νέα εικόνα του σώματός μου, έχω αναγκαστεί να μάθω τουλάχιστον τα στοιχειώδη ιατρικά ζητήματα για να αναπληρώσω την άγνοια των γιατρών και ιδίως των ανεπιβλεπτων ειδικευομένων, έχω χάσει αρκετές φορές τα μαλλιά μου αναγκαζομενη έτσι να ανέχομαι τα ηλίθια βλέμματα πολλών περαστικών (επειδή αποφάσισα να μη χαροποιήσω με τον καρκίνο μου ΚΑΙ αυτούς που πουλούν περρούκες), και η πιο απλή μου κίνηση απαιτεί μεγάλη προσπάθεια, ενίοτε και ανοχή πόνου, έχω περάσει εφιαλτικές ώρες ως δέσμιο κομμάτι κρέας χωρίς καν φωνή σε εντατικές, συχνά θέλω συνοδό ακόμη και για να κατεβω τις σκάλες του σποτιού μου, κάποιες φορές έχω παραλύσει πλήρως λόγω του πόνου, κάποιες άλλες φορές έχω χάσει εντελώς τη φωνή μου λόγω των κοντινών όγκων και νιώθω και το βάσανο της στέρησης της επικοινωνίαςείμαι αναγκασμένη να φροντίζω και για την ψυχολογία των γύρω μου ώστε να μπορέσουν να χειριστούν την παρούσα κατάστασή μου ή και τον επικείμενο θάνατό μου, τις περισσότερες φορές δε μπορώ να γελάσω γιατι με πιάνει ελεεινός βήχας που εξελίσσεται σε εμέτους, δε μπορώ να θυμώσω πολύ γιατί έτσι κλείνει η φωνή μου για τουλάχιστον μια ημέρα, έχουν κορεστεί οι αισθήσεις μου όλες από τις συνεχεις επισκέψεις σε νοσοκομεία,από τις ατέλειωτες εξετάσεις, από τα αμέτρητα φάρμακα κι έχω αρχίσει να έχω πλέον ψυχοσωματικά συμπτώματα, αποφεύγω τη συναναστροφή με παιδιά όπως πχ τα λατρεμένα μου ανήψια ώστε να μη τους λείψω πολύ αν πεθάνω σύντομα, αδιαφορώ για τους πόνους και τις ταλαιπωρίες των άλλων επειδή έχω κουραστεί τόσο που μόλις και μετά βίας αντέχω τις δικές μου, πρέπει να συναναστρέφομαι μόνο τους μη έχοντες μεταδοτικά νοσήματα λόγω του αδύναμου πλέον ανοσοποιητικού μου, η μόνη προγραμματισμένη εξέλιξη στη ζωή μου είναι η ανά 21 ημέρες ταλαιπωρία της χημειοθεραπείας, ακόμη κι όταν η φυσική μου κατάσταση είναι σχετικά καλή το να βγω κάποια βόλτα είναι ρίσκο λόγω του φόβου των εμέτων και τον αιμοπτύσεων, έχω νιώσει το "μαρτύριο" του να είμαι πλέον συνοδηγός στο δικό μου αυτοκίνητο, παρατάω τα φλερτ μου "στη μέση" επειδή δε μπορώ να υποσχεθώ τίποτα, δε μπορώ να πάρω αγκαλιά ένα μωρό, έχω στερηθει για μεγάλα χρονικά διαστήματα και πλέον δια παντός τη μεγάλη μου αγάπη,το χορό , έχω ακούσει τρεις φορές (λόγω ακτινοβολιών) το εφιαλτικό "κρακ" που κάνει ένα οστό όταν σπάζει, αναγκάζομαι συχνά να παρηγορώ τους γύρω μου κάθε που παίρνω στα χέρια μου μια βιοψία ή κακά αποτελέσματα άλλων εξετάσεων πράγμα που έχω βαρεθει, έχω δει αμέτρητες απλές απολαύσεις να με προσπερνούν, δε μπορώ να ουρλιάξω....

...ΕΞ ΑΙΤΙΑΣ ΣΟΥ, "ΓΙΑΤΡΕ ΜΟΥ"

# posted by amalia kalyvinou @ 1:50 PM

Thursday, March 22, 2007

2008-05-22T21:04:00.000+03:00

IKA- H ΜΑΛΑΚΙΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ

http://fakellaki.blogspot.com/2007/03/ika-h.html

Έχω καρκίνο
Έχω πάρει ο,τι χημειοθεραπεία υπάρχει και δεν υπάρχει, χωρίς αποτέλεσμα
Η κατάστασή μου επιδεινωνόταν συνεχώς: στο θώρακά μου μέσα, κάπου ανάμεσα στους δεκάδες όγκους, διακρινόταν λίγος πνεύμονας, τον οποίο και χρησιμοποιούσα για να αναπνέω υποτυπωδώς και μια καρδιά που, παραδόξως, εξακολουθούσε να χτυπάΚάπου στα τέλη του 2006, οι γιατροί μου στο Ερρίκος Ντυνάν, βρήκαν ένα φάρμακο που κυκλοφορεί προς το παρόν μόνο στο εξωτερικό και που ενδεχομένως θα μού έδινε κάποιες ελπίδες
Μετά κόπων και βασάνων, μετά δύο και πλέον (δυνητικά θανατηφόρους) μήνες γραφειοκρατίας, δικαιολογητικά για τον ΕΟΦ και το ΙΚΑ, πήρα την πολυπόθητη έγκριση για τις τρεις πρώτες δόσεις του φαρμάκου, αφού….
………….αφού φυσικά πρώτα ο γιατρός μου κ. Κλούβας αναγκάστηκε να ξεχάσει τη δουλειά του για ώρες ολόκληρες και να κάνει το γραφιά , προκειμένου να φτιάξει τον τόμο δικαιολογητικών που «χρειάζονταν» οι απανταχού καρεκλοκένταυροι για να δικαιολογήσουν το μισθό τους….
……….αφού φυσικά η Κοινωνική Υπηρεσία του Ερρίκος Ντυνάν , οι κυρίες Χατζάκη και Τζώρτζου έπρεπε να υπενθυμίζουν στους δημόσιους τεμπέληδες ότι η κατάστασή μου δε χωρούσε καθυστερήσεις
………..αφού φυσικά οι συγγενείς μου έτρεχαν από υπηρεσία σε υπηρεσία για να προσκομίζουν συνεχώς νέα «διορθωτικά» ή συμπληρωματικά δικαιολογητικά – έπρεπε για παράδειγμα, να γραφτεί και στην τρίτη σειρά ενός εγγράφου τους ότι έχω σάρκωμα, αλλά και στην έκτη!!! Δε μπορούσαν αλλιώς να το συμπεράνουν κι έπρεπε οι συγγενείς μου να τρέχουν στο γιατρό μου να τον ξανακάνουν γραφιά της ηλιθιότητας
Κάποτε πήρα το φάρμακο και…..ω! του θαύματος, η κατάστασή μου άρχισε να αντιστρέφεται
Οι πόνοι ελαττώθηκαν σημαντικά, η αναπνοή μου έγινε ευκολότερη, οι αντοχές μου αυξήθηκαν…
Οι εξετάσεις έδειχναν για πρώτη φορά, μείωση του μεγέθους των όγκων!
Και με τους γιατρούς μου, αφού είδαμε ότι αυτό το φάρμακο μού έδινε ζωή, είχαμε την τρελλή ιδέα να…..εξακολουθήσω να το παίρνω!
Και πάλι έπρεπε να πάρω έγκριση από τον ΕΟΦ – παραδόξως, αυτό δεν ήταν χρονοβόρο
Και πάλι όμως έπρεπε να πάρω νέα έγκριση από το ΙΚΑ
Ζητούν αποδειξεις ότι το συγκεκριμένο φάρμακο όντως βελτίωσε την κατάστασή μου- και αυτό είναι πολύ λογικό να το απαιτούν….
Ξέρουν όμως να διακρίνουν τις αποδείξεις αυτές;
Ποιος κάνει τον έλεγχο και με ποιες γνώσεις;

*Πήγα 6 ακτινογραφίες που συγκριτικά μεταξύ τους δείχνουν τη βελτίωση της κατάστασής μου-
μια Τρίτη που συνεδρίασε η Επιτροπή Εγκρισης Φαρμάκων Εξωτερικού του ΙΚΑ, δεν «πέρασε» το φάρμακο , επειδή χρειάζονταν, λέει, αξονική τομογραφία (?!!??) [ο χρόνος στον καρκίνο δεν είναι αστείο…]
* Στέλνω αξονική τομογραφία, η οποία όμως δεν ήταν πρόσφορη για σύγκριση με τις ακτινογραφίες, αφού είχε γίνει με τη σειρά της σε σύγκριση με πολύ πολύ παλιότερη αξονική, όταν η κατάστασή μου ήταν εντελώς διαφορετική
* Η αξονική τομογραφία δεν τους ήταν αρκετή, επειδή ήθελαν το πόρισμα, από το ακτινοδιαγνωστικό κέντρο, αφού προφανώς δεν ξέρουν να διαβάζουν τα φιλμ και χρειάζονται κάποιον , ίσως και απόφοιτο ΤΕΙ, βοηθό ακτινολόγου, να τους «αποκαλύψει» γραπτώς τι δείχνει η εξέταση…. (τέτοια σαΐνια θα κρίνουν για το πώς θα παλέψω για τη ζωή μου, λοιπόν…)
Διευκρίνισε η παιδίατρος της επιτροπής ότι «δεν έχουμε το γιατρό στο τσεπάκι μας, θα τον πάρουμε τηλέφωνο και θα του διαβάσουμε το πόρισμα» !!!! )
*Έπειτα ζήτησαν ακτινογραφία για να κάνουν σύγκριση με τη μία , όπως είπαν, ακτινογραφία που τους είχα στείλει προηγούμενη ημέρα, ενώ εγώ τους είχα στείλει έξι ακτινογραφίες, ώστε να είναι δυνατή η σύγκριση
* Έθεσα και πάλι τον (ήρωα!) γιατρό μου σε ρόλο γραφιά ζητώντας του τις υπόλοιπες ακτινογραφίες, και,φυσικά θιγμένος, μού απάντησε ότι δεν είναι ηλίθιος να έχει στείλει μόνο μία ακτινογραφία (με τι θα γινόταν η σύγκριση; )
*Πήραμε και εγώ και ο γιατρός μου τηλέφωνο στην Επιτροπή να τους πούμε να ξαναψάξουν γιατί ανεξάρτητα με το ότι σε μένα επέμεναν ότι είχαν λάβει μία μόνο ακτινογραφία, εμείς ήμασταν σίγουροι φυσικά ότι είχαμε παραδώσει έξι! Τότε καταλάβαμε, έντρομοι από την ηλιθιότητά τους, ότι με τον όρο «ακτινογραφία», οι γιατροί της Επιτροπής του ΙΚΑ, εννοούσαν «πόρισμα ακτινογραφίας»!!!!!. Δηλαδή, όχι μόνο δεν ξέρουν να «διαβάζουν» τα φιλμ μιας αξονικής, αλλά ούτε καν μια απλή ακτινογραφία! Και αυτοί κρίνουν το τι φάρμακο θα πάρω εγώ στον αγώνα μου για τη ζωή μου

*Μέχρι αυτή τη στιγμή που γράφω, ο γιατρός μου, ένας υπέροχος επιστήμονας και ανθρωπος, αντί να ασχολείται με τους ασθενείς του και τη δουλειά του γενικά, κάθεται και γράφει στις κυρίες Παπασάικα και Μάνου την αλφάβητο της ιατρικής, ώστε να μπορούν ΝΑ ΚΡΙΝΟΥΝ για τη ζωή τη δική μου και τόσων άλλων ασθενών…..
Πάντως είμαι αισιόδοξη, ότι τελικά θα εγκρίνουν και πάλι το φάρμακο: μια από αυτές τις κυρίες μού είπε «την πρώτη φορά (σσ: το Δεκέμβριο που έγινε η έγκριση των πρώτων τριών δόσεων) είπαμε ¨νέος άνθρωπος είναι, ας το εγκρίνουμε¨» ………………….
ΑΡΑ, ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΟΥ ΞΑΝΑΚΑΝΟΥΝ ΤΗ ΧΑΡΗ ΚΑΙ ΝΑ ΕΓΚΡΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ

Αν ήμουν το παιδί σου κυρία Παπασάικα;
Αν είχες εσύ τους εβδομήντα-ογδόντα όγκους που έχω εγώ στους πνεύμονες κυρία Μάνου;

Θα ξέρατε τότε να διαβάζετε φιλμς από ακτινογραφίες και αξονικές;
Θα απορρίπτατε την αίτηση σας σε κάποια τριτιάτικη συνεδρίασή σας;
Θα παίζατε με το χρόνο σας;
Θα είχατε «το γιατρό στο τσεπάκι σας τότε»;
Labels: γιατρός, γραφειοκρατία, ΙΚΑ, καρεκλοκένταυρος

# posted by amalia kalyvinou @ 4:41 AM

Sunday, September 24, 2006 (2)

2008-05-22T21:02:00.000+03:00

ΕΥΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΧΑΜΟΥΡΕΣ..

http://fakellaki.blogspot.com/2006/09/blog-post_24.html

ΦΟΒΟΜΟΥΝ μήπως δεν προλάβαινα να δημοσιεύσω τις υπέροχες εξαιρέσεις , τους γιατρούς που με βοήθησαν και με βοηθούν ακόμη, που με "κράτησαν" σε εποχές αφόρητες, που όχι μόνο υπήρξαν σοβαροί ως επιστήμονες, αλλά και αποδείχτηκαν ανυστερόβουλοι, ανθρώπινοι, δοτικοί, που καμμια σχέση δεν έχουν με τους συνήθεις άσχετους,ανασφαλείς και παραδόπιστους φακελλάκηδες, που όχι μόνο δεν υπήρξαν ανεπαρκείς , αλλά μού προσέφεραν πολλά και ανεκτίμητα, πολύ πέρα από τις "υποχρεώσεις" τους.
Τα τελευταία χρόνια διασταυρώθηκε ο δρόμος μου με αυτούς τους ανθρώπους, για τους οποίους ο,τι και να πω είναι λίγο...
Και πιο πολύ με στενοχωρεί οτι δε μπορώ να πω στους ίδιους το τι έκαναν για μένα, τη σημασία των πράξεών τους και το πόσο βαθειά δικούς μου ανθρώπους τους αισθάνομαι...
Δε μπορώ να ανταποδώσω - η φροντίδα δεν είναι μετρήσιμη.
Μόνο που θέλω να ξέρουν όσο το δυνατό περισσότεροι και την άλλη όψη.

Πέρα λοιπόν από τους προαναφερθέντες , υπάρχουν και οι άλλοι:

Υπάρχει η ΑΘΗΝΑ ΒΑΔΑΛΟΥΚΑ , με το Ιατρείο Πόνου στο Αρεταίειο Νοσοκομείο και το Ιατρικό Κέντρο, που ανέλαβε τον πόνο μου μια στιγμή πριν αυτοκτονήσω από απελπισία. Που πίστεψε στο οτι ήμουν αδιάγνωστη κι όχι "τρελλή". Που αντιμετώπισε τον αφόρητο πόνο μου άμεσα και χωρίς καμια ιδιαίτερη παρενέργεια. Που με έκανε να νιώσω για πρώτη φορά οτι δεν ήμουν μόνη απέναντι στη φρίκη που λέγεται "επεισόδια νευροπαθητικού πόνου". Που όχι μόνο δεν με εκμεταλλεύτηκε οικονομικά -αν και πανεύκολα θα μπορούσε λόγω της απελπισίας μου- αλλά και, πολύ σύντομα,με δεχόταν στο ΙΔΙΩΤΙΚΟ Ιατρικό Κέντρο Αθηνών (Μαρούσι) χωρίς να αμοίβεται.
Που όταν έμαθε οτι διαγνώστικα στα Γιάννενα, φρόντισε να επικοινωνήσει με πολλούς γιατρούς εκεί, για να τους επιστήσει την προσοχή επάνω μου. Που όταν πρωτογνωριστήκαμε, λόγω του πόνου μου αλλά και της ιδιότητάς της (και γιατρός και καθηγήτρια) της φέρθηκα σχεδόν εριστικά,αλλά το παρέβλεψε. Που σε κάθε μου δυσκολία είναι εκεί...

Υπάρχει ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΑΡΜΑΣ , ο νευρολόγος στο Πανεπιστημιακό Ιωαννίνων που με διέγνωσε. Που δεν έλαβε υπ'όψη τις "γνώμες" των προηγούμενων γιατρών που τού ανέφερα,αλλά μελέτησε με υπομονή τις εξετάσεις μου για να σχηματίσει δική του γνώμη. ΠΟΥ ΜΕ ΔΙΕΓΝΩΣΕ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΗΜΕΡΑ, ΟΤΑΝ ΟΛΟ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΟ ΑΘΗΝΩΝ ΜΕ ΕΒΓΑΖΕ "ΤΡΕΛΛΗ" ΕΠΙ ΔΕΚΑΕΦΤΑ ΧΡΟΝΙΑ. Που μου χάρισε δηλαδή δυο χρόνια υπέροχης ζωής (ως την υποτροπή μου). Που υπήρξε προσεκτικός, ευγενής και ευπροσήγορος σε όλη τη συνεργασία μας. Που, αφού με διέγνωσε, απ'τον ενθουσιασμό μου, τον ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΣΑ να τού κάνω ένα δώρο, μέσα από την καρδιά μου το ήθελα και τού το είπα, και μόνο που δε με έδιωξε με τις κλωτσιές!
Που ακόμη κι όταν έφυγα από την αρμοδιότητά του και με ανέλαβαν οι χειρουργοί και οι ογκολόγοι, εκείνος περνούσε από την κλινική να με δει και να ελέγξει αν χρειάζομαι κάτι. Που ενώ δεν είχε καμια υποχρέωση, ήταν παρών όταν οι παθολογοανατόμοι μού ανακοίνωναν τα αποτελέσματα της βιοψίας.

Υπάρχει η ΠΕΝΝΥ ΛΙΟΣΗ , ακτινοθεραπεύτρια στον Άγιο Σάββα , που προγραμμάτισε τις ακτινοθεραπείες μου μέσα σε ένα βεβαρυμένο πρόγραμμα. Που σε κάθε μου πρόβλημα ήταν πρόθυμη να απαντήσει. Που ήταν πάντοτε γελαστή και φιλική -εως στοργική!- , ακόμη και μέσα στην καθημερινή "τρέλλα" της δουλειάς της. Που ήταν από τους λίγους που "έτρεχε" όλη την ημέρα στο νοσοκομείο. Που με τη γλύκα της παρουσίας της έκανε τη θεραπεία μου ευχάριστη. Που φυσικά πολύ απείχε από το να προσμένει "δωράκια" και "χάρες" ως αντάλλαγμα .

Υπάρχει η ΛΟΥΙΖΑ ΒΙΝΗ , ακτινοθεραπεύτρια στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών (Μαρούσι), που παρά το εξαιρετικά βεβαρυμένο της πρόγραμμα, με δεχόταν άμεσα.
Που έχει γνώσεις και σατρατηγική πάνω στη δουλειά της. Που αν και στο ΙΔΙΩΤΙΚΟ της ιατρείο ΔΕΝ ΔΕΧΤΗΚΕ ΠΟΤΕ ΑΜΟΙΒΗ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ. Που ανέλαβε και επικοινωνούσε με νοσοκομείο στην Αγγλία, μεσολαβώντας ωστε να κανονιστεί εκεί χειρουργείο μου - μια διαδικασία χρονοβόρα και κουραστική. Που πάντα ήταν εστιασμένη ταυτόχρονα τόσο στη σωματική μου υγεία, όσο και στην ψυχολογική μου κατάσταση, χωρίς να νοιάζεται ούτε για τα χρήματα, ούτε να προβάλλει το κύρος και τις γνώσεις της. Που έχει πραγματικά φιλοσοφημένη στάση ζωής..

Υπάρχει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΛΟΥΒΑΣ ,ογκολόγος-χημειοθεραπευτής στο νοσοκομείο Ερρίκος Ντυνάν, που προσπάθησε μέχρι τέλους να παλέψει την αρρώστεια μου- ακόμη κι εκεί που ήταν σχεδόν ανέλπιδο, ικανοποιώντας τη μαχητική μου διάθεση.
Που πάντα είναι πρόθυμος να εξυπηρετήσει. Που με ευαισθησία, τιμιότητα και χιούμορ αντιμετωπίζουμε τα δύσκολα. Που φροντίζει ακόμη και για τα δευτερεύοντα ή και τριτεύοντα προβλήματά μου από τις θεραπείες (έμετοι,αδυναμία,κλπ),πράγμα που οι περισσότεροι ούτε που θα άκουγαν, και τα αντιμετωπίζει με επιτυχία, ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΘΕΡΑΠΕΙΕΣ ΜΟΥ "ΕΥΚΟΛΕΣ". Που δέχτηκε να συνεργαστεί και με άλλον ογκολόγο με τον οποίο είχα συνεργαστεί εγώ, χωρίς να προβάλει ηλίθιους εγωισμούς, ανόητη ανταγωνιστικότητα ή "βεντεττισμό". Που αν και τον επισκέπτομαι στο ιδιωτικό του ιατρείο, στο ΙΔΙΩΤΙΚΟ νοσοκομείο Ερρίκος Ντυνάν, ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΑΜΟΙΦΘΕΙ.Που μεσολαβεί πολλάκις σε άλλους γιατρούς να με εξυπηρετήσουν. Που μέ βλέπει σαν δικό του άνθρωπο. Που με κάνει και τον νιώθω δικό μου άνθρωπο.

Υπάρχει ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΜΠΡΙΑΣΟΥΛΗΣ , ογκολόγος-χημειοθεραπευτής στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ιωαννίνων. Που προσπάθησε να σώσει το μισοχαμένο μου πόδι, σεβόμενος την επιθυμία και τον αγώνα μου. Που με αντιμετώπισε με ενδιαφέρον και ανθρωπιά. Που ποτέ δεν άφησε να εννοηθεί οτι περιμένει "κάτι" από εμένα. Που σε κάποιο πρόβλημά μου με την ηλιθιότητα και την απροθυμία άλλων γιατρών του νοσοκομείο μεσολάβησε και το έλυσε. Που δέχτηκε κι αυτός να συνεργαστεί με τον κ. Κλούβα, χωρίς κι αυτός να προβάλει ηλίθιους εγωισμούς, ανόητη ανταγωνιστικότητα ή "βεντεττισμό".

...δεν ξέρω πώς θα δώσω σε αυτούς τους ανθρώπους να καταλάβουν ΠΟΣΟ σημαντικοί είναι... και πονάω γι' αυτό.

# posted by amalia kalyvinou @ 4:17 AM

Sunday, September 24, 2006 (1)

2008-05-22T21:00:00.000+03:00

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΟΠΑΘΕΙΑ

http://fakellaki.blogspot.com/2006/09/blog-post.html

...ρωτήστε και τους προαναφερθέντες γιατρούς...

# posted by amalia kalyvinou @ 4:08 AM

Friday, July 07, 2006

2008-05-22T20:57:00.000+03:00

οι φιρμες 5:ΧΡΥΣΙΚΟΠΟΥΛΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ--ορθοπεδικός,επιμελητής στο ΚΑΤ

http://fakellaki.blogspot.com/2006/07/5.html

Τα παρακάτω που θα διαβάσετε αφορούν έναν επιμελητή ορθοπεδικό, ο οποίος επιβλέπει τους ειδικευόμενους-γιατρούς του μέλλοντος.
Πρωτο απευθύνθηκα στο Θ. Χρυσικόπουλο το 1994, σε ηλικία 18 ετών.
Τα συμπτώματα ήταν -κλασσικά- επεισόδια ανυπόφορου πόνου στο μηρό κατα διαστήματα ολίγων εβδομάδων καθώς και άκρα ευαισθησία σε συγκεκριμένη περιοχή στο μεσον του μηρού.
Εξηγούσα οτι ακόμη κι όταν τσάκιζε σ εκεινο το σημείο το παντελόνι που φορούσα,ούρλιαζα απ τον πόνο.
Περιέγραφα με ακρίβεια έναν σαφώς νευροπαθητικό πόνο ( ώσεις κατα μήκος του μηριαίου νεύρου,ελαφρά ανακούφιση μόνο με βαρβιτουρικά και πολύ λιγότερο με αντιφλεγμονώδη, κλπ).
Μετά από αρκετές κλινικές και αιματολογικες εξετάσεις, περάσαμε στις απεικονιστικές.
Ξεκινήσαμε με ακτινογραφίες της περιοχής και γύρω από αυτήν, οι οποίες εννοείται πως ήταν αρνητικές. Προφανώς επειδή ο Χρυσικόπουλος μόνο απλες ακτινογραφίες ξέρει να "διαβάζει" (και άν...), αντι να περάσουμε σε αλλου ειδους απεικονίσεις, με κάλεσε μια ημέρα στο ΚΑΤ, όπου έκανα δώδεκα ακτινογραφίες στο μηρό, από διάφορες γωνίες. Χωρίς φυσικά να εκτιμηθεί η ραδιενέργεια που απορροφούσα.
Ποιός μπορει να με βεβαιώσει οτι αυτό δε συνέβαλε στην εξαλλαγή των τότε (προφανώς) νευρινωματικών κυττάρων σε καρκινικά;
Επειδή ούτε και τότε, ούτε κ έπειτα με αξονική τομογραφία έβρισκε κάτι να πει, κι επειδή δεν έκρινε σκόπιμο να κάνω και μαγνητική τομογραφία, απεφάνθη οτι... πάσχω από ατροφία του τετρακεφάλου !!!!!!!
Φυσικά και ήταν ατροφικό το πόδι μου τότε ,αλλα αυτό ήταν δευτερογενής πάθηση εξ αιτίας του πόνου. Εφ όσον -φώναζα- πονούσα τόσο κι έμενα στο κρεββάτι για εβδομάδες όταν είχα επεισόδια (κρίσεις πόνου), η κίνηση του ποδιού ήταν προβληματικη, κι αφού εμποδιζόταν η κίνηση, είναι δυνατό να μην προκύψει ατροφία του μέλους;
Επιπλέον του είχα διευκρινισει οτι πρώτα πονούσα και μετα απο τρία τέσσερα χρόνια προέκυψε η ατροφία.
Από πότε η αιτία (πόνος) έπεται χρονικά του αποτελέσματος (ατροφια);; Φιλοσοφία θέλει;
Πως λοιπόν "διέγνωσε" την ατροφία του μηρου ως ανεξάρτητη πρωτογενη πάθηση;;;
Μήπως επειδή σε κάθε "φιλική" επίσκεψη στο ιδιωτικό του ιατρείο στο Αιγάλεω, αλλά και στο ιατρείο του μέσα στο ΚΑΤ, συγγενής μου τού άφηνε από 10.000 δραχμές κάθε φορα; -κι ήταν πολλές οι φορές....
Ετσι λοιπόν, συνέστησε φυσικοθεραπεια - ασκήσεις ενδυνάμωσης του τετρακεφάλου κυρίως.
Χωρίς "φυσικά" να μεριμνησει για τον πόνο. Ετσι,για χρόνια, έκανα ασκήσεις και πονούσα - πονούσα κι έκανα ασκησεις. Πολύ σκληρή διαδικασία, κάτι που μπορεί να καταλάβει μόνο ο πάσχων από χρόνιο πόνο...
Κάθε φορά που τον επισκεπτόμουν, αυτός επέμενε στην αρχική του διάγνωση περί ατροφιας , ενω κάθε φορά που πρότεινα να κάνουμε μαγνητική τομογραφία επέμενε οτι δεν υπήρχε περίπτωση να δείξει κάτι. Ωσπου απ την πολλή επιμονή μου αργότερα,έπειτα απο 4 χρόνια "κούρας" υπόλ τον κυριο Χρυσικόπουλο, κι όσο ο πόνος επιδεινωνόταν (αρχισα να εργάζομαι λιγότερο,σταμάτησα να βγαίνω για ψυχαγωγία , κλπ)
"δέχτηκε" , δύσθυμος, να κάνω και μαγνητική στην περιοχή οπου πονούσα -- γι να με "ξεφορτωθεί" όπως άφησε να εννοηθει.
Εκανα τη μαγνητική τομογραφία δεξιού μηρού το 1998 στο ιδιωτικό διαγνωστικό κέντρο "ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ"
*Το πόρισμά τους ήταν οτι δεν υπήρχε χωροκατακτητική εξεργασία (δηλαδή οτι δεν υπήρχε όγκος) (άλλοι μαλάκες κι αυτοι...)
*Ο Χρυσικόπουλος απλώς διάβασε το πόρισμα και σχεδόν δεν κοίταξε τα φιλμ της εξέτασης (ήξερε να τα δει; )
* Κατέληξε θριαμβολογώντας: "Είδες που σου είπα οτι δε θα δείξει τίποτα; Δεν έχεις τιποτα!"
-----------------------------------------------------------------------------------------------
ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΑΓΝΗΤΙΚΗ ΤΟΜΟΓΡΑΦΙΑ ΕΞΕΤΑΣΕ ΚΑΙ Ο Γ.ΣΑΡΜΑΣ (νευρολόγος στο Π.Ν. Ιωαννίνων)ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΚΑΙ ΑΜΕΣΩΣ ΔΙΕΚΡΙΝΕ ΤΟΝ ΟΓΚΟ
---------------------------------------------------------------------------------------

*Όταν συγγενής μου τηλεφωνησε στον κύριο Χρυσικόπουλο και τον ενημέρωσε οτι διαγνώστηκα με καρκίνο κι οτι άδικα με ταλαιπωρούσε τόσα χρόνια, εκείνος απάντησε απαθέστατα: "Ε,αυτά συμβαίνουν..."

> Συμβαίνει δηλαδή να "τα παίρνουν" οι γιατροί που υποτίθεται οτι είναι δημόσιοι υπάλληλοι.
>Συμβαίνει δηλαδή εγώ να υποφέρω και να μη με βοηθάει κανείς.
>Συμβαίνει δηλαδη να χάνονται τέσσερα πολύτιμα χρόνια, ενω όλοι γνωρίζουμε πόσο σημαντική είναι για την αντιμετώπιση του καρκίνου η έγκαιρη διάγνωση.
>Συμβαίνει δηλαδή ένα απλό νευρίνωμα να εξαλλάσσεται σε καρκίνωμα, παρ'οτι θα μπορουσε να διαγνωστεί πριν γίνει η κατάσταση μη αναστρέψιμη.
>Συμβαίνει δηλαδή εγώ τελικά να έχω χάσει το πόδι μου από καρκίνο και, οσονούπω και τη ζωή μου, επειδή οι γιατροι μαλακίζονται

*************************

(κι όλα αυτά στα τριάντα μου χρόνια , και γνωρίζοντας οτι ο πενηντα και ετών "δόκτωρ" και τα δυο του πόδια έχει για να χαίρεται τη ζωή του και πολύ πολύ μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής απο μένα....)

# posted by amalia kalyvinou @ 2:55 AM

Saturday, February 25, 2006

2008-05-22T20:56:00.000+03:00

Οι φιρμες _Τεσσέρης Ιωάννης

http://fakellaki.blogspot.com/2006/02/blog-post.html

Καθηγητής Νευροχειρουργικής, πρώην διευθυντης της αντιστοιχης κλινικής στον Ερυθρό Σταυρό.
Μου τον συνεστησαν ως "καθηγητή", δηλαδή ως έμπειρο,γνώστη και ικανό. Με τους τιτλους του πειστηκα να τον επισκευθω.
Δυστυχώς όμως, η μόνη του μεριμνα ήταν να με νοσηλεύσει στην (ιδιωτική βέβαια) Γενική Κλινική Αθηνων, στους Αμπελοκήπους, προκειμένου-λέει- να μου κανει πλήρεις εξετάσεις.
Οταν πήγα να του δειξω τη μαγνητική στο μηρό, που έδειχνε τον όγκο μου,ούτε καν καταδεχτηκε να την κοιτάξει. Γελώντας παρατηρησε οτι μια τέτοια εξεταση εξ αρχης δεν ειχε νοημα, αφου το πρόβλημα ξεκινουσε "καταφανως απ΄τη μεση" !!!! Μαλιστα ειπε οτι, εαν φοιτητής του είχε προτεινει τη συγκεκριμένη εξέταση, θα τον "έκοβε" !!!
Το οτι ειναι τοσο άσχετος και άχρηστος ως προς την επιστημη του,είναι το ένα σκέλος της προσωπικότητάς του ---το άλλο ειναι η ΑΛΗΤΕΙΑ του:
-Οταν τον ρωτουσα τις επόμενες ημέρες ποιές εξετάσεις ήθελε για να τις κάνω μέσω ΙΚΑ και να τού τις πάω, δεν μού έλεγε, ισχυριζόμενος οτι ήταν απαραίτητη η εισαγωγή μου στην κλινική (του) έστω και για ένα 24 ωρο!
-Μου έλεγε μάλιστα και να βιαστω γιατί το πόδι μου σύντομα θα κατέληγε στην παράλυση

Να πώς οι ασθενείς "ψαρώνουν" και υποκύπτουν σε φακελλάκια και άλλα πολλά
Από τη στιγμή που το κράτος δίνει τον τίτλο του Πανεπιστημιακού καθηγητή (κυρίως) σε τέτοιους....

Ο κύριος Τεσσέρης εξακολουθεί να είναι καθηγητής;

# posted by amalia kalyvinou @ 9:50 AM

Wednesday, November 30, 2005

2008-05-22T20:54:00.000+03:00

Οι φίρμες 4 - Ζαμπέλης Θωμάς και Αιγινήτειο Νοσοκομείο

http://fakellaki.blogspot.com/2005/11/4.html

Ήταν όταν είχα χάσει κάθε ελπίδα διαγνώσεως από τους ορθοπεδικούς και τους νευροχειρουργους... όταν ως μόνο δρόμο για κάποια ανακούφιση του πόνου μου, το μόνο που μού πρότειναν ήταν τα Ιατρεία Πόνου... Τότε περιχαρής ενας αναισθησιολόγος, σωστά διέκρινε οτι ο πόνος ήταν νευροπαθητικός κι επομένως θα έβρισκα απαντηση, αν όχι λύση,απευθυνόμενη στη νευρολογική κλινική του (Πανεπιστημιακού...) Αιγινήτειου Νοσοκομείου. Εσπευσα να κλεισω ραντεβου
Μετά κόπων και βασάνων, κι αφού έβαλα "μέσον", με εξέτασε τελικά μετά τρεις μήνες κάποιος Τσακανίκας. Ανέπτυξα τη συμπτωματολογία μου,ανέφερα τί αποτέλεσμα έφερνε κάθε φάρμακο που ειχα δοκιμάσει, παρέδωσα τις εξετάσεις μου, μεταξύ των οποίων και η μαγνητική που έδειχνε τον όγκο, με εξέτασε κλινικά και παρά ταύτα, ο κύριος αυτός αβίαστα είπε να παίρνω παυσίπονα!!! Μόνο όταν του επεσήμανα οτι το πόδι μου είχ ατροφήσει τραγικά εξαιτίας του πόνου (σσ:δεν ειχε παρατηρησει την ατροφία,διαφορα διαμέτρου των δυο μου μηρων περι τα 18 εκατοστα, ούτε κι αφου με...εξέτασε κλινικά!), αποφάσισε να εισηγηθεί την εισαγωγή μου για περαιτέρω έλεγχο.
Εμεινα στο Αιγινήτειο για 10 ολόκληρες ημέρες, υποβαλλομένη σε εξετάσεις επι εξετάσεων: μαγνητικές στο θώρακα, ηλεκτρομυογρααφήματα, νυσταγμογραφήματα, κλπ και καθημερινη κλινική εξέταση, ενω είχαν προς επανεκτίμηση τις προηγούμενες εξετάσεις μου. Φυσικά,ο κυριος Ζαμπέλης δεν ειδε τον όγκο που διακρινόταν στη μαγνητική τομογραφία που τού είχα πάει. Φυσικά δεν υποψιάστηκε τιποτα απο την ευαισθησια του συγκεκριμενου νευρου απ οπου εκφυόταν ο ογκος σε κάθε κλινική δοκιμασια. Φυσικά δεν θυμηθηκε οτι ολα αυτά που του περιέγραφα ήταν κλασσική συμπτωματολογία νευρινώματος.

Και γιατί να το ελέγξει προσεκτικότερα; Αυτός πονούσε;

ΥΓ: Το εξιτήριο μου απ το Αιγινήτειο καταλήγει σε "έντονο άλγος μη διευκρινισθείσης αιτιολογίας" ενώ μερικές γραμμές παρακάτω, επιβεβαιώνει:

προηγούμενη MRI Δ.Μηριαίου: Κ.Φ.

# posted by amalia kalyvinou @ 8:52 AM

Monday, October 17, 2005

2008-05-22T20:52:00.000+03:00

OI ΦΙΡΜΕΣ 3 - Θούας Βασίλειος

http://fakellaki.blogspot.com/2005/10/oi-3_17.html

Ρευματολόγος είναι ο κύριος, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, και φίλος του προαναφερθέντος ορθοπεδικού Κ. Στάμου. (ο Στάμος με "εστειλε" στο Θούα, κατα την πρακτική συνήθεια του "πάσαρέ μου πελάτη, να σου πασάρω κι εγω"-- κάτι τέτοιο κάνουν και οι έμποροι ναρκωτικών νομίζω....)
Πήγα σε οικτρή σωματική κατάσταση, σερνόμενη απ τους πόνους, εννοείται μαζί με όλες τις εξετάσεις που είχα κάνει προηγουμένως. Φυσικά και με την MRI που έδειχνε τον όγκο.
Φυσικά και αυτός δεν είδε τίποτα στη συγκεκριμένη εξέταση....
Εξήγησα για το φρικτό πόνο που ενιωθα στο δεξί μου μηρο...
Εξήγησα οτι είχα δοκιμάσει από ασπιρίνες και "βαριά" αντιφλεγμονώδη μέχρι βαρβιτουρικά (Fortathrin , Naprosyn , Lonarid , Niflamol , Norgesic , Voltaren , Mesulid και άπειρα άλλα) χωρίς αποτέλεσμα - δε βοηθούσαν ούτε στο να μπορέσω να κοιμηθώ....
Το...πρόβλημά του ήταν οτι είχα ερεθισμένα διακονδύλια στο... αριστερό γόνατο!!!
Οταν τον συνέφερα λέγοντάς του οτι το πρόβλημά μου είναι στο δεξί πόδι και οτι ο πόνος δε μ αφήνει να πάρω ανάσα, είπε το αμίμητο :
" κα'να Ντεπονάκι, πήρες ; "
***
Γι' αυτήν την εκπληκτική ιατρική οδηγία,εγω - έδωσα 30 χιλιαρικάκια
- ήλπισα οτι θα με βοηθήσει ο γιατρός
- είπα,αισιόδοξα, στους φιλους μου οτι
απευθυνόμουν σε καθηγητή (!)
- άφησα την οικογένειά μου να πιστεύει
οτι επιτέλους ίσως βρίσκαμε λύση

# posted by amalia kalyvinou @ 12:33 AM

Wednesday, October 12, 2005

2008-05-22T20:51:00.000+03:00

κι αλλοι νομοι....

http://fakellaki.blogspot.com/2005/10/blog-post.html

Προχθες άκουσα το νέο νομοσχέδιο περι...φακελλακίων.
Για να είμαι ειλικρινής,ο Κακλαμάνης φαίνεται να έχει διάθεση να κάνει δουλεια. Αλλά...
Δεν πάσχαμε ποτέ από νόμους. Ποτέ δεν ήταν νόμιμο το "φακελλάκι" και πάντοτε τα σχετικά πρόστιμα ήταν τσουχτερά... Είδατε κανένα γιατρό να σταματάει να τα παίρνει;
-Οχι

Ακριβώς επειδή το πρόβλημα είναι οτι δεν εφαρμόζονται οι νόμοι- οι όποιοι νόμοι.
Επειδή πάντοτε θα βρεθεί κάποιο παραθυράκι στο νόμο,
επειδή πάντοτε θα βρεθεί κάποιος δικαστής ή εισαγγελέας που θα του κάνει δωρεάν εγχείριση ο γιατρός (αν κρατήσει την ανάλογη στάση),
επειδή ο γιατρός έχοντας 'κονομήσει τόσα απ τα φακελλάκια θα έχει τη δυνατότητα να προσλάβει τον πιο "δικτυωμένο" δικηγόρο,
επειδή ο γιατρός θα βαλει το συνάδελφό του να του γνωματεύσει ανίατη νόσο για να μη δικαστει ποτέ (κορακας κοράκου ματι...)
επειδή δε θα βρεθει γιατρός ως μαρτυρας κατηγορίας άλλου γιατρού (κόρακας κοράκου μάτι επίσης...)- εκτός βέβαια κι αν παιρνουν προμήθεια από ανταγωνιστικές φαρμακευτικές εταιρείες,οπότε.... κάτι μπορεί να γίνει!
επειδή ,με τους ρυθμούς που κινείται η Δικαιοσύνη, μεχρι να οριστεί δικάσιμος,ο ασθενής θα τα έχει τινάξει- ή θα έχει κουραστεί τόσο,που θα τα παρατήσει

Τί να τους κάνω τους καινούριους νόμους,αν δεν εφαρμόζονται ούτε αυτοι;

# posted by amalia kalyvinou @ 7:20 AM

Thursday, October 06, 2005

2008-05-22T20:47:00.000+03:00

ΟΙ ΦΙΡΜΕΣ #2 Κων/νος Στάμος

http://fakellaki.blogspot.com/2005/10/2.html

Εχετε απευθυνθεί στον κύριο Στάμο Κωνσταντίνο, χειρουργό Ορθοπεδικό, καθηγητή της ορθοπεδικής,πρώην διευθυντή μιας Ορθ.κλινικής στο ΚΑΤ και νυν διευθυντή της αντίστοιχης κλινικής του Ερρίκος Ντυνάν ; Αν ναι, δοξαστε το Θεό, που ζείτε και σταματήστε να διαβάζετε -τα ξέρετε...
Δε θα σταθώ σ'όλα αυτά που έχω ακούσει για τα χοντρά φακελλάκια που παίρνει, για κάτι "ταρίφες" του τύπου "1.200.000 δρχ το ισχίο" (το 2000 αυτό), ούτε στο περιφρονητικό ύφος του απέναντι στους ασθενείς (αλήθεια, εξακολουθεί να έχει το ίδιο ύφος τώρα που έγινε υπαλληλάκος στο Ντυνάν; Δε νομίζω να τον παιρνει τώρα...) Θα πω μόνο ό,τι έζησα εγω:
-Αυτός λοιπόν ο αντιπαθέστατος σφικτόκωλος κύριος, με εξέτασε και φυσικά δε με διέγνωσε....
-Ξεκίνησα να του υποδεικνύω τα σημεία όπου πονούσα κι εκεινος με διέκοψε, χαρακτηρίζοντας όσα είχα να του πω ως "ιστορίες για αγρίους" !!!
-Ενδιαφέρθηκε μονο για κάποιες εξετάσεις μου, μεταξυ των οποίων και μια μαγνητική η οποία εδειχνε τον όγκο μου...
- Στο ΕΝΑ ΤΕΤΑΡΤΟ ΤΗΣ ΩΡΑΣ όλο κι όλο που μου διέθεσε, φυσικά δεν είδε κανένα πρόβλημα....
- Χρέωσε 40 ωραιότατα χιλιαρικάκια γι αυτό το τέταρτο της ώρας....
- Δεν έκοψε απόδειξη βέβαια...
- Κι αυτός συνέχισε να κοιμάται ήσυχος κι εγώ πονώντας............

# posted by amalia kalyvinou @ 7:23 AM

Monday, October 03, 2005

2008-05-22T20:45:00.000+03:00

ΟΙ ΦΙΡΜΕΣ 1 - Κλημεντίνη Καραγεωργιου

http://fakellaki.blogspot.com/2005/10/1.html

Εχοντας υποφέρει για τοσα χρόνια κι έχοντας χάσει κάθε ελπίδα ,αποτέλεσα για το περιβάλλον μου πρότυπο "δύσκολης ιατρικής περίπτωσης". Ετσι,ψάχνοντας για"τον καλύτερο", "την κορυφή", διάφοροι γνωστοι, κυρίως του ιατρικού και του παραιατρικού χώρου, μου πρότειναν να απευθυνθώ στην κυρία Κλημεντίνη Καραγεωργίου, καθηγήτρια Νευρολογίας και διευθύντρια της νευρολογικής κλινικής του Γενικού Κρατικού Αθηνων.
Λόγω ακριβώς της φήμης της, κατάφερα να κλεισω ραντεβού για μετα απο...7 μήνες ! Μην έχοντας άλλη ελπίδα, περίμενα,πονώντας φρικτά και γι αυτό παραμένοντας κλεισμένη στο σπίτι- ο μόνος λόγος που δεν αυτοκτόνησα απ τον πόνο είναι οτι στο μεταξύ απευθύνθηκα στο Ιατρείο Πόνου του Αρεταίειου Νοσοκομείου.
Ως εδω δε φταιει σε τίποτα η κυρία Καραγεωργίου- απλώς ήθελα να δώσω εικόνα της ψυχοσωματικής μου κατάστασης...
Με δέχτηκε λοιπόν το Σεπτέμβρη του 2001 και ακολούθησε, ή δεν ακολούθησε, την εξής διαδικασία :
--ΔΕΝ με εξέτασε κλινικά, παρ ότι ο όγκος ήταν πλέον ορατός και πάνω απο τα ρουχα και μάλιστα το επεσήμανα
--ΔΕΝ κοιταξε καν τα φιλμς ή τις γνωματεύσεις των εξετάσεων που είχα ήδη κάνει.
--Παρήγγειλε εξέταση για..σάκχαρο !
-- Παρουσία μου, παρέδωσε όλες τις απεικονιστικές εξετάσεις μου στον κύριο Λυμπερόπουλο , καθηγητή Ακτινολογίας ("ειδικό Νευροακτινολόγο" , όπως μου τον
συνέστησε) για να τις μελετήσει.

Επανήλθα μετά ένα μήνα, όπου,στο γραφείο της, βρισκόταν ο κύριος Λυμπερόπουλος και ο κύριος Παναγόπουλος (νευρολόγος της ομάδας της)
Επανέλαβα οτι ο μηρός οπου πονούσα "φαινόταν σαν πρησμένος". Δεν έδωσαν σημασία.
Εννοείται οτι η εξέταση για σακχαρο ήταν αρνητική. Οπότε:
** Ο κύριος Λυμπερόπουλος , ισχυρίστηκε οτι οι εξετάσεις μου, που (υποτίθεται οτι) εξέταζε επι ένα μήνα, ήταν αρνητικές και "δεν υπάρχει λόγος να επαναλάβουμε κάποια".
** Ο κύριος Παναγόπουλος προτεινε επι λέξει "να βρούμε ποιό νεύρο την πονάει και να το νεκρώσουν οι αναισθησιολόγοι" !!!!!
** Η κυρία Καραγεωργίου μου δήλωσε οτι έχω... "ΙΔΙΟΠΑΘΕΙΑ" !!!!!! και
** Μου συνταγογράφησε ηρεμιστικά (Xanax) και αντικαταθλιπτικά (Seroxat). !!

Δεν έχω να πω τιποτα αλλο εκτός απ το οτι 13 μέρες μετά , ο νευρολόγος Ι.Σαρμάς (στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ιωαννίνων) κοιτώντας απλώς μια μαγνητική τομογραφια, από
αυτές που είχε "εξετάσει" ο κύριος Λυμπερόπουλος, διέκρινε τον όγκο.
Σε νεα μαγνητική που έγινε αυθημερόν, ο όγκος αποδειχτηκε οτι είχε πλέον διαστάσεις
8 x 6 x 6 ΕΚΑΤΟΣΤΑ

Αυτό εννοούσε η κυρία Καραγεωργίου και το επιτελείο της ως...ΙΔΙΟΠΑΘΕΙΑ

# posted by amalia kalyvinou @ 8:09 AM

Thursday, August 04, 2005

2008-05-22T20:43:00.002+03:00

ok ! ΤΩΡΑ ΗΣΥΧΑΣΑΜΕ !

http://fakellaki.blogspot.com/2005/08/ok.html

Μετά τις εξαγγελιες του Υπουργείου Υγειας, μπορούμε πλέον να έχουμε εμπιστοσύνη στο ΕΣΥ !
Οσο απίστευτο κι αν σας φαίνεται,ΤΟ ΦΑΚΕΛΛΑΚΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΕΚΤΟΣ ΝΟΜΟΥ !
Τώρα θα μπορούμε όλοι να απευθυνόμαστε στα δημόσια νοσοκομεία,χωρις να έχουμε πρώτα εκποιήσει τα χρυσά δόντια του παππού!
Οι γιατροι που θα συλλαμβάνονται να τα παιρνουν,θα πληρώνουν πρόστιμα!
Οσοι εκβιάζουν για φακελλάκι θέτοντας σε κινδυνο τη σωματική μας ακεραιότητα θα χάνουν τις άδειες τους!
Οι φαρμακευτικές εταιρειες θα απαγορεύεται να συναλλάσονται με τους γιατρούς,να τους προσφέρουν δώρα και να τους πηγαίνουν ταξίδια (ενίοτε με την πρόφαση κάποιου συνεδρίου,αλλες φορες "ξεκάρφωτα" ) !
Οι πλασιέ των φαρμακευτικών εταιρειών δεν θα ναι πλέον οι πρώτοι που θα μπαίνουν στα ιατρεία,παρακάμπτοντας την "ουρά" !

Επειτα, θα κάνουμε νομοσχέδιο που θα θέτει εκτός νόμου τους σεισμους......
Οι κάτοικοι των Επτανησων θα μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι!
Οι οικοδομικές κατασκευές δεν θα χρειαζεται να έχουν πανάκριβο οπλισμό!
Τα σχολεια δεν θα μεταστεγάζονται σε νεότερα και αντισεισμικά κτίσματα!
Η Ρικομέξ τώρα δικαιώνεται!

# posted by amalia kalyvinou @ 12:43 AM

Wednesday, July 27, 2005

2008-05-22T20:42:00.002+03:00

ιδέες και λύσεις για το....νοσοκομείο! # 1

http://fakellaki.blogspot.com/2005/07/1.html

Η ΥΠΟΘΕΣΗ : Είμαστε σε δημόσιο νοσοκομείο , όπου νοσηλεύεται ένας δικός μας άνθρωπος (μάνα,πατέρας,αδερφός,σύζυγος...)

ΕΡΩΤΗΣΗ : Γίνεται
- και να γίνει σε λογικό χρονικό διάστημα η δουλειά μας (δηλαδή πριν τα κακαρώσει ο ασθενής)
- και να μην κινδυνεύσει άμεσα ο άρρωστος
- και να πάρουμε απ το γιατρό όσα "χαρτιά" (γνωματεύσεις, δικαιολογητικά, κλπ) μας χρειάζονται
- και να κρατήσουμε τα λεφτά μας
- και να μην πληγωθεί ο εγωισμός μας οτι υποκύψαμε στον εκβιασμό και δώσαμε φακελλάκι
- χωρίς να βγούμε να ξεκατινιαστούμε στα κανάλια ;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ : Ναι, γίνεται. Δίνουμε στο γιατρό φακελλάκι με πλαστά ευρώ !!!

# posted by amalia kalyvinou @ 1:40 AM

Monday, July 25, 2005

2008-05-22T20:41:00.003+03:00

ΕΠΙΣΤΗΜΗ Η' ΧΑΡΡΥ ΠΟΤΤΕΡ ?

http://fakellaki.blogspot.com/2005/07/blog-post_25.html

Τα προηγούμενα blogs μου δεν είχαν σκοπό να εκτονωθώ... Ούτε μόνο να ενημερώσω τα μελλοντικά θύματα των αναφερθέντων γιατρών. Μπορούμε να δουμε και από μια άλλη οπτική γωνία τα πράγματα...
Γιατί τα παιδιά μας διαβάζουν μανιωδώς Harry Potter , ενώ κάνουν τρελλές πωλήσεις τα βιβλία ανορθολογισμού και μυστικισμού, τύπου " κώδικα Ντα Βίντσι " ;
Γιατί εκατοντάδες συμπολίτες μας 'ξεζουμίζονται" από επιτήδειους παπάδες και πάμπλουτα μοναστήρια στην απεγνωσμένη τους προσπάθεια να βρουν την υγεία τους;
Γιατί κάθε τόσο εμφανίζονται " νερά του Καματερού " , "δηλητήρια γαλάζιων σκορπιών " και " φάρμακα του Καραμέτα " ;
Μήπως επειδή η επιστήμη κατάντησε όπως κατάντησε;
Οσο η επιστήμη κάνει επίδειξη ανικανότητας και ευτελών κινήτρων, φυσικό είναι να μην πείθει τον πολίτη, αν δεν τον απωθεί κιόλας...
Η "ιατρική" για παράδειγμα, δεν κρύβει τα(μόνα;) κίνητρα της. Σε πρόσφατο δημοσίευμα των "Νεων" ,σε ερώτημα για το πού κυρίως οι Ελληνες αντιμετωπίζουν τη διαφθορά, το μεγαλύτερο ποσοστό συγκέντρωσαν τα νοσοκομεία (36%). Από την άλλη, ο όρος ' φακελλάκι' μας έχει κάνει διεθνές ανέκδοτο (μέσω μιας μηχανής αναζήτησης,ψάξτε για τον όρο " fakellaki " ή " fakelaki " και θα δείτε σε πόσες χώρες υπάρχουν δημοσιεύματα για τα χάλια μας).
Οταν λοιπόν οι περισσότεροι γιατροί είναι άρπαγες, σε τί διαφέρουν από το μέντιουμ , τη χαρτορίχτρα , τον εκμεταλλευτή παπα και κάθε είδους 'εναλλακτικό' θεραπευτή ή κοινό απατεώνα ;
Θα πει κανείς οι "λογικές αποφάνσεις" της "κλασσικής ιατρικής" ; Οπως φαινεται, η χρήση και μόνο του όρου " ιδιοπάθεια " και μάλιστα κατα κόρον, αποδεικνύει το αντίθετο (δες προηγούμενο blog )
'H μήπως θα πείτε τίποτα περι... αποτελεσματικότητας; Ακόμη κι αν δεν έχετε προσωπική πείρα της ανικανότητας των περισσότερων γιατρών, μια επαφή με το Σύλλογο Θυμάτων Ιατρικών Λαθών στη Θεσσαλονίκη (με την υποστήριξη του κυρίου Διαλυνά ) θα σας πείσει.
Ολα αυτά, αθροιστικά, λειτουργούν σαν καταλύτης της απελπισίας του αρρώστου, που συνήθως νιώθει ΜΟΝΟΣ απέναντι στη νόσο και τον πόνο του... Ετσι , στην απέλπιδα προσπάθειά του να σταματήσει να υποφέρει και να ανακτήσει την υγεια του, στρέφεται ακόμη και σε ανορθολογικές λύσεις, που, κάτω από άλλες συνθήκες, θα περιγελούσε - γίνεται εύκολο θύμα στα χέρια του κάθε απατεώνα "θεραπευτή" που επιφανειακά (και δυστυχώς, και βαθύτερα) δε διαφέρει και πολύ από το συνηθισμένο γιατρό.

- Στην Κούβα, όπου διατίθεται το (δήθεν;) αντικαρκινικό φάρμακο από το γαλάζιο σκορπιό, οι "πελάτες"- ασθενείς είναι κυρίως από αναπτυσσόμενες χώρες και μόνο κατα το 10% περίπου Ευρωπαίοι - απ αυτό το 10% , το μεγαλύτερο ποσοστό (πάνω από 70% ) είναι Ελληνες... Λέτε να ναι τυχαίο ;

# posted by amalia kalyvinou @ 1:54 AM

Friday, July 22, 2005

2008-05-22T20:40:00.003+03:00

ΙΔΙΟΠΑΘΕΙΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΙ ΦΑΙΝΕΣΑΙ !

http://fakellaki.blogspot.com/2005/07/blog-post_22.html

Στην ιατρική χρησιμοποιείται,δυστυχώς συχνά,ό επιστημονικοφανής όρος " ιδιοπάθεια ".
Ετυμολογικά η λέξη παράγεται απο τις λέξεις"ιδιον"= ιδιωτικό,"μοναδικο" και "πάθος"= πάθημα,πρόβλημα,βάσανο... Υποτίθεται λοιπόν οτι ο όρος ιδιοπάθεια χρησιμοποιείται στην ιατρική για να εκφράσει ένα πρόβλημα υγείας μοναδικό , μη καταγεγραμμένο ως νόσος και, κατα κάποιο τρόπο, χωρίς... αιτία (παρότι ακόμη κι ένα πεντάχρονο γνωρίζει οτι κάθε αποτέλεσμα έχει και μια αιτία- ξέρει οτι το κάψιμο το ένιωσε επειδή έπαιζε με τα σπίρτα!)
Για να δούμε όμως ποιος είναι ο λειτουργικός ρόλος του όρου "ιδιοπάθεια" στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα :
Συνοπτικά αναφέρω οτι υπέφερα απο έντονους εως και φρικτους πόνους στο πόδι από την ηλικία των οκτώ εως και των εικοσιέξι χρόνων μου - δηλαδή μιλάμε για 18 χρόνια πόνου ,από το 1984 εως τ0 2001 , και μάλιστα εντοπισμένου σε συγκεκριμένο σημείο. Απευθύνθηκα σε δεκάδες γιατρους ,που δεν έχει προς το παρόν νόημα να τους αναφέρω όλους...
Ενδεικτικά αναφέρω οτι απο τα τέλη του 1999 εως το 2001 μόνο, απευθύνθηκα στους:
- Χρυσικόπουλο Θεόδωρο, χειρουργό ορθοπεδικό στρο ΚΑΤ και στο ιδιωτικό του ιατρείο στο Αιγάλεω
- Ζαμπέλη Θωμά (και την ομάδα του) , καθηγητή Νευρολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών , στο Αιγηνήτειο νοσοκομείο
- Πανυπέρη Αχιλλέα, νευρολόγο στο Λοιμωδών και το Δρομοκαίτειο και το ιδιωτικό του ιατρείο στην οδό Μπουμπουλίνας στο Μουσειο
- Στάμο Κωνσταντίνο ,καθηγητή Ορθοπεδικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ΄πρώην διευθυντή Ορθοπεδικής κλινικής στο ΚΑΤ , νυν διευθυντή της αντίστοιχης κλινικής στο Ερρίκος Ντυνάν, στο ιδιωτικό του ιατρείο στο Πεδίον του Αρεως
- Θούα Βασίλειο, καθηγητή Ρευματολογίας στο Πανεπ. Αθηνών, στο ιδιωτικό του ιατρείο στη Βασιλίσσης Σοφίας
- Παπαδημητρίου Αλέξανδρο , καθηγητή Νευρολογίας , π. διευθυντή της Νευρολογικής κλινικής στον Ερυθρό Σταυρό
- Τεσσέρη Ιωάννη, καθηγητή Νευροχειρουργικής του Πανεπ.Αθηνών, πρώην διευθυντή της Νευροχειρουργικής κλινικής του Ερυθρού Σταυρού, νυν χειρουργου στη Γενική ΚΞλινική Αθηνών, στο ιδιωτικό τρου ιατρείο στο Κολωνάκι
- Καραγεωργίου Κλημεντίνη, καθηγήτρια Νευρολογίας του Πανεπ. Αθηνών, διευθύντρια της Νευρολογικής κλινικής του Γενικού Κρατικου Αθηνών "Γ.Γεννηματάς" , μετά των βοηθών της : Λυμπερόπουλου,καθηγητή (νευρο)ακτινολογίας και
Παναγόπουλου, νευρολόγου
ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΚΑΤΕΛΗΞΑΝ ΣΤΟ ΟΤΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΟΠΑΘΕΣ ΚΑΙ , ΕΙΤΕ ΜΟΥ ΠΡΟΤΕΙΝΑΝ ΝΑ ΚΑΤΣΩ ΝΑ ΠΟΝΑΩ, ΕΙΤΕ ΜΕ ΜΠΟΥΚΩΣΑΝ ΜΕ ΨΥΧΟΦΑΡΜΑΚΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΩ ΝΑ... ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΠΟΝΑΩ!!!
Επειδή η στοιχειώδης λογική λέει οτι κάθε αποτέλεσμα έχει και μια αιτία και οτι τιποτε δε δημιουργείται εκ του μηδενός εγώ επέμεινα να ψάχνω για μια σοβαρη διάγνωση, για μια μη-γελοία εξήγηση του πόνου μου,έτσι το 2001, βρέθηκε οτι
ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΟΠΟΥ ΠΟΝΟΥΣΑ, ΥΠΗΡΧΕ ΕΝΑΣ -ΚΑΡΚΙΝΙΚΟΣ ΠΛΕΟΝ- ΟΓΚΟΣ ΔΙΑΜΕΤΡΟΥ 8,5 cm !!! ΠΑΝΩ ΣΕ ΝΕΥΡΟ! το καλύτερο;
Ο ΟΓΚΟΣ ΔΙΑΚΡΙΝΟΤΑΝ ΗΔΗ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟ ΑΠΟ ΤΟ 1998 ΣΕ ΜΑΓΝΗΤΙΚΗ ΤΟΜΟΓΡΑΦΙΑ ΠΟΥ ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ΟΤΙ ΕΞΕΤΑΣΑΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΡΟΑΝΑΦΕΡΘΕΝΤΕΣ "ΚΑΘΗΓΗΤΑΡΑΔΕΣ" , ΜΕΓΑΛΟΓΙΑΤΡΟΙ ΚΑΙ -ΜΕ ΜΙΑ ΜΟΝΟ ΕΞΑΙΡΕΣΗ- ΧΡΥΣΟΠΛΗΡΩΜΕΝΟΙ ! το ακόμη καλύτερο;
ΤΗ ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΚΑΝΕ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΜΟΝΟ ΩΡΑ ΕΝΑΣ ΑΠΛΟΣ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΣ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΑΣ ΟΝΟΜΑΤΙ Γ.ΣΑΡΜΑΣ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΔΕΚΑΡΑ!!!
Καταλάβατε λοιπόν τι σημαίνει στην πράξη " ιδιοπάθεια " ?
Σημαίνει "δεν ξέρω" , κάτι που ντρέπονται να πουν οι γιατροι
Σημαίνει "΄δεν το γράφει το βιβλίο μου,πού να ξέρω απο τι πάσχεις?"
Σημαίνει "εσύ πονάς, εγώ γιατί να ψάξω; Αρκεί που κάνω οτι ψάχνω , ίσα ίσα για να σου τα πάρω"
Σημαίνει "εσύ πεθαίνεις,εμένα τί με νοιάζει;"

# posted by amalia kalyvinou @ 1:29 AM

Wednesday, July 20, 2005

2008-05-22T20:39:00.003+03:00

Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΣΕΜΕΝΤΖΗ

http://fakellaki.blogspot.com/2005/07/blog-post_20.html

Πάνω που σκέφτεσαι "τί μπορώ να κάνω; είμαι στο έλεός τους" έρχεται κάποιος Αλβανός και σου βάζει τα γυαλιά....
Ηταν που λέτε κάποιος κύριος Σωτήρης Τσεμεντζής , διευθυντής της Νευροχειρουργικής κλινικής του Πανεπιστημιακού νοσοκομείου Ιωαννίνων. Ηταν κι ένας Αλβανός που χε συγγενή του που επρεπε να χειρουργηθεί άμεσα στο κεφάλι , στην εν λόγω κλινική...
Ο κύριος Τσεμεντζής του ζήτησε φακελλάκι - Αλβανός σου λέει,σε ξένη χώρα, χωρίς "κονννέ" ,με σοβαρό κι επείγον πρόβλημα,του χεριού μου,λέει...
Κι όμως, ο Αλβανός αντιστάθηκε χωρίς να ρισκάρει την υγεία του ασθενους του: συνεννοήθηκε με την Αστυνομία και συνέλαβαν τον κύριο Τσεμεντζή την ώρα που έπαιρνε 300 χιλιαρικάκια...!
Η ειρωνία ξέρετε ποια ήταν; Ο κύριος Τζεμεντζής,ο διευθυντής, δεν είχε καν ειδικότητα στη Νευροχειρουργική!!!! Ηταν απλώς χειριστής ενός Αμερικάνικου μηχανήματος προορισμένο για μικροχειρουργικές επεμβάσεις και ο κύριος αυτός ο πλασιέ ουσιαστικά του μηχανήματος αυτού στην Ελληνική αγορα! Κάθε χειρουργείο που έκανε στη .. σταδιοδρομίοα του ως διευθυντής νευροχειρουργικής, ισοδυναμούσε με κηδεία...
Ο Αλβανός αντέδρασε για το φακελλάκι,αλλά κατα λάθος έσωσε το συγγενή του απ0ό βέβαιο θάνατο..
Ο γιατρός "τιμωρήθηκε" μονο για το φακελλάκι ! Οπως και ο Αλ Καπόνε είχε τιμωρηθεί μόνο για τη φοροδιαφυγή...
Τι είπατε; Νομίζατε οτι το φακελλάκι σας "εξασφαλίζει" ; Χάσατε!

{Περαιτέρω πληροφορίες υπάρχουν στην έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο της 05/06/1997.
Ο κύριος Τσεμεντζής τώρα παιρνει ειδικότητα Νευροχειρουργικής στον Ευαγγελισμό,κι όχι στον Κορυδαλλό...}

# posted by amalia kalyvinou @ 12:59 AM

Tuesday, July 19, 2005

2008-05-22T20:38:00.029+03:00

ΠΩΣ ΡΙΧΝΟΥΜΕ ΤΟ ΦΑΚΕΛΛΑΚΙ ΣΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ?

http://fakellaki.blogspot.com/2005/07/blog-post.html

Σήμερα θα ήθελα να κάνουμε μια άτυπη δημοσκόπηση. Επειδή οι γιατροί με έχουν αφαιμάξει οικονομικά με κάθε δυνατό τρόπο , θα ήθελα παρέα να ερευνήσουμε με πόσους τρόπους μας τα παίρνουν και να βρούμε ποιοί είναι οι πιο δημοφιλείς από αυτούς. Παρακαλώ να αφήσετε τα δικά σας σχόλια...
ΤΡΟΠΟΙ :
1) Αναφορά τού πόσο μεγάλη είναι η λίστα αναμονής για ένα χειρουργείο ή μια συγκεκριμένη εξέταση και ταυτόχρονα τονισμός εκ μέρους του δόκτωρος οτι η κατάστασή μας είναι "επείγουσα" εως και "κρίσιμη" (ακόμη κι αν έχουμε...γρίπη!)
2) Αναβολή του προγραμματισμένου χειρουργείου μας με χίλιες δυο προφάσεις - δήθεν έτυχε άλλο έκτακτο περιστατικό,χάλασε κάποιο μηχάνημα,γέμισε η κλινική λογω εφημερίας,δε βρίσκεται διαθέσιμος αναισθησιολόγος,κλπ
3) Η δήλωση του χειρουργού "θέλει κάτι και ο αναισθησιολόγος" - είναι κατα 90% ψευδής!!!
Από χρόνια...μελέτη στο ζήτημα,σας λέω οτι , εαν ο χειρουργός παραλάβει ΚΑΙ το φακελλάκι του αναισθησιολόγου,ο δεύτερος κατα πάσα πιθανότητα δε γνωρίζει τίποτα (κι έτσι διακινδυνεύετε να σας διασωληνώσουν με...μπουρί της σόμπας!)
4) Η ΄δυσαρέσκεια του γιατρου για τις "κακες συνθήκες" που επικρατούν στο δημόσιο νοσοκομείο οπου τον βρίσκετε ("πολύς κόσμος,έλλειψη χρόνου,παλαιά μηχανήματα" κλπ) δηλώσεις που αποτελούν πρόλογο για το κυρίως θέμα που είναι "Περάστε απ το ιδιωτικό μου ιατρείο καλύτερα"
5) Η πρόταση - προτροπή τουγιατρου να απευθυνθείτε σε συγκεκριμένο ιδιωτικό διαγνωστικό κέντρο , προκειμένου να κάνετε τις εξετάσαεις που σας ζητά. (Για παράδειγμα,για κάθε μαγνητική τομογραφία που κάνετε, ο δόκτωρ που σας έστειλε παιρνει μιζα απο 50 εως 65 ευρώ!)
6) Η "κρίσιμη κατάσταση" στην οποια βρίσκεστε εσείς ή ο άνθρωπός σας και η "δυσκολία" αντιμετώπισής της, έτσι που τρελλαμένοι απ το άγχος, να παρακαλάτε να...καλοπιάσετε τους γιατρούς προκειμένου να προσέξουν εσάς ή τον άνθρωπό σας
Απ όσο θυμάμαι, αυτοί είναι οι συνηθέστεροι τρόποι φακελλακίων!
Περιμένω να ακόυσω ποιούς από τους παραπάνω τρόπους,ή άλλους, έχουν μεταχειριστεί οι δόκτωρες για να σας εκμεταλλευτούν....
Εννοείται πως υπάρχουν τρόποι να μην υποκύψουμε...

# posted by amalia kalyvinou @ 1:42 AM